Alles wat je kan zien zijn objecten, dus niet alleen de tafel en een auto, maar ook je gedachtes, gevoelens en nog fijnere sensaties die je kan waarnemen met al je zintuigen. Ben je zelf een object? Is het IK een object? Wie en wat is IK? Ben je die gene die waarneemt? Wie neemt waar? Wie is die dat waarneemt los van alle objecten en gedachtes?

Het lastige is dat je de waarnemer zelf niet kan waarnemen zonder een andere waarnemer te creëren en te vervallen in een oneindige spiegeling van waarneembare objecten. Ik noem hem de naamloze en universele waarnemer waar alles of heel veel om ons heen is gegroeid, zo als een universum, wereld, lichaam, gedachtes, emoties en bewustzijn.

Wij zijn het waarneembare zijn die zichzelf aanschouwd.