Tagarchief: Advaita

Impersonificatie met je Gedachtes Loslaten

Het non-dualistisme, Advaita en leven in het ‘’nu’’ inzicht was voor mij echt een hele last van mijn schouders. Verleden en toekomst zijn gedachtes, gedachtes gaan vanzelf, de nieren zijn er om te plassen en de hersenen om te denken. De impersonificatie met je gedachtes loslaten is zeer handig en bevrijdend.

Als je bent wat je denkt, ik denk dus ik ben, heb je het zwaar. Problemen zijn meestal projecties van je gedachtes, terwijl op het moment zelf niets aan de hand is, en als je op het moment bent waar je gedachtes een probleem van maakte, dan ben je aan het handelen en meestal is er dan ook totaal geen probleem meer, dat is meestal zo. Kijk naar je gedachtes zonder je door die gedachtes mee te laten voeren, meestal hoef het niet, maar op een penibele moment is het dan wel handig om de aanschouwer te worden, en een reality check te doen, die meestal al je problemen zullen doen oplossen. Ook een poort van ‘’bevrijding’’ en geluk.

Infinitude from Scott Portingale on Vimeo.

madbello-1030

Deze ging wel diep he! 😀 😉

24/7 nonstop nondualiteit TV

NonDualiteit gelul tot je een ons weegt. Als je nog niet verlicht raakt dan weet ik het niet meer… Aangeboden en mogelijk gemaakt door: a-dvaita.nl waar je alle afzonderlijke interviews kan zien.

Alles over nondualiteit en Advaita op: madbello.nl

IK HOEF NIET MEER TE ZOEKEN NAAR ANTWOORDEN

Ik hoef niet meer te zoeken naar antwoorden

551278_102105209989610_1723618655_nNiet dat ik altijd op zoeken was, maar was op spiritueel vlak min of meer op zoek naar de antwoorden die waarschijnlijk vele mensen hebben op existentieel niveau. Het gebeurde 4 jaar geleden, onverwachts, op mijn werk, aan mijn bureau, toen ik een stuk over non-dualiteit en Advaita aan het lezen was, pats boem! Zo vanuit mijn onderbuik naar mijn hersenen, een licht bruisend gevoel van intens geluk, begrip en intense helderheid, een gevoel die waarschijnlijk niet langer dan een seconde geduurd heeft, maar als een steen in de vijvers zijn kringen langzaam wegebben. Op een of andere manier was het kwartje gevallen en begreep in den diepste waar het werkelijk over ging. Niet dat het moeilijk was, maar omdat het zo dichtbij is dat je er gewoon overheen kijkt.

Ik had me altijd al een vreemde eend in bijt gevonden, ook eigenlijk nergens echt thuis gevoeld en laat staan op mijn gemak bij vreemde mensen. Op een of andere manier heeft dat non-dualistisch inzicht van het ”NU” heel mijn leven op zijn kop gezet, of eigenlijk op zijn plaats. Ik ben nu tevreden met wat ik weet en ook nooit meer te weten zal komen, het is goed zo als het is. Ik wijs naar Advaita, maar in principe heeft het niets met religie of geloof te maken, maar meer met de feitelijkheid dat niemand het kan weten en alles wat er ooit is geschreven, bestudeerd, gediscussieerd, allemaal uit menselijke hand is op persoonlijke basis van aannames, de waarheid van vroeger is niet meer die van nu, en de waarheid van nu zal vast en zeker niet meer de waarheid van de toekomst zijn. Iedereen, iedere cultuur, groepen en individuen kleuren hun eigen waarheid naar believen in, dus waarom zou ik ergens in geloven dat door andere mensen is bedacht?

Het was als thuiskomen in mijzelf. Als mijn hersenen weer gedachtekronkels produceren, wat ze altijd zullen blijven doen, is er een deel in me die dan kijkt naar het nu! Wat is het probleem nu? In de regel is er nu nooit een probleem, heb geen honger, geen pijn, zit droog, niemand bedreig mij, enz enz. Als er probleem is, is meestal een probleem dat zich in de toekomt zou moeten aandienen, en met onze gedachtes gaan we alvast in het probleem zitten, terwijl op het moment zelf totaal geen problemen is. En tijdens het probleem ben je bezig met het probleem op te lossen, en na het probleem is er de opluchting. Dus de weg naar het probleem toe, word je onnodig belast met bagages die je niet hoeft te dragen.

Het is net of je stap terug doet om naar je gedachtes te kijken. Net of in je gedachtes een andere laag bijgebracht is die de mogelijkheid geeft om van een afstand naar je innerlijk te kijken. Ik denk dat het probleem is de meesten zich vereenzelvigen met hun gedachtes, je bent wat je denkt, ik denk, dus ik ben. Terwijl als je naar je gedachtes kijkt, zal je zien dat die echt random binnenkomen en daar alles met je doen als je het niet in de gaten hebt. De hersenen zijn er om te denken en je nieren om te plassen, wat niet wil zeggen dat als je plast, jij plas bent, maar wel een onderdeel van je organische symbiose.

En weet je wat het mooiste is van dit alles? Dat er totaal geen fuck veranderd, je leven blijft het zelfde, je normen, waardes, werk, familie, vrienden, mening. Het enige is waarschijnlijk een extra laag van relativering om beter om te gaan met situaties op de langere termijn. Rust en zekerheid, geen zorgen, geen schuld om dingen die je toch niet meer terug kan draaien, wat niet wil zeggen dat ik nooit problemen heb, zat! Maar je sta er anders in, je kan niet alles oplossen en meestal lossen problemen zichzelf op door het verstrekken van de tijd, zonder dat jij er iets aan hebt moeten doen.

Ik weet! Of juist niet en makkelijk lullen en weet ook niet hoe je bij iemand het kwartje kan laten vallen, omdat ik het iedereen gun, maar veel lezen over deze materie kan al een begin zijn, en wie weet! Namaste 😉

Advaita Nederland spreekt met Mike Di Bello

Texel 2016 (6)

Menselijke Superioriteit

mad boosZijn mensen wel zo superieur zo als we denken en verheven boven alle leven op aarde? Cogito ergo sum (Ik denk, dus ik ben), had iemand tegen mij gezegd. Mijn antwoord was: ”je bent het denken niet, je bent ook als je niet denkt. De nieren zijn er om te plassen en de hersenen om te denken”. Deze uitspraak is gebaseerd op non-dualiteit en Advaita en door de meeste mensen nog niet ingebed als mogelijkheid. Zijn antwoord was logischerwijze: ”de uitspraak duidt waarin we ons onderscheiden van dieren. Dieren plassen wel en mensen ook. Maar dieren denken niet en dat doen mensen wel.” Dit is natuurlijk het meest gangbare en geaccepteerde antwoord, maar is het wel zo?

Zouden dieren echt niet denken? In ieder geval zeker niet zo als wij denken en gelukkig maar! Ik ben van overtuig dat dieren wel denken, in andere patronen dan wij, meer met emoties, ze voelen de zelfde angsten en behoeftes als wij en kunnen zeker onderling samenwerken. Ons denken is zondermeer een stuk complexer en zeer gedetailleerd, kijk maar wat we de laatste 100 jaar voor elkaar hebben gekregen in technisch opzicht.

Maar mijn mening is dat ons superieur denken weinig goeds heeft gebracht. In de afgelopen 100 jaar is het ons gelukt om het ecosysteem van een heel planeet te ontregelen en als we nog even doorgaan het zo goed als onleefbaar maken. De mensheid, hoe intelligent ook, is niet in staat om zich te organiseren. We weten wat het beste is, maar we handelen er niet naar, percentueel gezien en uitzonderingen daargelaten. Is ons denken dan zo slecht? Aangezien mensen vinden dat wij de enige levende wezens die kunnen denken. Ik denk het niet, gewoon onderdeel van de evolutie, alleen hoe mensen met het denkvermogen omgaat is vaak bizar en beestachtig, hoewel!

no lives matter

Ochtend Zonder Zorgen

Grote blogafbeeldingDat is wat vele Nederlanders elkaar wensen als de dag begint. Een ochtend of zelfs een dag zonder zorgen, maar een leven zonder zorgen zou een stuk beter zijn en of je het wilt geloven of niet! Het ligt onder je hand bereik. Vroeger kon ik mij aardig opwinden om dingen die in de toekomst lagen en zaken die nog moeten gedaan worden, `maar tegenwoordig ben ik er achter gekomen dat het helemaal niet nodig is, een echte mindfuck die nergens voor nodig is en zonde van je energie.

Het is vaak zo dat als er iets is waar je zorgen om maakt en waar je tegenop ziet, je daar vaak dagen, weken en maanden  met je gedachtes mee bezig bent en je huidige moment tot aan die dag zelf behoorlijk kan vergallen. Terwijl als je die zaak op het moment zelf aan het doen en oplossen bent er in principe op het moment waar je mee bezig bent, niets meer aan de hand is. En dat is zonde van je mentale energie.

In principe zit je altijd in het nu, tijd is een illusie of beweging. Terwijl je je zorgen maakt om iets in de toekomst moet je maar denken wat de problemen nu zijn, zonder te denken aan de toekomst en het verleden en je zal zien dat er in 99% van de gevallen totaal niets aan de hand is en je lichaam in optimale condities verkeert en je op het moment zelf niets mankeert, alleen ongeleide zorgelijke gedachtes die spontaan opkomen. En dat terwijl als je het probleem of waar je zo tegenop zag aan het doen bent, het zich meestal totaal anders voordoet dan je gedacht had en meestal gewoon gebeurd zonder de tegenzin  die je al die tijd hebt opgebouwd waar je zo tegenop zag. En dat is best raar, of niet?

Dus mijn motto is om je pas zorgen te maken als de zorg er op dat moment is en niet dat lange tijd ervoor een punt te laten zijn. Dat is natuurlijk door mij gemakkelijk gezegd en ik heb gemerkt dat vele mensen dat echt niet kunnen, ze vinden het logisch als je het uitlegt, maar in de praktijk brengen is andere koek . Ik zelf heb dat ongeveer ruim een jaar geleden pas onder de knie kunnen krijgen, of eerder gezegd: het kwartje viel en het lampje ging branden. Het Advaita moment en het besef van het absolute NU! Verleden en toekomst zijn maar gedachtes en gedachtes kan je sturen, negeren, ombuigen of als waarneming bemerken.

Je bent wat je denkt en ben je een met je gedachtes? Of je staat er boven en je aanschouwt die gedachtes die in je omgaan zonder dat je je er in mee laat sleuren. Waardoor je die mallemolen als het nodig is opzij kan schuiven en genieten van het huidige moment zonder het te laten verpesten door vertroebeling van een toekomst die meestal anders is dan je gedacht had.

Wees niet wat je denkt, maar sta er boven.

Alles over Niets (de hele film)

Een film van Nederlandse boden over non-dualisme en Advaita in een notendop. Een leuke simpele en praktische film over een wijsheid die als het eenmaal ingedaald is, of het kwartje bij je gevallen is, het een hoop verlichting kan geven in je dagelijkse leven. In het kleine tot je grote beslissingen en gebeurtenissen op je levenspad, waar geen pad is maar het pad jij zelf bent. Kijk en lees verder op: nondualiteit.nu

Satsang bij Nicky Verbeek

mad selfieHet was mijn allereerste satsang dus voor mij ook de vraag. En de vraag is alleen maar groter geworden, heb nog geen tijd gevonden om een boek over Advaita te lezen, maar wel veel op internet gelezen en gescand en dacht zo’n beetje het wel te weten, ”helaas” was deze satsang best confronterend en mij tot net andere inzichten gebracht dat ik het toch anders naar moet kijken en beleven. Een satsang is gewoon een bijeenkomst, samenzijn tot doel het inzicht door te geven en de vlam in je ontsteken waardoor het kwartje valt en het mysterie van het leven zijn plek krijgt, of eerder jij je plek krijgt in wat er nu gebeurt. Sommigen noemen het verlichting en andere een inzicht, je gaat in een soort van discussie waardoor alle onderwerpen van het leven de revue passeren, van de dood, reïncarnatie, chakra’s, boeddhisme tot de vergankelijke dagelijkse dingen en gebeurtenissen van het leven, de identificatie en de projecties. Nicky Verbeek Probeert alle vragen met haar inzichten te beantwoorden aangevuld door wijze gasten die ook vragen beantwoorden of juist vragen aan jou stellen.

Ik zei al dat het confronterend was om te zien dat mijn ideeën niet helemaal juist zijn en juist het tegenovergestelde ook een optie was. Het was inspannend om live alle invalshoeken te volgen en proberen verstandelijk te begrijpen, wat niet altijd ging omdat te diep in de materie of inzicht in ging, maar juist interessant om mee te maken dat verworven inzichten en ingebakken patronen aan het wankelen worden gebracht en je inzetten om verder te kijken dan het al wat zo vanzelfsprekend is. Omdat ik weet en meegemaakt heb dat het inzicht zo basaal en universeel is dat je daar gewoon overheen kijkt, het zit zo dicht bij ons zijn dat we het gewoon niet zien en aan voorbijgaan. Wat mij betreft heeft een satsang tot doel de trigger in je te openen en proberen te bewerkstelligen dat het kwartje valt.

Ik dacht dat het kwartje al bij mij verschillende keren was gevallen, maar vandaag viel het niet. Wat wel viel was ik verder moet kijken en denk dan mijn neus lang is en de deur openen naar dat ene dat voor mijn neus en altijd geweest is. Vanuit de Big Bang en sterrenstof vanuit alles en wij zijn ontstaan, middels evolutie heeft het universum een begin van bewustzijn ontwikkeld om zichzelf te aanschouwen. Gedachtestromen als aanloop van mijn inzicht, dit was geloof ik mijn eerste stukje na mijn eerste Advaita inzicht: Schets van illusie van het dagelijkse denkende ikke in mijn lichaam