Tagarchief: Persoonlijk

Er Gaat Niet Boven het Spelen In Een Echte Band

Dat heb ik heel vroeger nog gedaan. In verschillende bandjes, mijn eerste bandje was op mijn 15e, met wat boerjongens in de straat (Jan v/d Heijdenstraat in Den Haag, dat huis is inmiddels onbewoonbaar), eerst gewoon in huis, maar toen het echt te hard werd, moesten we in een oefenruimte, toen speelde wij nog gewone Hard Rock. Maar de gaafste band waar ik in heb mogen zitten is echt de ”Skrambled”, mijn wilde jaren, toen was ik 18, in Bologna, Dark Punk Rock. En daarmee ook een paar echte optredens in jongerencentrums gesubsidieerd door de gemeente. En dat gevoel van samenzijn op een podium, en samen een bak herrie produceren heb ik na de Skrambled helaas nooit meer kunnen ervaren, het is z’n machtig gaaf gevoel. En laat staan in de jaren 90 toen ik me meer op elektronische muziek ging richten, en kopen wat ik kon betalen.

Ik vind het nog steeds ongelooflijk! Op het moment kan ik in principe alles maken wat ik wil, en ook laten klinken hoe ik het wil. Ik heb alle instrumenten die op de wereld bestaan tot mijn beschikking, zelfs hele orkesten, opera’s, zangers en zangeressen. Fantasie is je enige beperking, hoewel het wel handig is als je wat natuurkundig basale principes kent die met geluid te maken hebben, en weet hoe geluid beweegt in de ruimte. Aangezien of je muziek maakt met een computer, of met een echte band in de studio, uiteindelijk zit je altijd gevangen in dezelfde natuurwetten die je speaker moeten laten trillen. Dus niet alleen fantasie zou een beperking zijn, maar ook wat technische en computer vaardigheden. Maar in principe kan je in een dag leren hoe je muziek moet maken. Alleen je zal nooit het gevoel kunnen ervaren hoe het voelt om live met een band te spelen, dan krijgt muziek een totale andere dimensie erbij, die wat tribaal weg heeft.

Met Bello in de Sneeuw

Het was weer eens tijd voor een wandeling. Ik ben gek op sneeuw, dus LIVE op Facebook. Alleen zag ik achteraf dat ik verticaal had gefilmd, dus van Facebook gedownload en dat horizontaal gezet in de videobewerking, en natuurlijk kon ik het niet laten om wat dingen toe te voegen, aan het einde van de sneeuw video kan je naar een van mijn laatste tracks luisteren ”Fuck the Dutch Disco Bus”.

Bedenkelijke Abstracties

Ken je dat? Dat je jezelf betrapt “onzin te denken“. Zo als jullie weten ben ik het afgelopen jaar bijna uitsluitend bezig met het maken van muziek. Als je muziek maakt laat je in principe elke maatschappelijke rol los. Voor ik aan een track begin heb ik meestal wel een concreet idee, zo als iets met de bassen of drums doen, en die verwerken in een bepaald stereobeeld die misschien vervreemdend zou kunnen overkomen wat ruimtelijke beleving betreft, waar die track zich zou kunnen afspelen. En dan begin ik de setup of template voor die track alvast in te richten, en in deze fase lost elke gedachte waar normaal je hersenen aan denken op in het niets. Zo als jullie ook weten ben ik lichtelijk dyslectisch en heb het niet zo met letters en cijfers, terwijl als je met EDM (electronic dance music) met een DAW (digital audio workstation) maakt heb je eigenlijk constant te maken met getallen en andere vrij exacte technische factoren, maar gelukkig is het tegenwoordig ook vrij visueel kleurig in te richten, en technisch doet het meestal allemaal automatisch. Visueel ziet er zo’n beetje uit of je met Lego aan het spelen bent, elke Lego blokje heeft een eigen kleur, lengte, en inhoud die zeer variabel en manipuleerbaar is. En tijdens het spelen met deze legoblokjes treden er abstracte vormen en emoties op waar geen letters en nummers in voorkomen, met geen letter te beschrijven, het zijn 3D doorzichtige architectonische constructies die gaandeweg van vorm veranderen, zo iets als een abstracte meccano constructie. Het ontstaat vanzelf zonder erbij na te denken.

DAW = EDM

Vaak komt het voor dat ik 3 a 4 uur achtereen met die legoblokjes aan het spelen ben. Als ik geluk heb word ik in al die tijd niet gestoord, van die momenten dat je even op de klok kijkt en denk ”HE!!!” WTF, IS HET AL ZO LAAT!? Al die tijd zonder enige concrete gedachte, een plek waar geen tijd is, of eerder een plek waar je al je tijd uit het oog verliest aangezien de tijd in gedachte sneller verloopt. Als iemand mij in die toestand onderbreekt heb ik zeker (in mijn beleving) een paar minuten nodig voor ik weer op aarde land, en ik echt kan volgen wat diegene zegt.
Tegenwoordig betrap ik mij zelf dat als ik ook niet aan het muziek maken ben, maar aan bepaalde dingen die ik nog moet veranderen aan muziek denk, dat ik half om half in dat niemandsland beland waardoor een deel van mijn hersenen kan zien wat mijn dagelijkse gedachten denken en daarin sturing geven, vooral als die gedachtes mij niet bevallen, of nergens op slaan omdat ze alleen maar ingaan op negatieve aannames in de toekomst gesitueerd. Als ik daar tot besef kom stop ik met die gedachte, en probeer gelijk aan iets constructief te denken waar ik wel blij van word. Niet dat het altijd helpt, omdat gedachtes hebben sterke elastieken die om een spiraal draaien.

Op die momenten van transitie merk je pas hoeveel onzin onze hersenen uitkramen. Allemaal gedachtes die uiteindelijk niets toedoen, ruis en echo’s van de hersenen die komen en gaan. Op een of andere manier is muziek maken onbewust zeer meditatief, en vooral als je het heel intensief beoefend.

Dat was dat, en nu tot orde van de dag!