Maar ik zit in een menselijk lichaam. Dat was mijn inzicht in de meditatie van vanmorgen, een ochtend zo alle andere. De wekker gaat om 6:00 uur, doe de radio aan, eet wat, ga onder de douche, kleed me aan en kijk hoeveel tijd ik over heb. Meestal heb ik ruim een half uur om in alle rust te mediteren en de meditatie in zijn natuurlijk verloop te laten verlopen en meestal in 90% van de meditaties verloopt het zonder noemenswaardige gebeurtenissen en inzichten behalve een rustgevend en heldere geest. Maar vandaag had ik eigenlijk weinig tijd en dacht om de meditatie maar over te slaan om rustig naar mijn werk te kunnen gaan, maar een stemmetje in me zei: ”al is het maar 5 minuten is het beter dan niets”, dus toch even snel gaan mediteren.

En wanneer je het minst verwacht krijg een groot geschenk als kleine pakketjes die in je buik openploffen en gevoel van geluk vanuit de onderkant van je buik zo naar mijn hoofd stroomt. Het gevoel voor de gedachte en de gedachtes proberen in te grijpen om die sensatie te duiden, alleen jammer dat geen enkele woord dat gevoel kan beschrijven, het gevoel dat het goed is en je de hele wereld aankan omdat het gaat zo als het gaat en het niet uitmaakt, een blij gevoel dat het gewoon goed ziet en allesomvattende tevredenheid en rust.

Tja! Als de gedachtes gelijk gaan losbreken is dat gevoel snel weggeëbd, het is lastig om in dat gevoel te verblijven, het vergt veel concentratie om nergens aan te denken, er wat over te vinden en alles loslaten, maar zelf binnen tien minuten kan het dus gebeuren waar je niet zou verwachten. Een boodschap die niet in gedachtes is te vatten en meer weg heeft van een gevoel zonder woorden waar je weet dat het goed is. Meer is het niet, een schoudersteun om dit fysiek leven door te komen, een inzicht, in 5 minuten.