Mijn Migraine

Eigenlijk is het geen migraine, wat ik wel heb is episodische Clusterhoofdpijn om maar gelijk in huis te vallen. Dus als je mijn verhaal daar over niet interesseert sla het onderstaande AUB over. Het gaat over mijn beleving van die pijn.

Dat is mijn zwaard van Damocles. Al tien jaar geen last meer van gehad. Het begon vorige week met de voortekenen, een sluimerend gevoel wat al te bekend voor kwam en eigenlijk niet wou herinneren. Het bubbelt, het klikt, kraakt en steekt, maar pijn is het nog niet. Je word er heel alert op en je gaat daar opletten en volgen, net of het een spelletje met je speelt, net of iemand achter je staat te loeren en wacht net zo lang tot je het niet verwacht. Maar op dat moment kan je die pijn nog niet herinneren, dat weet je pas als het toeslaat. Al voor dat je het krijgt leef je al beetje in een halve schrijn wereld, het is net een verlangen en een boodschap dat inzich mee draagt, je word alert op alles wat je doet en om je heen. Maar hoe alert je ook bent, je word altijd er mee overvallen. Ineens is het daar en het is altijd aan mijn rechterkant van mijn gezicht, achter mijn oog en boven mijn boven kaak.

Afgelopen donderdag zat ik niets vermoedend achter de PC tot die clusterpijn in volle hevigheid toesloeg, een steek dat door merg en been schiet, je krijgt het koud, kippenvel, achter mijn oog word het warm, net of ze een kommetje warm bloed overheen gegoten word, het gaat pulseren, steken als naalden die in je achterkant van je oogbol worden gestoken en die pijn verschuif zich in je kaken en andere plekken in je hoofd, net of het met je speelt en denk: ”Welke plek zal ik nu weer pakken ?” Mijn oog word bloed doorlopen rood en gaat heftig tranen, gapen, je neus gaat lopen, de ademhaling word sneller en mijn oog kan ik bijna niet meer openhouden.

Het gezichtsvermogen word door een scheermes door midden gesneden, je ziet niet dubbel maar juist heel scherp door twee, je kan het beeld niet fixeren, af en toe een lichtflits of een zwart gat, net of je een andere werkelijkheid naar binnen gaat, een port gaat open van een wereld die je niet kan verdragen van de pijn, je weet niet welke kant je kop tegen de muur moet stoten. Die momenten van heftige pijn worden afgewisseld door op zijn zachts gezegd ultieme extase van even geen pijn, afgewisseld door bruisende tintelingen, net je of je een fles spa rood open doet in je hoofd, tot die pijn twee keer erger terug komt.

De balkon rand ziet er dan heel aanlokkelijk uit, maar een sprankje verstand is er nog wel. Je weet echt niet wat je moet doen, rennen opdrukken om die paar seconde verlichting teweeg te brengen, op bed help ook niet en word alleen maar erger, in het donker met je ogen dicht vormt die pijn ook een visueel spektakel waardoor je het heftiger voelt, het is net een voorportaal van een smerige hel, maar aan de andere kant heeft het ook inzichten tot die pijn voor je lichaam en geest ondragelijk word en je lichaam niets anders meer kan dan kotsen van de misselijkheid, ook al is er niets om naar buiten te gooien. Als een dweil lig je den daar op de grond, een minuut in niemandsland met steken die je lichaam doen schokken tot dat een mokerslag net zo vrolijk weer door gaat en over je heen walst. Die pijn kan niet gezond zijn, dat is een van de gedachten, het gevoel dat je oog uit elkaar spat of op zijn minst een hersenbloeding van kan  krijgt.

Dus ik lopend of eerder zwalkend, met mijn ogen bijna dicht, als iemand die helemaal dronken is naar de EHBO en daar gelijk geholpen en de uitslag : Migraine. Wat anders, met het advies om de volgende dag naar de huisarts te gaan en voor het eerst in mijn leven medicatie daar voor te krijgen ( 100mg. Diclofenacnatrium zetpillen) Dus dat ding in mijn reet en al drie keer gebruikt. Na een kwartier voel ik mijn onderbuik warm worden en een tintelend gevoel naar boven komen, maar echt 100% wekt het niet ( als ik het op tijd neem), demp de pijn wel, maar echt over gaat het als ik daar achteraan 1000mg. paracetamol in neem om dan in een diepe slaap te komen en de volgende dag laat helemaal gesloopt wakker te worden.

Wat ik wel gemerkt heb bij mijn zelf is dat een donkere kamer averechts werkt. Ik ga juist de pijn tarten, ga naar buiten en ga rennen hoe veel pijn het ook doet, ik laat het bonken als bakstenen in je hoofd kapot geslagen worden, tot als het voelt dat er iets knakt, loskomt en naar beneden zakt om dan weer alles er uit te kotsen.

Als je het een lange tijd niet gehad hebt ga je er naar verlangen en niet dat ik een masochist ben, maar het zijn wel hoogtepunten, dan wel hele pijnlijke. Het gevoel dat je helemaal op je zelf terug geworpen ben, het besef van een pijnloos lichaam geeft je inzicht van het ik zijn en hoe het anders kan zijn, net of een port is geopend op een kans om een nieuwe weg in te slaan en die migraine net zo lang terug komt tot je die weg inslaat en die inzichten in praktijk brengt, zo een gevoel geeft mijn migraine.

Met vrees wacht je op de volgende aanval, maar als je een maal daar in zit, weet niet hoe snel je daar uit moet komen en maar hopen dat deze periode niet al te lang gaat duren.

Roel Dijkstra in Actie

Ik kan het niet laten. Als iets mijn bezig houdt dan blijf ik daar in hangen, zo iets als de pedofiele partij van vorig jaar, maar deze keer kon het niet laten om totaal iets belachelijks te maken en waarschijnlijk mijn zelf hellemaal voor gek zetten. Wie ben ik ??? Over Roel Dijkstra vs de blog Bokito, over een fotograaf die zijn rechten achterna gaat 😆

Tassie & Boilingpoints worden bedreigd 1  door Roel Dijkstra 2

Kinderen liegen al vanaf 6 maanden

Nou word er gezegd dat kinderen altijd de waarheid zeggen, maar Brits onderzoek heeft bewezen dat kinderen al van af zes maanden leugenaars zijn : NOS.nl

kind.jpg

Nieuws Media Muziek en Veel Meer!!!