Blij als ik dood is

Blij zijn of niet blij zijn is allemaal een deel van een dualiteit van wel zijn en niet zijn, nullen en enen. Niet dat ik zelfmoordneigingen heb en ben relatief zeer tevreden met het leven dat ik heb en wat ik ben, maar zal wel blij zijn als ik eens verlost zal zijn van deze rudimentaire vleesklomp die aan mekaar word gehouden door botten en bindwezel met een beperkte hersencapaciteit en alle andere materiele beperkingen en vooral van dat ikke, dat denkend ik waar het hele leven om draait. Dat overlevingsmechanisme, het ik en de buitenwereld die de hele dag over je heen walst en je met moeite de reflexie van je ware zijn heen laat sijpelen. Ik denk dat het loslaten van dat IK en het beeld van je zelf die in je hele leven hebt opgebouwd nog het moeilijkste zal zijn als je dood gaat, de enige houvast die je eigenlijk hebt of kan herinneren, als je dood gaat zal je er alles aan doen om aan dat aardse ikke vast te houden, je identiteit annex individualiteit en je zo met je hakken in het zand vasthouden aan een aardse illusie (het ‘’enige’’ wat we kennen).

Ik weet niet hoe het met anderen is, maar in de zeldzame meditatieve momenten waar je als het ware door een sprankelende toverstaf van ver word aangeraakt en ondergedompeld word in een oneindig oceaan van weldadigheid waar je geen naam en geen lichaam meer hebt en ‘’dat je weet’’ dat het goed is, komt alles samen. Een fractie van een moment dat je wordt wat je moet zijn in al zijn facetten, zijn zo als het moet zijn. Dat is zo’n beetje het gevoel dat over blijft en na een tijdje alleen een verre herinnering overblijft. ‘’ Een groot geschenk als kleine pakketjes die in je buik openploffen en gevoel van geluk vanuit de onderkant van je buik zo naar mijn hoofd stroomt. Het gevoel voor de gedachte en de gedachtes proberen in te grijpen om die sensatie te duiden, alleen jammer dat geen enkele woord dat gevoel kan beschrijven, het gevoel dat het goed is en je de hele wereld aankan omdat het gaat zo als het gaat en niets uitmaakt, een blij gevoel dat het gewoon goed ziet en allesomvattende tevredenheid en rust.’’

‘’Blij dat ik dood is’’ is meer dat je moe van je zelf word, de alsmaar dwingende geldingdrang van het ikke en de beukende en willekeurige niet aflatende gedachtestroom. Blij als ik niet meer ik hoef te zijn en mij kan laten opgaan in het alles en zijn zo als het moet zijn.

Meer persoonlijke issues

Reageren met je Facebook:

MADBELLO
Geschreven door de Web Connector, Watcher, Goeroe, internet expert en margeblogger. Gewoon een Haagse/Italo dyslectische allochtoon die het leuk vind om te internetten. Voor contact kan je me het beste mailen naar:
madbello@gmail.com
MADBELLO on EmailMADBELLO on FacebookMADBELLO on FlickrMADBELLO on GoogleMADBELLO on InstagramMADBELLO on LinkedinMADBELLO on PinterestMADBELLO on TumblrMADBELLO on TwitterMADBELLO on VimeoMADBELLO on WordpressMADBELLO on Youtube

4 gedachten over “Blij als ik dood is”

    1. Met beperkte hersencapaciteit bedoel dat de menselijke hersenen zo als computers maar in beperkte maten het geheel kunnen bevatten en beredeneren. Maar mijn hersencapaciteit is zeker een stuk minder dan Minister Rutte, dat is een ding dat vaststaat.

  1. Doe eens normaal man !… Geldt ook voor zo iemand die klaagt over zijn beperkte hersencapacitiet… Hij zou beter dat stuk (op een interessante manier) gebruiken die hem wel ter beschikking staat – LOKI.

Maak mij blij en geef reactie :D