Ja! Tegen al mijn principes ben ik dit jaar er echt in gegaan. Nog afgelopen zomer wist een gast een fabuleuze plek waar de rucola struiken tot in het hemel groeiden, bijna een echt rucola bos, en hij zou die geheime locatie alleen met me delen als ik iets met hem zou doen, dus ik zei met mijn domme kop gelijk ja zonder te weten wat er tegenover zou staan. En dat was met hem de nieuwsjaarduik doen in de Noordzee! Als je A zegt moet je dan ook B doen. Het is nu de day after en nog suf van het oud en nieuw. Daar stonden we dus zo rond de klok van 13:00 aan de Scheveningse haven, water temperatuur van 7 graden wat een graad warmer was dan voorgaande jaren, schalen troost door de wind kracht 7 die een gevoelstemperatuur gaf van min 1 graad. Sta je dan daar op strand je uit te kleden, wat al een marteling opzich was. die gierende wind tegen je warme lijf, je ontspannen spieren helemaal strak door de kou, van top tot teen keiharde kippenvel alle natuurlijke wetten van je lichaam en geest in te gaan, en dan!
Met zijn drieën, Franka, Patrick en ik rennend naar de Noordzee waardoor de wind nog harder langs je lijf gierde toe naar een kolkende witte schuimmassa van ijskoude golven. De eerste voetstappen in het water en spetters tegen je lichaam waren al dodelijk, de voeten waren al gevoelloos. Daar ga je dan met het moeten induiken met heel je lichaam, toch alleen mijn hoofd in het water gedaan, maar door de totale verlamde gevoelloze benen en algehele lichamelijke desoriëntatie ben ik alsnog helemaal finaal in het water gestruikeld, dat dan weer wel. Je hele lichaam tintelt en ondanks de harde wind voelde het met de badjas op het strand zelfs behaaglijk warm, maar dat duurde niet lang tot je weer moet aankleden en je badjas weer moet uitdoen en met je verstijfde, rood en blauw aangeslagen pijnlijke handen en voeten je kleding moet aantrekken. Dan weet je niet hoe snel je weer in de warme auto moet zijn en intens genieten van de verwarming op maximum, dat het leek niet warm genoeg te worden, terwijl normaliter je verstikt van de hitte als je auto verwarming op max zet.
Zal ik het volgend jaar weer doen? Ik denk van wel, omdat ondanks de tegennatuurlijke daad voor je lichaam en geest is het uiteindelijk toch wel heerlijk. De uren er na voel je ontspannen en helder, net of je lichaam een reset heeft gehad, en dat eigenlijk elke dag zou moeten doen. In ieder geval iedereen de beste wensen en hier onder kan je wat beelden van oud en nieuw zien in Duindorp en wat fragmenten van onze nieuwjaarsduik, en ben jij er in gedoken?
UPDATE: hier onder beelden van de Brandstapel vreugdevuur Duindorp Scheveningen 2014/2015 gefilmd met een drone. Best indrukwekkende beelden.
Kontje van de Dag pic.twitter.com/goJcRyaZYl
— Patrick Kicken (@KICKEN) 1 januari 2015
Het is een wekelijks ritueel, op zijn minst of minimaal twee keer per week. Na een uur sjouwen en trekken met gewichten, een halfuur op de loopband. De tegenwoordige loopband is niet alleen een waanzinnig apparaat maar in sensorisch opzicht de waanzin voorbij. Dat ik tegenwoordig de loopband verkies in plaats van het echt terrein en al zijn elementen is meer uit luiigheid en tijdbesparing, plus de constante en controleerbaarheid van de loopband en het gevoel heb dat het voor je knieën een zachter ondergrond is dan op afvalt.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.