Tagarchief: Zoeken

Pokémon Jacht op Fiets? Neem een Bakfiets

Een bakfiets is ideaal om op Pokémon jacht te gaan. Heb ik gisteren ondervonden, en als ik echt lui ben en nog een groter gebied wil bestrijken, schroomt het gele madbello team zelfs niet om de auto te pakken, wat op vele weerstand stuit. Ik zal madbello niet zijn als ik af en toe het leuk vind om wat olie op het vuur te gieten, maar lopen heeft ook zo zijn voordelen heb ik gemerkt. Maar gisteren na mijn werk ben ik naar Scheveningen gefietst, in plaats dan naar de gym. En op de terugweg kwam ik op het lumineuze idee om mijn mobiel in me krat te leggen met PokémonGO aan en dat zonder het overzicht op het verkeer te verliezen. Kan niets anders zeggen dat het echt voortreffelijk was, aangezien de meeste tijd toch van het ene punt naar de andere met niets bezig bent. En als ik iets hoorde en zag, zette ik mijn fiets stil opzij op de stoep. Niets anders dan een postbode op zijn fiets die zijn adressen zoekt om de post te bezorgen.

En met de auto?

pokemon go met auto 1038Dat is dan weer een hele andere strategie! Ik ga sowieso niet alleen en neem altijd een bijrijder die mijn mobiel in de gaten houdt en onderweg de Pokémon en spots voor mij pakt. Rustige wijken en veel kleine zijstraatjes pakken en bijna stapvoets rijden, en als er een auto aankomt, gewoon parkeren en dan weer verder gaan zonder het verkeer uit het oog verliezen, het vergt in ieder geval niet meer aandacht dan als je navigatie aan hebt, en zeker minder dan als je de weg niet kent en al rijdend gaat zoeken naar de weg zonder navigatie, dat is hellemaal gevaarlijk, maar dat terzijde! Op de doorgaande wegen rij ik uitsluitend voor mijn bijrijders. Wat me op het idee bracht om speciale gemotoriseerde all-in PokémonGO tours te gaan organiseren, wat volgens mij binnenkort echt een gat in de markt gaat worden 😀

Ja! Je bent een idioot als je dit gaat spelen terwijl je rijdt zo als je normaal doet in je eentje, zo als bellen in de auto en fiets ook…

Ik hoef niet meer te zoeken naar antwoorden

551278_102105209989610_1723618655_nNiet dat ik altijd op zoeken was, maar was op spiritueel vlak min of meer op zoek naar de antwoorden die waarschijnlijk vele mensen hebben op existentieel niveau. Het gebeurde 4 jaar geleden, onverwachts, op mijn werk, aan mijn bureau, toen ik een stuk over non-dualiteit en Advaita aan het lezen was, pats boem! Zo vanuit mijn onderbuik naar mijn hersenen, een licht bruisend gevoel van intens geluk, begrip en intense helderheid, een gevoel die waarschijnlijk niet langer dan een seconde geduurd heeft, maar als een steen in de vijvers zijn kringen langzaam wegebben. Op een of andere manier was het kwartje gevallen en begreep in den diepste waar het werkelijk over ging. Niet dat het moeilijk was, maar omdat het zo dichtbij is dat je er gewoon overheen kijkt.

Ik had me altijd al een vreemde eend in bijt gevonden, ook eigenlijk nergens echt thuis gevoeld en laat staan op mijn gemak bij vreemde mensen. Op een of andere manier heeft dat non-dualistisch inzicht van het ”NU” heel mijn leven op zijn kop gezet, of eigenlijk op zijn plaats. Ik ben nu tevreden met wat ik weet en ook nooit meer te weten zal komen, het is goed zo als het is. Ik wijs naar Advaita, maar in principe heeft het niets met religie of geloof te maken, maar meer met de feitelijkheid dat niemand het kan weten en alles wat er ooit is geschreven, bestudeerd, gediscussieerd, allemaal uit menselijke hand is op persoonlijke basis van aannames, de waarheid van vroeger is niet meer die van nu, en de waarheid van nu zal vast en zeker niet meer de waarheid van de toekomst zijn. Iedereen, iedere cultuur, groepen en individuen kleuren hun eigen waarheid naar believen in, dus waarom zou ik ergens in geloven dat door andere mensen is bedacht?

Het was als thuiskomen in mijzelf. Als mijn hersenen weer gedachtekronkels produceren, wat ze altijd zullen blijven doen, is er een deel in me die dan kijkt naar het nu! Wat is het probleem nu? In de regel is er nu nooit een probleem, heb geen honger, geen pijn, zit droog, niemand bedreig mij, enz enz. Als er probleem is, is meestal een probleem dat zich in de toekomt zou moeten aandienen, en met onze gedachtes gaan we alvast in het probleem zitten, terwijl op het moment zelf totaal geen problemen is. En tijdens het probleem ben je bezig met het probleem op te lossen, en na het probleem is er de opluchting. Dus de weg naar het probleem toe, word je onnodig belast met bagages die je niet hoeft te dragen.

Het is net of je stap terug doet om naar je gedachtes te kijken. Net of in je gedachtes een andere laag bijgebracht is die de mogelijkheid geeft om van een afstand naar je innerlijk te kijken. Ik denk dat het probleem is de meesten zich vereenzelvigen met hun gedachtes, je bent wat je denkt, ik denk, dus ik ben. Terwijl als je naar je gedachtes kijkt, zal je zien dat die echt random binnenkomen en daar alles met je doen als je het niet in de gaten hebt. De hersenen zijn er om te denken en je nieren om te plassen, wat niet wil zeggen dat als je plast, jij plas bent, maar wel een onderdeel van je organische symbiose.

En weet je wat het mooiste is van dit alles? Dat er totaal geen fuck veranderd, je leven blijft het zelfde, je normen, waardes, werk, familie, vrienden, mening. Het enige is waarschijnlijk een extra laag van relativering om beter om te gaan met situaties op de langere termijn. Rust en zekerheid, geen zorgen, geen schuld om dingen die je toch niet meer terug kan draaien, wat niet wil zeggen dat ik nooit problemen heb, zat! Maar je sta er anders in, je kan niet alles oplossen en meestal lossen problemen zichzelf op door het verstrekken van de tijd, zonder dat jij er iets aan hebt moeten doen.

Ik weet! Of juist niet en makkelijk lullen en weet ook niet hoe je bij iemand het kwartje kan laten vallen, omdat ik het iedereen gun, maar veel lezen over deze materie kan al een begin zijn, en wie weet! Namaste 😉

Advaita Nederland spreekt met Mike Di Bello

Texel 2016 (6)

Wie weet het wel?

Ik weet het. ”Er is niets te vinden, niets te zoeken, niets te overdenken, niets te vragen, niets te antwoorden. Er zijn geen doeleinden om naar te streven, er valt niemand te redden, er is geen verlichting, geen boeddhaschap, geen nirwana om te bereiken, geen samsara om van je af te schudden. O, dit alles omhelzende, alles insluitende, alles verwelkomende niets, deze uitgestrekte openheid, deze ruimte waarbinnen alles opkomt en weer ondergaat.” Lees het verder in het: Boeddhistischdagblad.nl