Tagarchief: Meditatie

Bedenkelijke Abstracties

Ken je dat? Dat je jezelf betrapt “onzin te denken“. Zo als jullie weten ben ik het afgelopen jaar bijna uitsluitend bezig met het maken van muziek. Als je muziek maakt laat je in principe elke maatschappelijke rol los. Voor ik aan een track begin heb ik meestal wel een concreet idee, zo als iets met de bassen of drums doen, en die verwerken in een bepaald stereobeeld die misschien vervreemdend zou kunnen overkomen wat ruimtelijke beleving betreft, waar die track zich zou kunnen afspelen. En dan begin ik de setup of template voor die track alvast in te richten, en in deze fase lost elke gedachte waar normaal je hersenen aan denken op in het niets. Zo als jullie ook weten ben ik lichtelijk dyslectisch en heb het niet zo met letters en cijfers, terwijl als je met EDM (electronic dance music) met een DAW (digital audio workstation) maakt heb je eigenlijk constant te maken met getallen en andere vrij exacte technische factoren, maar gelukkig is het tegenwoordig ook vrij visueel kleurig in te richten, en technisch doet het meestal allemaal automatisch. Visueel ziet er zo’n beetje uit of je met Lego aan het spelen bent, elke Lego blokje heeft een eigen kleur, lengte, en inhoud die zeer variabel en manipuleerbaar is. En tijdens het spelen met deze legoblokjes treden er abstracte vormen en emoties op waar geen letters en nummers in voorkomen, met geen letter te beschrijven, het zijn 3D doorzichtige architectonische constructies die gaandeweg van vorm veranderen, zo iets als een abstracte meccano constructie. Het ontstaat vanzelf zonder erbij na te denken.

DAW = EDM

Vaak komt het voor dat ik 3 a 4 uur achtereen met die legoblokjes aan het spelen ben. Als ik geluk heb word ik in al die tijd niet gestoord, van die momenten dat je even op de klok kijkt en denk ”HE!!!” WTF, IS HET AL ZO LAAT!? Al die tijd zonder enige concrete gedachte, een plek waar geen tijd is, of eerder een plek waar je al je tijd uit het oog verliest aangezien de tijd in gedachte sneller verloopt. Als iemand mij in die toestand onderbreekt heb ik zeker (in mijn beleving) een paar minuten nodig voor ik weer op aarde land, en ik echt kan volgen wat diegene zegt.
Tegenwoordig betrap ik mij zelf dat als ik ook niet aan het muziek maken ben, maar aan bepaalde dingen die ik nog moet veranderen aan muziek denk, dat ik half om half in dat niemandsland beland waardoor een deel van mijn hersenen kan zien wat mijn dagelijkse gedachten denken en daarin sturing geven, vooral als die gedachtes mij niet bevallen, of nergens op slaan omdat ze alleen maar ingaan op negatieve aannames in de toekomst gesitueerd. Als ik daar tot besef kom stop ik met die gedachte, en probeer gelijk aan iets constructief te denken waar ik wel blij van word. Niet dat het altijd helpt, omdat gedachtes hebben sterke elastieken die om een spiraal draaien.

Op die momenten van transitie merk je pas hoeveel onzin onze hersenen uitkramen. Allemaal gedachtes die uiteindelijk niets toedoen, ruis en echo’s van de hersenen die komen en gaan. Op een of andere manier is muziek maken onbewust zeer meditatief, en vooral als je het heel intensief beoefend.

Dat was dat, en nu tot orde van de dag!

Gay Parade 2015

Ja! Er kan daar hard aan toe gaan daro in Pisa. Links of rechtsom en als het niet past, Italianen weten het wel te passen, pas of on toe pas! Door je strot zal je het krijgen! Zo gaat het daar in die zuidelijke landen. En hier onder een toegift om helemaal tot ZEN te komen: F*ck of niet, om hellemaal tot de realiteit van vandaag te komen. Dus kijk, luister en huiver…

Tijd om in actie te komen: Gay Parade 2015

Gay Parade 2015

Foto via: ibigdan.livejournal.com en de video: thedailywh.at

Blij als ik dood is

Blij zijn of niet blij zijn is allemaal een deel van een dualiteit van wel zijn en niet zijn, nullen en enen. Niet dat ik zelfmoordneigingen heb en ben relatief zeer tevreden met het leven dat ik heb en wat ik ben, maar zal wel blij zijn als ik eens verlost zal zijn van deze rudimentaire vleesklomp die aan mekaar word gehouden door botten en bindwezel met een beperkte hersencapaciteit en alle andere materiele beperkingen en vooral van dat ikke, dat denkend ik waar het hele leven om draait. Dat overlevingsmechanisme, het ik en de buitenwereld die de hele dag over je heen walst en je met moeite de reflexie van je ware zijn heen laat sijpelen. Ik denk dat het loslaten van dat IK en het beeld van je zelf die in je hele leven hebt opgebouwd nog het moeilijkste zal zijn als je dood gaat, de enige houvast die je eigenlijk hebt of kan herinneren, als je dood gaat zal je er alles aan doen om aan dat aardse ikke vast te houden, je identiteit annex individualiteit en je zo met je hakken in het zand vasthouden aan een aardse illusie (het ‘’enige’’ wat we kennen).

Ik weet niet hoe het met anderen is, maar in de zeldzame meditatieve momenten waar je als het ware door een sprankelende toverstaf van ver word aangeraakt en ondergedompeld word in een oneindig oceaan van weldadigheid waar je geen naam en geen lichaam meer hebt en ‘’dat je weet’’ dat het goed is, komt alles samen. Een fractie van een moment dat je wordt wat je moet zijn in al zijn facetten, zijn zo als het moet zijn. Dat is zo’n beetje het gevoel dat over blijft en na een tijdje alleen een verre herinnering overblijft. ‘’ Een groot geschenk als kleine pakketjes die in je buik openploffen en gevoel van geluk vanuit de onderkant van je buik zo naar mijn hoofd stroomt. Het gevoel voor de gedachte en de gedachtes proberen in te grijpen om die sensatie te duiden, alleen jammer dat geen enkele woord dat gevoel kan beschrijven, het gevoel dat het goed is en je de hele wereld aankan omdat het gaat zo als het gaat en niets uitmaakt, een blij gevoel dat het gewoon goed ziet en allesomvattende tevredenheid en rust.’’

‘’Blij dat ik dood is’’ is meer dat je moe van je zelf word, de alsmaar dwingende geldingdrang van het ikke en de beukende en willekeurige niet aflatende gedachtestroom. Blij als ik niet meer ik hoef te zijn en mij kan laten opgaan in het alles en zijn zo als het moet zijn.

Meer persoonlijke issues