Zelfmoord TIPS
12.11.09 - 5:30 | Voor dat je hier onder verder gaat lezen of wat anders ga doen, hier een paar nuttige nummer voor steun en advies:
- Stichting Ex6: 088 – 3963963
- 113 online: 0900 – 1130113
- Sensoor Telefonische Hulpdienst Tel: 0900 – 0767
- Op :113online.nl op: ex6.nl kun je ook chatten over je sombere gedachten en gevoelens, daar staan mensen voor je klaar. Meer nummers en adressen vind je op: psychischegezondheid.nl
Ik ben zat! Heb jij dat ook wel eens? De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE.nl) heeft nu een prachtige site met een berg zelfmoord tips, de precieze recepten en medicatie die je moet mengen op lichaamgewicht, om te voorkomen dat je aan een gruwelijke en pijnlijk dood ondergaan, net of het leven niet erg genoeg was, maar dat terzijde.
Ze hebben ook een blog : waardigsterven.nl en hun laatste item was : Middelen voor zelfdoding op website NVVE
Maar !!! Zo maar dood gaan gaat zo maar niet, je moet wel je portemonnee open trekken om die dodelijke recepten in handen te krijgen : De minimumcontributie bedraagt € 17,50 per persoon per jaar en dat valt nog mee als je actief je leven wilt beëindigen, als daadkrachtige persoon hoeft het niet meer dan € 17,50 te kosten + eigenrisico voor de medicijnen, MAAR !!!
Lidmaatschap voor het leven behoort tot de mogelijkheden.
- leeftijd bij aanvang tarief
- 16 tot en met 49 jaar € 555,-
- 50 tot en met 64 jaar € 277,-
- 65 jaar en ouder € 157, 50
Tja ! En wat hier de bedoeling van is mijn een raadsel, wil je dood of niet ?! Of gewoon je hele leven met een doodswens lopen en op de hoogte blijven van de nieuwste verbeterde doods recepten ???
En de madbello zelfmoord tip is : Gewoon een overdosis heroine direct in je bloedvat inspuiten, gegarandeerd een zalig einde. Verkrijgbaar in de dichtbijzijnde achterbuurt dealer en de gebruiksaanwijzing bij de knuffel junk.
Dit is nog de beste tip, einde en over:
Het kan zijn dat de site van de http://www.nvve.nl/ uit de lucht is door de vele belangstelling van de media
Hihi, naar de dichtsbijzijnde (achter)buurtdealer
En ja, *schater* wat is de bedoeling van zo'n abonnement?
En als je niet naar de achterbuurtdealer wil, kun je die middelen zelf bedenken. Tenminste, in onze familie heersen wat morbide genen
dus ìk kan die middelen zelf bedenken. Ik zal ze niet noemen, want straks ben jij óok nog verplicht om zulke contributie voor je site te heffen 
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..aaargh, alweer een zieke =-.
griezelige shit dit!
.-= Kijk ook eens op lia´s laatste blog item : ..F&S 11 November =-.
@ Jolie : idd recepten zat, maar wat dacht je van GHB ? Je kan het zelf maken homemade en nog lekker ook
zo lekker dat je mss beslist om niet dood te gaan, maar die levens lange contributie is best curieus.
@ Lia : Hoezo griezelig, ik ben voor openheid en transparantie, al dat stiekem gedoe van christenen die wat vinden en gelijk voor anderen moet gelden, BAH!
Geef gewoon iedereen die geen zin heeft met dit leven een spuitje, scheelt een hoop geld met vergrijzing en zo, uiteindelijk reïncarneren ze toch wel terug om de lessen van het leven af te maken
@Madbello: helemaal mee eens als iemand na goed wikken en wegen er over nadenkt om "naar de andere kant" te gaan dan is dat aan die persoon. Maar ik vind wel dat ze op één of andere manier een bijdrage dienen te leveren aan de maatschappij bijvoorbeeld bij de energietekorten; na dood wordt er uit hen energie opgewekt….
Oh nee, nu draaf ik een beetje door richting "Soylent Green"
De een zijn aanstaande dood, is de ander zijn dagelijkse brood
Eigenlijk gewoon een zieke site, maar zo sprngen ze iig niet voor mijn auto
.-= Kijk ook eens op Redstar´s laatste blog item : ..Spider Woman, =-.
Dan ga je dus naar de achterzijde van het Centraal Station, je klampt een runnertje aan voor een paar gram bruin, je regelt een spuit en voor je het weet, komen de zeepbellen je neus uit omdat je goedje grotendeels versneden bleek met waspoeder. En als je niet uitkijkt, krijg je ook nog een mep tegen je harses van de dealer die er met je portefeuille vandoor gaat. Maar niets van dat alles dodelijk. Soms zit het mee, soms zit het tegen…
.-= Kijk ook eens op Wolf´s laatste blog item : ..Dé Prik =-.
@ SirCumSized : Waarom doordraven ??? Laat ze maar de achtergelaten voetafdruk een beetje terug geven.
@ Redstar : Ik snap het gewoon nog niet waarom het nog zo'n taboe is, zijn we jaloers, zijn ze niet collegiaal, of zijn we zelf zo bang om het leven te laten?
@ Wolf : Dat is ook een heel goed mogelijk scenario, goed dat je daar ons op wijst.
@Madbello, het taboe blijft ook een beetje vanuit wetenschappelijk advies in stand: meer dan 90% van de suicides is impulssuicide: men komt in de buurt van middelen (bijv een spoorwegovergang) en grijpt ze.
Slechts weinig mensen met een zware depressie plannen hun suicide echt (zo las ik tenminste in de literatuur over het onderwerp: http://www.jolie.nl/boeken_suicide_nabestaanden.h… ) Meestal is het ongepland en in een opwelling.
Daarom is zo'n site als die van de NVVE ook alleen maar 'handig' voor een zeer klein aantal mensen, de mensen die een zgnde 'balanssuicide' pleegt (…slechts een paar procent, zie hier: http://tinyurl.com/yj53snt )
De rest van de mensen heeft meer baat bij, -het klinkt bizar,- het taboe (juist geen aandacht geven aan suicide als optie/"oplossing", ze moeten gewoon naar een arts met een somberheid, zoals SirCumSized ook al zegt: de dood is kapitaalvernietiging,) aan hekken om spoorwegovergangen en het handhaven van de wapenbezit-wet zoals wij die nu kennen, dan bij zo'n malle NVVE-site.
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..een kind thuis en een kind mee =-.
Social comments and analytics for this post…
This post was mentioned on Twitter by MADBELLO: Nieuw Blogpost:: Zelfmoord TIPS http://madbello.nl/?p=7348…
Waar kan ik zo een abbonement krijgen ?
weet je ook toevallig hoe je amphetamine maakt? de dood ben ik best nieuwsgierig naar, goed tegen de overbevolking door ons op dit planeetje, maar ik heb er liever een vertragingsmechanisme aan toegevoegd. yo
@ Falke : Gewoon op de site zelf, je moet hun mailen.
@ nomennescio6tem@hyves : Nee dat weet ik niet, maar vast via Google te vinden
Kijk maar : http://www.google.nl/search?hl=nl&q=hoe+maakt+in+…
@ Jolie : Sorry, ik zie nu pas je uitgebreide reactie, ga het zo lezen, thanks.
@Madbello maaktnietuit
khad er zoveel boeken over gelezen, dat ik dacht: ook nog ff serieus-reageren dan alleen in een schaterlach 
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..prikblok (van vorig jaar nog) =-.
@ Jolie : ja ja, je ziet het wat voor mensen madbello.nl trekt en vraag me niet waar ze vandaag komen.
Ik ga binnenkort kijken hoe het is om een kogel op te vangen met mijn hoofd.
hahahaahahhaa kkk mogholen no life
ik wil zelfmoord plegen ben het leven zat ik wil me vader trug maar dat gebeurt ooit meer ik wil zelfmoord ben al uit bomen en gesprongen en al maar lukt niet help mij
Je moet gewoon eerst een hele fles gold strike leegdrinken en dan een heel pakje ibuprofen doorslikken en dan lekker op je bed gaan liggen slapen. Geloof me, je wordt niet meer wakker. Of je vader moet je vinden en je maag wordt leeggepompt en ligt in coma (wat mij overkwam. Good luck!
Fat pakje ibuprofen weet Ik Niet maar van een fles goldstrike drinken ga je Niet dood. Regelmatig gedaan
Sammie, je kunt dit nummer bellen: 0900 – 1130113, zie http://www.113online.nl/ Op die site kun je ook chatten over je sombere gedachten en gevoelens, daar staan mensen voor je klaar.
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..overgeleverd aan de bladblazer =-.
@ Jolie : Bedankt
@ Sammie : Sterkte en wel luisteren naar Jolie he ! Kop op, ik ben ook mijn vader allang verloren, het komt goed, echt ! Tijd en geduld is de beste medicijn.
mensen,
ik wil eventjes wat zeggen,
misschien denken jullie, ach voor andere mensen heeft het nog zin,
maar wat heeft het leven voor inhoud bij mij?
LEES DIT GEWOON EVENTJES ALSJEBLIEFT>
ik heb ook een tijdje met neigingen gelopen om zelfmoord te plegen.
maar weetje.
je kunt gelukkig worden,
ondenkbaar he?
in deze situatie waarin je nu zit.
het is echt zo.
ik ben nu ook gelukkig.
en wilde ook zelfmoord plegen.
er is een kans voor je.
zoals die er ook voor mij was.
waarschijnlijk denk je. o dat, jaa, dat zegt iedereen.
maarweetje.
ik weet hoe je in elkaar zit,
je denkt ik pleeg zelfmoord, dan ben ik overal vanaf.
maar dat is niet het geval.
de situatie waarin jij nu zit is een cirkel,
die cirkel draait rond met slechte gedachten over het leven en over je zelf.
buiten die cirkel is het echte leven,
het leven met genieten,
het leven met liefde en vergeven en dingen kunnen accepteren,
maar dat heb je niet door. want jij zit in die slechte cirkel.
en hij draait steeds sneller.
de gedachten malen door je hoofd;
hoe zal ik het doen? en waar?.
ik snap jullie helemaal.
maar ik wil je waarschuwen.
ik ben ontsnapt aan die cirkel,
die dodelijke o,zo foute gedachten heb ik overwonnen.
ook jij kan nog GELUKKKIG worden.
ondenkbaar he>?
eerst kon ik nergens om lachen en werd ik ook nergens blij van,
nu wordt ik dat zelfs als de zon op komt.
het idee dat ik leef in deze wereld.
en dat ik geen zelfmoord heb gepleegd.
naja.
ik wilde alleen zeggen dat jezelf doden geen oplossing is mensen.
ik weet dat je dat niet geloofd en dat je denkt van wel.
maar probeer na te denken over wat ik te zeggen heb.
dat ook JIJ GELUKKIG kan worden!!!!!!!!!!!
wil je iets aan me kwijt of ergens met me over praten?
mail me.
je hoeft je naam er niet bij te zetten!
Ik wil je helpen dingen anders in te zien.
ook als je gewoon eventjes wat kwijt wil!
Groetjes,
ikbenervoorje-@hotmail.com
hoi ik zit nu in de ''slechte cirkel'' ik hoop dat u tips kan geven!
zou graag contact met jou willen
Hoi ik ben 40 endiep ongelukkig al me leven lang geluk ken ik niet lachen nope alles in me leven verdomd te mis lukken hoe geb jij het gered ik wil niet meer maar weet ook niet hoe ik een einde er aan moet maken terapie gehad enz
Yep je HELEMAAL gelijk!!! Ik heb ook serieuze poging gedaan en GELUKKIG werd ik op tijd gevonden. De grote omslag in mijn leven, blijkbaar mag ik nog niet, dus gaan met die banaan…ging een beetje moeilijker dan ik nu omschrijf, maar al met al nu een 1 1/2 jaartje verder DANKBAAR ELKE DAG WEER DAT IK LEEF!!
Wie had dat ooit gedacht, een depressiever figuur dan ik bestond niet. Ik word tegenwordig al blij als ik op een bankje in het bos naar de vogeltjes zit te kijken….ha ha ha!!!! TIS ECHT WAAR, ER IS EEN WEG UIT DAT UITZICHTSLOZE DONKERE GAT!!! RELATIVEREN!!!!!!! HET GAAT OVER!!!!!!
Natuurlijk kan iedereen gelukkig worden, Voor een seconde..
maar kijk eens hoe mooi onze wereld is waar die leuke zon waar je zoblij van word is!
Deze wereld is om zo te zegge.. Fucked up, Wat doen wij mensen tegen elkaar?
antwoord: Alles dat negethief is voor de ander maar goed is voor jezelf.
Waarom? zo zit de mens in elkaar! het is gewoon zo.
Mens zijn zie ik als een SCHAAMTE het is gewoon een schaamte,
Als er een god bestaat,…. Beschikt die zeker over een gezond porsie humor.
Naast de ruimte die hij laat voor de duivel schenkt hij mij ook een engel.
Dat is mijn dochter.
In de mist van de leegte is zij mijn horizon.
Happy?
Nee, absoluut niet.!
Leven doet me zeer,……. Verlang zeker naar de rust.
Maar wanneer dat komt ? Geen idee,…… Eerst moet mijn kleine met beide beentjes in de wereld gaan leren staan.
En het geluk omarmen, wat zeker bestaat!
Maar ook te koesteren, want je kan het ook zo makkelijk verliezen.
Gr Anthony
je kan geen liefde vinden als ze je constand afwijzen internet psychiater
dit slaat toch nergens op laat ze dit verwijderen
ik,, barry uit r.dam heb vaak op div wijze geprobeerd eruit te stappen maar niets lukte. nu via 'n zibro camin petro. kachel -koolmonicide – snel en gevoelloos…………
Hmm… Arme Barry..
ik heb je mededeling geprobeerd te melden bij de R'damse politie (helaas was ik vanochtend weg en ben ik geen smartphone-bezitter dus las ik je bericht pas later :-/) Niets van ze teruggehoord…
Maarja, je weet hoe het gaat… Ook als ik wèl iets terughoor: Niemand "mag iets doen" tenzij de persoon "zelf uit vrije wil aangeeft dat…" ("hij/zij hulp wenst.")
Met alle liefde zou ik willen citeren uit de categorie "tenenkrommende reacties van suicidepreventiezorgers." Maar helaas, briefgeheim.
Het enige wat ik verder mag is: je "zèlf een berichtje sturen dat hij/zij contact op kan nemen met ons [= de suicidepreventiezorg] en hem/haar doorverwijzen naar…" Nu staan al die gegevens al bijna 2 jaar bovenaan deze pagina, maar ik verwijs er tegen beter weten dus nog maar eens naar.
Barry, heel veel sterkte… ik had je meer gegund dan dit, ik hoop dat er vandaag ergens nog een klien lichtpuntje of wondertje voorbij is gekomen dat je van gedachten heeft doen veranderen..
dit is echt geschift sirieus, hier begin je tog niet aan stelletje sukkels… waarom zou je dood willen???? jullie zijn gek, gestoort, en dom, weet waaraan je begnt, denk aan je familie die van je houdt…..
Denk aan je familie die van je houdt….. Ik loop nu al 2 jaar met doodwensen rond, heb 1 jaar bij een psycholoog gelopen, steeds op het punt gestaan om zelfmoord te plegen, maar dan toch niet doen vanwege die stomme gedachte aan familie. Maar er komt een punt dat ik toch echt suicide zal plegen. Ik haat mijn leven.
ik snap je volkomen. Je leeft eigenlijk voor de mensen en dieren om je heen omdat je hen niet in de steek wil laten maar intussen is het leven elke dag een zware last en brengt veeel pijn en verdriet met zich mee wat het leven tot een lang ellendig lijden maakt….heb het ook….ballanceer op de rand van blijven of eruit stappen. Verdriet en pijn elke dag opnieuw doet zoveel met iemand zonder dat mensen om je heen het door hebben en als je erover wilt praten zeggen ze dat je gewoon aandacht wil…
Ben inmiddels van mening dat leven geen lijden moet,mag worden…. ik piep er een deze dagen tussen uit na een jaar lange overweging. Nu nog een humane manier vinden
waarom zouden wij mensen dood willen, Om de meest simpele reden: Zodat we van mensen zoals jij af zijn
En wat weet jij over de familie van deze mensen?
Weet waar je aan begint, Weet jij eerst maar eens wat je zegt..
En als je familie niet mee van je houdt en alles in het leven zit niet meer mee. Dat ik nu nog leef is dat ik een huisdier heb die ik niet alleen achter wilt laten. Mijn familie kan gewoon
de pot op. Wat een stel eigenheimers. Zou zo heerlijk zijn al die rust……
Jij noemt anderen dom?!? ik weet dat je met jou intelligentie ook niet beter kan weten, blijf jij maar lekker leven, onkruid zoals jij vergaat niet!!! f*cking dombo dat je bent!!!!
ik wil ook zelfmoord plegen zo op deze site gekomen zat manieren die niet zoveel pijn doen op te zoeken ze zeggen dat 12 nog zo jong is maar 12 jaar n kut tijd is lang be er klaar mee
ik ben een kind van 12 en wil denk ik zelfmoord plegen weten jullie nog een goeie tip???
@Ric: Doe even normaal, doe wat @Oday zegt
haai.
ik denk ook vaak aan zelfmoord. maar dan denk ik aan mijn famillie ,en dan kan ik dat gewoon niet.
maar als je zoveel heb meegemaakt en niet alles achter je kan laten. je blijf maar denken over je verleden. je woont niet meer thuis bij je ouders. vanaf me 7de al uit huis. en verschillende internaten gewoon. dan weet je ook gewoon niet meer wat je moet doen. en ik zit ook vaak te twijfelen. & ik denk ook vaak dat ik er alleen voor sta. ik heb veel vrienden,maar kan niet over mijn gevoelens praten. en veel mensen vinden het laf als je zelfmoord pleegt,dat je dan niet aan je familie denkt enzo.
maar ik vind het juist verschrikelijk dat niemand om me heen ziet dat het slecht met me gaat.
dit wou ik even kwijt!
klopt ten volle …;
Hi ik heb hetzeflde probleem als jij en weet het ook niet meer jou verhaal sprak mij aan en zou je graag leren kennen wie weet komen we er samen uit het is moeilijk maar toch ga ik het doen denk ik maar zou graag eens met je praten als je intresse hebt laat dan van je horen groeten .
LIVEISALIE
November 18th, 2009 at 16:56
Ik ga binnenkort kijken hoe het is om een kogel op te vangen met mijn hoofd.
hoe kom je aan een wapen in nederland? :S
bij de speelgoedwinkel natuurlijk!
Als je vanplan bent om zelfmoord te plegen. doe het netjes en denk om je naasten.
Wat bedoel je hier nu weer mee? gewoon niet doen?
Zal moeilijk gaan om aan je naasten te denken.laat ons gewoon gaan als we willen geef ons een pilletje of een spuitje zodat ons naasten. Ons niet zien en denken dat we in omze slaap dood zijn gegaan…nee dat is verboden.kutbwet en regelr,
dit is een apnormale site
ga eerst eens normaal Nederlands schrijven voordat je dergelijke uitspraken doet!
IKHOUVANNEUKEN BEL 04444444444444
WIL JE NEUKEN MET MIJ!?
Ehm geen geldig telefoon numer
Dom Ding ga lekker naar n porno site ofzo inplaats van hier kut lopen doen
Iedereen die iemand wil van gedachte veranderen vergeet dat iedereen recht heeft op zijn eigen gedachten, en indien die persoon het zinvol vindt om zelfmoord te plegen, dan is het zijn volste recht om dit te doen ongeacht zijn leeftijd.
Het enige dat men kan doen is er met die persoon over praten en achterhalen wat zijn redenen zijn.
Maar dat is het probleem met deze maatschappij, ben je niet sterk genoeg om met de hoeveelheid schijt dat je over je heen krijgt. PECH! Maar de meeste mensen die met een zelfmoord wens rondlopen zijn niet egoïstisch genoeg om deze ook uit te voeren.
Oh wat is dit nou!
Sorrry maar dit slaat nergens op!spring lekker voor de trein dan !als je zo stoer wilt zijn! wees da dan ook! gekke wereld!
gekke wereld waar jij aan meewerkt…..mafkees….jou soort laat mensen juist eeneinde maken ..jou soort heeft geen begrip…dus wat moet je hier..ga dan iets doen op internet ipv mensen te beoordelen
Als je de inhoud van de site niet aan kan, Lees dan niets en vertrek meteen
Wij denken WEL aan de mensen in die trein, en de mensen die ons bloed weg zal moeten vegen, zelf zulle we het niet kunnen doen..
Dom kind..
Nogal kort door de bocht, zoiets heeft toch gvd niks met stoer doen te maken! Denk eens na domme debiel!
Oh wat is dit nou!
WAT ERG ZEG DEZE SITE.
Neej lieve mensen !geen zelfmoord! het leven is daar tog echt te mooi voor!en ik weet, het leven is niet altijd even makkelijk!niemand heeft het altijd makkelijk iedereen jankt wel eens een dag,ik ook!ik ben ook vaak verdrietig!maaer dood gaan!wat heb je dan?je komt ooit de liefde van je leven tegen je krijgt prachtige kinderen,je gaat trouwen, je maakt geweldige dingen mee. wil je dat niet dan?is het leven dan echt een zwarte wolk voor je?neej tog!mensen !geef niet te snel op!ookal is het eff moeilijk!schrijf alles van je af!in een dagboek, naar iemand waarmee je er over kan praten, huil maar, huil alles der uit! huilen doet je goed!
Vergeet niet dat er mensen zijndie om je geven, en als je gaat, dat je hun zo veel verdriet aandoet!
Zoek hulp als je het niet meer kan!zoek gewoon hulp, ooit zie je heus de zon schijnen en lach je om alles in het leven en ben je blij dat je het niet heb gedaan, want je wil je toekomst echt niet missen!
En dit voor een 17 jarige! kom op mensen ! denk na aub! denk na!
En wat nou als je geen toekomst hebt ?
Jij bent echt de allergrootste SUFKUT die er bestaat.
ALs je dus 10 jaar samen bent met de liefste vrouw in je leven waarvan je net op het punt staat om een gezin te stichten en je die ene dag haar levenloos vindt in de badkamer en op je 39 jaar na 2 jaar zo naar de klote bent elke dag vol van verdriet en het gemis van haar aanwezigheid zeg jij doodleuk als 17 jarig KUTTEKOP dat GOTVERDOMME NOG GEEN SCHAAMHAAR HEEFT Nou naar mijn weten kom je nog vast wel de liefde van je leven tegen. Jij bent wel echt de aller aller aller grootste SHITHEAD hier op deze GODVERDOMME kut planeet.
Zeker ook gelovend in een of andere KUT god. Ik jank GVD elke dag. Al 2 jaar lang. Jij met je "iedereen jankt wel eens een dag,ik ook!"….. onwetend KUT persoon dat je er rond loopt. Maar ik wil je toch bedanken. Mijn verdriet is omgeslagen in boosheid.
Met vriendelijke groet,
Big Bang
Wie denkt voor een ander te kunnen denken, denkt niet goed na.
Mensen die roepen kijk naar de mooie dingen in het leven, lazer toch op als die er niet zijn, zijn die er niet.
Leven en laten leven als je niet wil niet doen.
Het maakt me zelfs booos als ik mensen zie die niet meer willen leven!
als het je boos maakt.heb je werkelijk geen idee hoe een mens zich voelen kan..
je moet niet zo oordelen dat word al genoeg gedaan, juist daarom zijn mensen zo in de war..niemand begrijpt het..niemand snapt als je het helemaal niet meer ziet zitten…mensen moeten lekker doorgaan met over elkaar oordelen..je weet niet wat iemand heeft meegemaakt…..waardoor die zijn zicht verliest..dus denk ff na..en anders wat doe je hier
nou ga dan van dezwe site af en kom nooit meer terug!
Het maakt mij ook boos als mensen niet verder kunnen denken dan hun neus lang is, of zich minstens in anderen kunnen proberen in te leven voordat ze hun bek open trekken en mensen nog slechter doen voelen over zichzelf.
Wie zou er nou ooit dood willen, als je van kleins af aan misbruikt bent, en daardoor de rest van je leven last hebt van depressies, en als je maar niet je bed uit wilt komen, of een nep vrolijk praatje wilt maken met ignorante mensen die hun oordeel al lang klaar hebben.
En als je daardoor ook nog je baan, en huis kwijtraakt, joooh, het leven is mooi, dat kan iedere zwerver je uitgebreid vertellen.
Maar goed, ik durf te wedden dat je ook voor al deze problemen al een oplossing hebt, gewoon niet zo moeilijk doen, je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk enz enz…..ja hoor nagla, je hebt helemaal gelijk hoor hoe kan ook iemand maar ooit aan zelfmoord denken.
liefde van je leven??? kan je vertellen dat de liefde van je leven de ergste nachtmeerie van je leven kan worden, die je alle ontneemt die je allerliefste is en waar je het meest naar verlangd.
De liefde je leven kan er voor zorgen dat je eigen kinderen nooit meer ziet op allerlij mogelijke leugeachtige manieren.
Weet iemand hoe machteloos je dan bent??? Hoe veel pijn en verdriet je dan hebt!
het leven is voor me klote en totaal zinloos.
ik heb het zelfde een vrouw al een half jaar verdriet en wil uit het leven stappen
Ik ben niet jong, maar juist ouder (64) maar bovenal vader die al jaren geen enkel contact krijgt met zijn kinderen. De pijn die dit met zich meebrengt is voor mij onverdraaglijk.
Wat ik ook doe, niets helpt. Dit wil ik niet meer
Ik denk er heel stellig over er uit te stappen.
Ik zoek een goede manier of manieren (Effectief, Pijnloos en rustig) en een manier om afscheid te nemen waar de kinderen zo min last van hebben.
ik begrijp je ..
ik begrijp wat je bedoelt ik zit in dezelfde situatie en het wordt alleen maar erger. Altijd alles gedaan voor mijn gezin en nu bedrogen door mijn ex met mijn ex schoonzus en mijn kinderen kiezen voor haar.
Hij doet nooit iets voor de kinderen en denkt alleen aan zichzelf maar ze zijn nu wel bij hem omdat ik wel gevoelens heb en daardoor instort.
Ik weet niet hoe lang ik dit vol hou, ik denk wel aan mijn ouders en broer maar wil eigenlijk niet meer verder leven omdat de toekomst zonder mijn lieve meisjes niet iets is wat ik aan kan maar een toekomst met die leugenachtige ex en zijn mijn "lieve" leugenachtige schoonzus is ondraagbaar.
je kinderen kiezen niet voor haar….geloof me…ze trachten enkel het beste te maken van een niet door hun gekozen situatie – ze hebben je heel hard nodig , laat ze aub niet in de steek ….
van een nabestaande van een moeder die een andere keuze maakte en daarmee 2 jonge kinderen levenslang gaf ….
ja dat heb ik nu ook alle angsten die ik had zijn gewoon in een korte tijd allemaal uitgekomen ik dacht dat ik de man van mijn leven had gevonden en na 2 jaar samen geweest te zijn kregen we een prachtige dochter… en heen mijn zwangerschap heb ik alles alleen moeten doen en de man van mijn dromen maakte het uit 5 weken voor me bevalling op valentijnsdag en heb me bevalling zonder hem moeten doen toen mijn meisje op de wereld was leefde ik op een roze wolk en zag de ernst niet in van erkenning en gedeelde voogdij… na 2 maanden vonden we dat we beter bij zijn ouders in konden gaan wonen omdat het bij mij thuis te vol en druk was…ik heb de grootste fout van mijn leven gemaakt… toen ze 6 maanden oud was kreeg ik een discussie met mijn schoonouders en die liep voor mij helaas niet goed af… ik ben nu alles kwijt me dochter me vriend me familie afgestoten door iedereen.. nee ik geloof zeer zeker dat er geen ware bestaat want ik dacht dat ik die al had gevonden maar het enigste wat liefde met je doet is je stekeblind maken en daarna wordt je wakker in de grootste nachtmerrie… ik heb ook op het punt gestaan een einde eraan te maken.. maar toen besefte ik meself ik heb een dochter al is ze niet meer bij mij op ene of andere manier kan ik het niet maken om er zo makkelijk vanaf te komen.. dus met de dag van vandaag leef ik nogsteeds in een hele eenzame tijd… en hou het ook gewoon vol al heb ik soms echt de neiging… maar zelfmoord plegen is zwak en misselijk makend
ik snij al 4 jaar in mijn pols..
ik ben het leven gewoon zat;)
ik ben me moeder verloren toen ik 1 was!
ik ben mijn stief moeder verloren toen ik 8 was…
ik ben nu zelf 15….
ik word er gek van !!
ik heb een vader die niet voor me kan zorgen hij denkt alleen maar aan zijn nieuwe gezin! daarom woon ik ook bij mijn oma, en ik heb nu een hele lieve vriend Y. hij zorgt super goed voor mij! ik ben eerst vanaf mijn 8e tot aan mijn 15e in handen van een loverboy geweest.
maar sinds ik Y heb leren kennen ben ik over mijn problemen durven praten ik durf mee dingen te zeggen wat ik wil!
als ik iets niet wou durfde ik het nooit te zeggen,.
maar nu heb ik overal schijt aan;)
maar ik wou even zeggen voor mensen die zelfmoord willen plegen…
ik heb het zelf ook gedaan…
ik ben veel vrienden kwijt geraakt! mijn Beste vriendin heeft me gezegt als jij verder gaat met snijden en proberen van een flat te springen dan wil ik je vriendin niet meer zijn!
haar moeder heeft me geholpen ze zei alltijd tegen mij:
kijk naar de mensen die WEL van je houden!
het zijn der misschien niet zo veel maar het zijn der wel wat! wat moeten die mensen zonder jou?
dat zijn de wijze worden die ik heb meegekregen!!!
Knap dat je zelfmoord hebt gepleegd en toch nog dit bericht kunt sturen. Hebben ze daar ook wifi?
je haalt de woorden uit mijn mond,hahaha
Hahaha wat erg maar lag me kapot om jouw reactie hahahaha
Heel veel sterkte Kelly, en alle stille lezers die wel lezen maar zelf niet reageren, maar het verhaal van Kelly en veel andere goed kunnen herkennen..
Na verwaarlozing en vergelijkbaar vreselijke dingen, hebben veel mensen moeite de zin van het leven terug te vinden.. Ze willen wel leven, maar een ànder leven.. Inderdaad, wat je zegt Kelly, kijk naar de mensen die wèl van je houden, het zijn er vaak veel meer dan je op sombere momenten denkt.. Ook met kleine stapjes kun je je leven veranderen, dingen vinden die je niet zat bent, dingen terugzien komen die je dacht verloren te hebben, hoe moeilijk het ook is op momenten.
Veel sterkte en heel lief van je Kelly dat je de moeite hebt genomen om je wijze woorden met anderen te delen!
hoezo ist egoistisch om zelfmoord te plegen tis eerder egoistisch van diegene die dat zegt of denkt want hoezo zou iemand t ellendige kutleventje niet mogen stoppen omdat JIJ die persoon dan mist ofzo nee iemand moet zn jaren lang en ongelukkig slijten zodat je toch eens in de zoveel jaar nog s langs kan gaan. de maarschappij is ziek niet deze site
Tja Hanging-around… die vrijheid heb je natuurlijk. Net als ALLE recht om wèl iets van je leven te proberen te maken.
Niemand verplicht je ergens toe. Zelfmoord is hier ook niet strafbaar, zoals bijv. in het israelische leger, waar men in de 80ies nog gewoon de bak in ging na een fors tentamen suicide wegens "poging tot dienstontduiken."
OMG!!!!
Ik kan gewoon niet geloven dat dit écht op internet staat :O
Nog zo'n verrotte appel die het niet snapt. Iedereen die het niet ziet zitten gaat googlen. Vroeg of laat . Waar het om gaat is dat je berichten leest van LOTGENOTEN die net zoals jou met misschien en/of wel een hele andere reden niet meer willen vechten om de werkdag door te komen. Laat staan die verschrikkelende weekende. Deze site begint toch heel helder met instanties waar je terecht kan voor hulp. HOEZO "Ik kan gewoon niet geloven dat dit écht op internet staat " O MY GOD Wel eens je hele toekomst met liefde en toekomstige gezin naar de KLOTE zie gaan, omdat ze is overleden en de liefde zo sterk is dat je op latere leeftijd nooit meer zo'n wereld vrouw zult tegen komen. Als alles of een deel ervan op rolletjes loopt ben je daar niet zo mee bezig. DUS DOE DAT OOK NIET. Als dit niet het geval is. WAKE UP en wees niet verbaast als die personen met zo'n verschrikkelijke drang terecht kunnen op een site die NIET geshockeerd is van alles wat bij het leven hoort……………… Toch wil ik je bedanken voor je ractie waar ik mijn hopelozen frustratie en verdriet kwijt kan. …
Ik weet ik wil niet meer
Ik weet ik draag niet meer
Ik weet ik kan niet meer
En wil dood…
Ben al bezig met een brief voor mijn zonen
Mijn kind wat ik bij me draag wil ik al niet eens op deze verrotte wereld zetten en neem ik mee
Ben nu internet aan het afstruinen voor ideeën om te gaan.
Springen van de flat en voor de trein vindt ik geen optie.
Het geeft niet de kans voor mijn kinderen om proper afscheid te nemen.
Ma is wel een oplossing en een snelle
Mijn voorkeur zou uitgaan voor de trein dan
Mijn jeugd heb ik mishandeling ondervoeding en incest gekend
Heb als kind al moeten vechten voor mijn leven en mijn bestaan
Ben nu 39 en op……..
Liefde is voor mij niet weggelegd
Als ik mijn vrienden bel die ik nooit meer zie hebben ze het druk en geen tijd
Ik ben iedereen tot last
Mijn oudste en middelste zoon hebben hun vriendin en hun zelfstandigheid en leven
Heb mijn jongste zoon hier nog ma trek het niet meer
Weet niet wrom ik dit hier neer zet
Kan ook beter verder gaan mijn mijn brieven voor mijn kinderen
Maar ik snap heel goed dat dit veel mensen pijn zal doen die dan pas beseffen dat ze te kort schoten
Mijn kinderen zal het ook zwaar afgaan ma uiteindelijk zal het wel beter zijn.
Dat verdriet leren ze ook wel een plekje geven
Gelukkig heb ik ze goed mogen opvoeden en dat gegeven wat ik van mijn ouders nooit ontvangen heb…Liefde…
Ma ik kan niet meer en ben bang dat ik ze mee trek in mijn ongeluk en verdriet.
Dit moet stoppen en snel
ik denk ook zo……ik trek iedereen ook mee…..maar dood is dood….dan kun je niets meer terug draaien rock-rage@hotmail.com
wil je contact met mij opnemen??
doe het niet aub doe het niet je hebt kinderen!
Ik heb hetzelfde probleem. je hebt ze wel op de wereld gezet, draag dan ookdie verantwoordelijkheid ook al is het moeilijk. geld ook voor mij!
En wat nou als je nieuwe lieve kindje je alle vreugde van de wereld kan geven? Een nieuw begin, ontneem dit kindje niet de kans om wel mooi op te groeien zoals jij het niet hebt gekend. Gun dit mooie kleine wonder, dit kleine gezellige mensje een gelukkig bestaan en wees er voor dit schatje. Dood gaan kun je altijd nog.. En praat hier met iemand over, je zal zien dat dit het beste is, anders vermoord je niet alleen jezelf, maar ook je bloedeigen lieve schattige kindje.. Als moeder bescherm je je kroost en geef je warmte zoals alleen jij dat kan, laat iedereen zien hoe het WEL moet! Je kan het!!
@Jolie : HEEEEEEEEEEELP!!!
@Kayla-Laine : Zoek AUB eerst hulp, het is nooit te laat, ga naar de dokter, of een crisisopvang of anders bel je 0900 1130113
http://www.113online.nl/nabestaanden/volwassenen/…
Laat wat van je horen.
Hopeloose zielige mensen dat jullie zijn.
gatverdamme.wat denken jullie wel niet.
ga een beetje zelfmoord plegen,omdat je een kut leven hebt.
ga met iemand praten over je problemen.
ik heb ook een kut tijd achter me rug.
internaat,en dat je overal en nergens gaat wonen.
ik ben met verkeerde mensen omgegaan,geblowd,drank elke dag.
op een gegeven moment zag ik het ook niet meer zitten.
maar ik ben er toch boven op gekomen.
gatver jullie zijn echt walgelijk.
flikker toch een end op.
mensen in afrika hebben het veel moeilijker dan jullie walgelijke leven
totaal geen medelijden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
K. Jouw hangen we apart. Je bent net uit de luiers en weet totaal niet waarom mensen zelfmoord plegen. Ik vind je respectloos en kortzichtig.
Je moet niet zo dom praten..
waarom zit je dan op de site als je het zielig vind !!
Wil je zelf misschien dood?? Ben je daarom zo negatief over anderen, omdat je misschien zo over jezelf denkt? Lucht dit op? Ga hulp zoeken jij..
kankermongool jou moeten ze opstroppen, mensen zoals jij zijn het vergif van deze wereld daarom
Ik kan wel aan de inhoud van je reactie zien dat je zo'n achtergrond hebt…
WAT EEN SUUUUPER ZIEKE GAST BEN JIJ!!!!
WHAT THE FUCK!FLIKKER TOCH LEKKER OP EGOISTISCHE TRIESTELING!AAN MENSEN ALS JIJ HEEFT HEEEEELEMAAL NIEMAND WAT AAN!!!!HET IN TRIESTE IS+DAT ER VEEL TE VEEL VAN DAT SOORT EGO TRIPPERS ALS JIJ OP DEZE AARDKLOOT LEVEN.TOTAAL GEEN INVOELINGSVERMOGEN,WAARSCHIJNLIJK OOK NOG NOOIT EEN FLIKKER MEEGEMAAKT EN AL LOPEN JANKEN ALSJE EEN BLAAR OP JE TEEN HEBT!ZUM KOTSEN BEN JE,BAHHHH!!!!LEKKER MAKKELIJK HEH,VEROORDELEN! VOELT DIEGENE DIE ZICH AL ZO RADELOOS VOELT,ZICH VAST EEN STUK BETER DOOR!!NET WAT DIEGENE NODIG HAD,TRIESTELING!JE ZOU WEL TROTS ZIJN OP JEZELF zeker!! JE ZOU JE OGEN UIT JE KOP MOETEN SCHAMEN WERKELIJK WAAR!!!BAHHHHH..
dat jij er nou bovenopgekomen bent gefeliciterd maar dan hoef je niet zo triest te lopen doen over andere die een kut leven hebben in de tijd dat jij zm wou plegen was t tog ook kloote te horen dat je triest bent enz. denk aan iemands geveoel ofzo je hoort ook van n kut lven geleerd te hebben maar dat heb jij sws niet mongool ga je oma likken ofzo
@K : Het is idd een luxe probleem en niets te maken hoe moeilijk je het hebt.
Hmm, ja @K…. Wat je schrijft, was al discussie bij de Oude Romeinen, er is een bekende zin
"Sed timidi est optare necem" zie
http://en.wikisource.org/wiki/Pyramus_and_Thisbe
die je op 2 manieren kunt vertalen:
1) "de lafaard wenst zich slechts de dood" in de zin van: Die is te bang om het leven te durven leven in voor- en tegenspoed
2) "de lafaard wenst zich slechts de dood" in de àndere zin van het woord..
Je kunt inderdaad heel goed stellen dat er ook véél dapperheid voor nodig is om je problemen onder ogen te zien, en te durven zoeken naar een oplossing. Om te durven mensen, of een arts of professional om hulp te vragen. Om vicieuze cirkels te durven doorbreken.
(Overigens komt depressie in Afrika ook héél erg veel voor.)
Toch kun je mensen die zo depressief zijn dat ze de moed tot leven totaal kwijt zijn, niet meteen lafaards noemen, of 'hopeloos zielige mensen.' Tuurlijk: ophemelen van zelfmoord (het gebeurt..) is absoluut onzin, is fout, kost onnodig levens.
Het is gewoon ERG jammer dat er elke dag nog mensen zijn die de moed die nodig is om een eind aan je leven te maken, niet kunnen vertalen naar de moed die nodig is om naar een arts te gaan.
Want uit interviews met mensen die (bijv een sprong van krankzinnige hoogte) overleefden, blijkt dat veel mensen, als ze de diepte langs zich heen horen suizen, toch èrge spijt hebben dat ze niet geprobeerd hebben hun problemen op een andere manier op te lossen…
Dus voor mensen als Kayla-Laine.. volg de tip van MADBELLO: bel 0900 1130113…
Hoi, Ik ben een meisje van 13 jaar, en ik zou het liefste dood willen. Ja Dit is dan wel die tijd dat dat iedere tiener alles somber gaat zien, maar ik heb het al mijn hele leven,laatst ontmoette ik M hij gaf mijn leven weer zin en ik hield van hem. Hij maaktte alleen helaas wat fouten, maar ik vergaf hem daar gelijk voor. Op een dag maakte ik een foutje, ik had tegen hem gezegd dat ik zelfmoord wilde plegen. Sinds toen deed hij anders. Ik had hem verwijderd van MSN en toen begon hij verschrikkelijke dingen te liegen tegen een populair meisje uit mijn klas die hij op MSN had waardoor ik gepest ga worden op school. Het is nu nog weekend, dus ik ben nog niet gepest in het echt, wel al heel erg op MSN, M heeft ook gezegd dat ik zelfmoord wilde plegen, dat weet nu mijn hele klas. Ik had eigenlijk gehoopt op een stille dood. Dat ik een broef geschreven zou hebben, hoe erg ik iedereen van school haatte, dat het niet de schuld was van mijn ouders dat ik zo was, en zeggen dat M veel voor me betekende, al ga ik oo schrijven, M ik hoop dat je met schuldgevoel loopt, schuldgevoel is het alleerergste gevoel dat er is, het blijft aan je knagen. Dat is helaas wat je verdient. Waarom ik dot neerzet?! geen idee, maar ik zou graag iemand hebben om mee te praten
Het zou mijn leven reddem
Het is echt vreselijk zonde Anoniempj, om vanwege zo'n stom figuur als die M. alle zin in het leven kwijt te raken…..! Dat is het ECHT niet waard…!
Je kunt in elk geval altijd iemand spreken via 0900 113011
Of chatten via:
http://www.113online.nl/home
Of 24 u p dag terecht bij: 0900-0767
Of chatten via http://www.sensoor.nl/
Of contact opnemen met de Vlaamse preventielijn:
http://www.preventiezelfdoding.be/
Echt, ieder mens is te uniek – je kunt beter van school veranderen dan je door die kinderen op je kop te laten zitten, je bent gewoon meer waard!
Tip: als je gaat, ga dan alleen. Eerst je vrouw en/of je kind(eren) doodschieten of lek snijden of zoutzuur laten drinken of voor de trein duwen of onder water houden of wat jij dan ook maar bedenkt, dat is zó'n afgesabbelde manier van gaan. Een beetje bijdetijdse zelfmoordenaar gaat gewoon helemaal alleen. Is veeeeeel raadselachtiger. Ook geen briefjes of al dat soort halfslachtige ongein, dat je stiekem toch nog een beetje bezig bent geweest met hoe het zou zijn nadat jij er niet meer bent… nergens voor nodig, gewoon zelf je ding doen en andere mensen het verder lekker laten uitzoeken. Kan dat? Fijn dan.
Tegen rokers die zo nodig moeten roken en dan aan mij gaan vragen of ik dat goed vind, zeg ik ook altijd dat ik ze wel graag een beetje diep zie inhaleren voordat het weer in de publieke ruimte wordt terugblazen. En vooral ook vaak teugjes nemen, niet nodeloos laten opsmeulen die peuken. Dus dat die kankerverwekkende stoffen wel een beetje efficiënt bij hun van binnen worden uitgefilterd, ja?
Zoiets Jolie?
Dit was echt opbeurend bedoeld hoor. Face it: mocht je besluiten te gaan, realiseer je dan tenminste wel dat iedereen je binnen een week of zo vergeten is. Poehee, als dat nou geen reden is om zelfmoord uit je hoofd te zetten, dan weet ik het niet meer. Weinig dingen die zó slecht zijn voor je ego…
of juist een hele goede reden om het wel te doen,als ze je toch zo vergeten zal het hier ook niet veel soeps zijn met al die vrienden en familie!
Ja Dankje Leo
Heel goed, geen heroiek, geen ge-ophemel, geen gedoe van zogenaamde "gezinsdrama's" alias familiemoord.
En ik hoop ondertussen dat de meisjes uit de reacties van April 10th, 2010 at 23:21 en April 9th, 2010 at 12:59 de hulpline gebeld hebben.
Het voldeed redelijk aan de eisen van Thomas Joiner hoor Leo
Die raadt heroiek af, en als meest wetenschappelijke onderzoeker neem ik 'm maar serieus 
Binnen een week vergeten is wat cru gesteld, wèl heb ik duidelijk gezien dat laatste wensen niet gerespecteerd werden. Dat zelfs het hele woord zelfmoord niet genoemd werd bij de uitvaart. Gewoon: 'hup de grond in en niet zeiken verder.' Dus wie zelfmoord pleegt om nabestaanden iets duidelijk te maken, kan wel eens bedrogen uitkomen. Als je een beetje foute familieleden hebt…
(Helaas, ik verzin het niet zelf…)
Ja, want wat kan nou helemaal de 'boodschap' zijn van mensen die geen andere manier weten om 'm te bezorgen dan deze? Ik bedoel: daar hoeven we niet lang over na te denken, dat kan alleen maar zijn: ik ben banger voor het leven dan voor de dood. Hallo, dat is verschrikkelijk, als je je even in zo iemand wilt verplaatsen, maar dat willen wij natuurlijk niet, dus dat gaan wij ook niet doen. Straks moeten we het nog begrijpen zeg, hou 's op. We zijn allemaal bang voor het leven en we geven elkaar voortdurend opkontjes om het vol te houden, dus daar mag je altijd iemand om vragen… maar OK als je dat niet trekt, dan is het wat het is en gaat het zoals het gaat. Reality sucks.
Bel nou maar.
Een waar woord Leo… We hebben wel ns perioden waarin het leven meer een bord droge gort is dan bord godennectar (whatever that may be
) Opgeven mag, maar moet je nooit impulsief of wanhopig doen.. Gun jezelf meer kans, práát met een ander..
we zijn nu bijna 1 maand na de laatste reactie op dit thema.
jolie, ben je psychologe?
wat deze nog zeer jonge meisjes eerder schreven, vind ik afschuwelijk.
zó jong nog en al niet meer willen leven?
(even een tip tussendoor. men kan lang en steeds weer "over dwars" de polsen door snijden maar dé manier is…in de lengte en dan natuurlijk geen ader maar de slágader)!!
luguber dit?
ja, waarschijnlijk!
maar altijd beter dan van het hilton te springen of jezelf voor een trein te werpen!
zelf ken ik 2 mensen die ervoor kozen zich op te hangen, met het resultaat wat beide beoogden.
de eerste was mijn opa van moeder's kant.
de 2de mijn toenmalige buurman.
verder is het nu 14 jaar geleden dat de adoptiezoon van mijn toen beste vriendin, zich voor een trein wierp in limburg.
dit was 1 maand voor zijn 20ste verjaardag.
heb zelf in het verleden meerdere keren(pogingen) gedacht…, het hóeft niet meer van mij.
onderhand ben ik inmiddels sinds midden april 60 jaar én…ben er nog steeds.
ik had en blijf heel veel respect voor mensen hebben die er bewust voor kiezen, niet meer te willen leven.
zónder van de re-incarnatieleer uit te gaan heeft niemand van ons ervoor gekozen, geboren te willen worden.
daarvan úit blijvende gaan(ik geloof aan re-incarnatie), vind ik het crimineel dat mensen die het/hun leven niet meer aankunnen om wélke redenen dan ook, naar onze wetten niét op een zo humane wijze mogen sterven!
Madbello (schrijver van dit artikel), ik vind dat je een aantal kortzichtige en ondoordachte comments in je eigen artikel zet en ik voorzie dat die een grotere impact op je bezoekers heeft dan jij denkt. Als jij je daar schuldig aan wilt bevinden moet je ze vooral laten staan. Je maakt er een grapje van, en dit is zeker niet iets om over te grappen.
Het artikel is naar mijn idee prima, ook dat dit – in zekere mate – publiekelijk wordt besproken. Als mensen nergens steun kunnen vinden en uit wanhoop hun zorgen in dit topic droppen, dan is dat een goed initiatief. Dat mensen zoals jij en anderen hier grapjes over maken, dat vind ik laf. Suïcidale mensen ervaren grote emotionele problemen, daar bestaat geen twijfel over. Onze problemen staan daar – naar schatting – in het niet bij. Geef ze dan op z'n minst steun of negeer het gewoon.
Probeer je, en iedereen die hier wat leuks of provocerend denkt te droppen, een beetje volwassen en professioneel te houden.
Groet,
Julius
Ja, een maand verder, Th.. Er is achter de schermen zeker geprobeerd contact op te nemen met de wanhopige schrijvers. Nu is elke vorm van hulp gebaseerd op vrijwilligheid – dus bij niets-horen, kunnen we (Madbello en ik) ook niets, -evenmin als de professionele instanties: mensen moeten er zelf aankloppen. Maar de wanhoop die uit de reacties spreekt laat Madbello en mij (als behulpzame bij dit topic) zeker niet koud.
Zelf geloof ik (ondanks de titel boven dit stuk en mijn reacties erop) niet in "tips." Tips, hoe ogenschijnlijk goed bedoeld ook, wekken de indruk dat suicide een oplossing kan zijn. En ja natuurlijk: als ultieme daad moet iedereen het recht hebben, en houden. Maar verreweg de meeste zelfmoorden zijn wanhoopsdaden, geen weloverwogen keuzes. In een wanhoopsituatie, moeten mensen geen Tips tegenkomen, maar een vangnet.
Daarom is het inderdaad juist een goed ding Julius, dat het ironische stukje van Madbello hier in the end een serieuze discussie biedt.
Dat is zo ontstaan, dat is niet voorzien of beoogd, aanvankelijk ging het over het "opmerkelijke abonnement" dat de NVVE ineens aanbood: "hoe verzinnen ze het."
Wat je zegt Julius, over kortzichtige comments (huh, van Madbello…??) daar herken ik Mike niet in. Grapjes, laf? Ik kan je niet volgen.
Misschien is de ironie in de tekst van Madbello e.a. je ontgaan. Madbello roept absoluut niemand op tot wat voor dood dan ook: die heroine is pure ironie.
Maakt niet uit Julius, we zijn het verder eens: suicide is niets om grappen over te maken. (Hoewel nabestaanden dat soms best doen en kunnen.)
Psycholoog ben ik niet TH
Leraar kunstgeschiedenis, kort samengevat 
En daarnaast ervaringsdeskundige, zegmaar, in de zin van nabestaande. Een nabestaande die de ironie van Madbello best kan waarderen. Net als de discussie waartoe het heeft geleid.
@ Jolie : Bedankt, X
@ Julius: Wie kan het beters verwoorden dan @Jolie? Zij heeft het meeste al gezegd en mijn woorden en meer uit mijn mond gehaald.
Maar!!! Buiten het feit dat ik het ook zo een beetje wel gezien heb met dit leven is er geen goede opvang voor deze gevallen, Wie moet hier volwassen en professioneel zijn??? Ik of instanties die er zijn en die deze mensen zouden moeten helpen. Er zijn genoeg nummers, forums en instanties waar je serieuze hulpvraag en verhaal zou kunnen neer leggen. Als ze hier komen betekend het niet anders dat de rest dik gefaald heeft en niet aan die vraag heeft kunnen voldoen.
In een ver verleden heb ik twee jaar in de uitvaart verzorging gewerkt en genoeg troep met mij eigen handen mogen opruimen en met mij eigen ogen kunnen zien en ruiken wat de gevolgen zijn, hoe het er uitziet en wat het doet voor de nabestaanden. Een grote zinloze leegde van onbegrip.
In tegenstelling tot een begeleide euthanasie door een arts in bijzijn van familie en kinderen.
Die heb ik ook mee gemaakt, gesproken met de nog levende om een paar uur later het dood weg te kunnen halen.
Maar dat is een wereld van verschil, serene rust, iedereen weet wat er gaat gebeuren en iedereen heeft er vrede mee.
Nee! Mij zus (35jaar) doet een mislukte zelfmoordpoging met een berg anti-epilepsie pillen, twee dagen op een koude vloer in coma gelegen, gevonden, ziekenhuis en na een week weer wakker geworden met een hersenbeschadiging door haar mislukte poging en voor de rest van haar leven invaliden.
Een last voor de familie en de maatschappij die alle zorg kosten voor de rest dat ze leeft moet betalen. Nee dat is leuk! Ze kan zelf niets meer. Dan wenste ik haar een geslaagde zelfmoordpoging.
En dat als gevolg van mislukte begeleiding door alle instanties waar ze al liep, die liever vergaderen en administratie doen dan op de werkvloer het veld werk te doen. Elke keer een andere begeleider die haar dossier niet kent en van het kastje naar de muur gestuurd worden en volstoppen met medicijnen in plaats dan een volwaardige menselijke begeleiding. Enz enz.
Wie moet hier volwassen en professioneel zijn???
Wat een horror-geschiedenis voor je zus Madbello.. De rillingen liepen over mijn armen en benen toen ik het las.. Hoe is het nu met haar? Is haar besef van de situatie groot? (Lijkt me heel frustrerend..) Of is haar depressie minder geworden?
ik werk in de zorg en denk er zelf ook aan kan zo aan de spullen komen om humaan te sterven en mensen in mijn omgeving hebben niks door en das oke moet nog wat dingen regelen en een testament wijzigen en dan is het klaar wacht tot er geen hoop vechtlust reden meer is en iedereen om mij heen iets te doen heeft dan kan ik in alle rust besluiten om weg te gaan
kun je voor mij ook niet aan die spullen komen, ik betaal je er goed voor???
babs
Ieder mens heeft dat recht Onno… Als je het maar in alle rust besluit, en het het echt waard zou zijn om het gevecht op te geven.. Nare dagen hebben we allemaal wel, soms nare weken of nare maanden, ook ik ben vaak maanden bezig met overleven in plaats van leven -soms door iets stoms, kleins, als kiespijn bijvoorbeeld die maar niet te behandelen is en èlke dag weer het zicht op vrolijkheid kan benemen… Toch ben ik dan ook regelmatig blij met kleine dingen die wèl goed gaan, wèl mooi zijn.. Plaatsen waar mensen wèl vriendelijk zijn, wel normaal-medemenselijk. Ouders, familieleden voor wie je iets kunt betekenen, ook al heb je zelf niet zoveel lol in t leven.
Maar dat zijn afwegingen die ieder mens personlijk maakt. Een ander kan dat niet voor je bepalen (en dat is maar goed ook
) Heel veel sterkte met je overwegingen Onno..
Ik heb met mijn depressies zo ongeveer alle psygiaters en psygologen in mijn omgeving gedurende de afgelopen 25 jaar bezocht. Ik kan hiervan helaas alleen maar zeggen dat dit niet echt hielp. Mijn depressies werden voornamelijk onderdrukt met medicatie. Maar deze keer hebben de pillen niet meer het gewenste effect. Na vele onvoorbereide pogingen, zal ik er nu dan eindelijk uitstappen met alle kennis die het internet mij biedt. zondag 16 mei 2010 zal ik na dat ik mijn laatste maaltijd met mijn huidige kennissen heb genoten, mijn laatste adem uitblazen. Achter blijven; een enorme schuld, mijn 3 kinderen en mijn buitenlandse vrouw die niet welkom is in onze welvarende kappitalistisch en tevens fascistisch kikkerlandje. Mijn dank gaat uit naar velen; op de eerste plaats natuurlijk mijn ex- vrouw die Hell on earth een nieuwe betekenis heeft gegeven. ten tweede, mijn geweldige vrienden, die altijd daar waren, zolang er maar iets te halen viel. Ten derde, Mijn ex werkgevers en diens onderdanen, jammer toch dat geen van hen er ook maar iets wijzer van is geworden na alle moeite om mij op alle mannieren onderuit te halen. Ten vierde wil ik ook alle mensen van de instellingen en bedrijven bedanken die zo begrijpend en behulpzaam zijn geweest, daar waar het om mijn openstaande schulden bij hen betreft. Jullie vriendelijke woorden hebben zeker meegewogen in mijn besluitvorming. Ten slotte natuurlijk niet te vergeten en zeker niet de minsten, mijn ouders waarmee ik altijd zo goed heb kunnen praten, zolang het maar over iets ging waar hun interesse wél naar uitging en zolang het gesprek niet al te lang duurde. Het liefst onder het genot van een drankje ( Een kratje bier, een fles jenever of een paar flessen goede wijn ) Jullie hebben allen je uiterste best gedaan om mijn leven zo on-aangenaam mogelijk te maken en mij van enig zelfvertrouwen behoed. Ik hoop dan ook van harte dat een ieder van jullie toekomt wat jullie verdienen. Mijn drie kinderen en mijn huidige vrouw wens ik het allerbeste toe en ik hoop dat mijn vertrek jullie niet al te lang zal grieven. Ik groet u allen.
Doe het niet T.
Want als ik je verhaal zo lees, ben je vooral de anderen zat, en daar heb je goed recht toe, wat zeg ik, *alle* recht!
Zonde als jij eruitstapt— zeker voor de mensen die van je houden en afhankelijk van je zijn.
Die mensen als Scheringa, die horen in de bak, die hebben inderdaad mensen volledig geruineerd, daar zijn al suicides door gepleegd. Voeg jij er alsjeblieft niet 1 aan toe. Dat helpt niks. Dan begint Dirk gewoon weer een nieuwe bank. Maakt nieuwe slachtoffers.
Gebruik je terechte woede voor iets anders, informeer en waarschuw toekomstige slachtoffers van de Scheringa's -maar gebruik je woede niet om jouw leven te beeindigen.. Jij verdient het niet!
Sorry maar dit vind ik echt veelste ver gaan!
tips om zelfmoord te plegen! kom op zeg!
ga mensen lekker aanmoedigen
sjezus! dit zou verboden moeten zijn!
Deels mee eens, maar bedenk wel dat hierdoor het aantal nogal terugloopt wat een ander ermee lastigvalt, hier krijg je wel tips voor een "schone" dood en dus hoeven ze je niet van de straat af te schrapen of uit treindelen te pulken.. Denk je eens in wat zo'n beeld met mensen en vooral kinderen doet..
Yo Susan!
Even iets beter lezen…. Dan snap je vast de ironie van Madbello, die het meer met je eens is dan je denkt (zul je zien, als je verderleest…)
Een fijne dag verder!
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..even twee verjaardagskiekjes =-.
[BlogPost] Zelfmoord TIPS – http://madbello.nl/?p=7348
@madbello WTF?? oke nou sorry maar is dat wel zo slim…. die tips?
Koop nu mij nieuwe boek: ''Afvallen tijdens je zelfmoord''
hihihihihi
Hallo
ik ben 22 jaar en denk al sinds mijn 12e aan doodgaan.
Maar ik durf die stap niet te zetten om een zelfmoord poging te doen ongeacht dat ik soms echt niet meer wil leven. En dan heb ik pillen in mijn hand of een mes tegen mij pols maar verder komt het niet. Hebben jullie ook tips om wat meer lef te krijgen om het te doen.
@anoniempje36 : Wat dacht je om gewoon de aandacht te vestigen op het probleem en de gedachte er aan. Er zijn zat mensen die je willen helpen en op zijn minst met je willen praten en wellicht helpen: http://www.113online.nl/clienten/jongeren/direct-… telefoonnummer 0900 1130113 ??? Is dat wat? Genoeg hulp nummers online, kijk maar op Google. Treed uit je eigen kring en omgeving en laat weten aan anderen dat je een probleem hebt, praat er over.
succes.
Wat erg, Anomiempje36, dat je al 10 jaar erg veel last hebt van depressieve gevoelens en sombere, depressieve gedachten.
Denken aan de dood, aan doodgaan, is een gedachte die voortkomt uit depressie -die gedachte betekent niet dat je echt dood wil gaan, hoe serieus en overtuigend de gedachte ook in je hoofd speelt.
We zouden met z'n allen, als maatschappij, een enorme fout begaan als we mensen die last hebben van zulke sombere, bij-depressie-horende gedachten, lef en moed zouden gaan inpraten, middelen zouden verstrekken waarmee die mensen hun sombere gedachten ten uitvoer zouden kunnen brengen. Zo van nou, Aoniempje36, je hebt er nu al 10 jaar last van, hup hier is die pil, slik 'm maar.
Absurd!
Zonde van al je talent, van alles wat jij voor je omgeving kunt betekenen, en noem maar op: het is vaak véél meer dan je zelf, vanachter je depressieve bri, denkt. Dan kun je beter die tip van Madbello volgen, bel dat nummer, of Google op je plaatsnaam naar hulp, of vraag je huisarts.. Misschien ben je er al geweest, maar ga gerust terug.
Er zijn heel veel mensen die last hebben van depressies, het feit dat er 800.000 mensen zijn die antidepressivia voorgeschreven krijgen, ligt ècht niet alleen aan de "farmaceutische industrie." Het helpt gewoon veel mensen om de gedachten zoals jij die beschrijft, denken aan doodgaan, opzij te zetten en naar de mooie kanten van het leven te kijken.
Het boek van Mike Boddé schijnt hier een goed verslag van te zijn:
)
http://kunst.volkskrant.nl/boeken/recensie/978903…
(ik ben van plan het ook te lezen
Volg de tip van Madbello http://madbello.nl/?p=7348#comment-76828 : treed uit je kring en praat erover! En kom hier gerust nog 'ns langs….
Oh Duh, zorry, te snel 'submit' geklikt, "bri" = bril en antidepressivia=antidepressiva, en het getal van 800.000 voorschriften komt hier vandaan: http://www.exmedica.nl/i23797
en hier: http://www.elsevier.nl/web/Lifestyle/Medisch-A-Z/…
@ jolie en @ madbello
dank je wel voor jullie woorden maar ik loop nu al een dik jaar bij een psycholoog en sinds kort heb ik hulp van een vrouw op een wat alternatieve manier maar wel effectief genoeg om af en toe wat beter over mijzelf te denken. Maar helaas is dat van korte duur.
Ik ben geadopteerd en ik ben bijna heel mijn leven gepest op school en thuis heeft mijn zus ( die ook geadopteerd is) behoorlijk veel macht over mij. Heel wat traumatische dingen meegemaakt met mijn zus en ik. meerdere pogingen dat ze me heeft willen vermoorden krijg ik niet uit mijn hoofd. en als ik dat aan mijn moeder vertel begint ze keihard te lachen omdat ze het een belachelijk iets vind terwijl ik weet dat het waar is en je krijgt geen steun. voelt echt super k*t
maar ja als je op school en thuis niet veilig voelt heb ik al gauw het gevoel dat ik geen recht heb om te bestaan.
ben ten einde raad.
Ben nog een beetje suf van de slaappillen, ik heb gisteren namelijk een zelfmoordpoging ondernomen d.m.v 50 slaappillen weg te slikken! Maar ik werd vanochtend gewoon weer wakker? ik baal hier eg van!
wie kan mij vertellen hoeveel slaappillen je nodig hebt om definief in slaap te komen?
Doe eerst ff wat research, want anders is de kans heel groot dat je het overleeft, maar wel met hersenbeschadiging in een verzorgingshuis waar je verschoond en gevoerd moet worden door boerenzusters die stug zijn, ook moet je dan geholpen worden met plassen enz.. En omdat je dan verlamd bent kun je alleen nog maar denken aan de dood ipv het echt goed doen….. Het is maar een idee, ik denk dat je nu heel erg mazzel hebt gehad vriend..
Een jaar is denkik nog erg kort hoor Anoniempje36… ;-] Zeker niet als ik zo lees wat je hebt meegemaakt, dat is gewoon niet niks, daar zou èlk mens depressief van worden. (Als je daar niet depressief van zou worden, dan zou ik misschien wel eerder denken, zou er iets mis zijn met dat meisje? -Zoveel ellende, daar kan toch geen normaal mens tegen??)
Ik hoop dat je zo snel mogelijk aan je ongezonde omgeving kunt ontsnappen. Maar NIET door jouzelf je bestaansrecht te ontnemen, maar.. door juist weg te gaan. Je bent meer waard dan mensen die je proberen te vermoorden, je iets aandoen en je uitlachen. Het Advies- en Steunpunt Huiselijk Geweld (ASHG) tel 0900 126 26 26, kan je bijv. informatie geven waar je naartoe kunt als je thuis niet veilig bent.
Heb je verder geen mogelijkheid om op kamers te gaan wonen?
Ik wil je problemen ècht niet bagatellieren, integendeel, ik ken zeker 4 mensen die ook geadopteerd zijn en van éen van hen weet ik dat ze vergelijkbare dingen als jij beschrijft heeft meegemaakt. Daarom weet ik juist hoe moeilijk het is, en wil ik het ook echt niet onderschatten. Alleen, het zal wel iets langer duren dan 1 jaartje therapie! De geadopteerde vriendinnen die ik ken, zijn vandaag, al die jaren later, heel geslaagd -je leven hoeft ècht niet zo te blijven als het vandaag is, maar geef jezelf gewoon wat meer tijd.
Jij hebt juist wel recht om te bestaan, de anderen hebben geen recht om je te bedreigen en uit te lachen. Geef het op om steun te zoeken bij mensen die je niet steunen, die lui zijn je niet waard, -kijk goed om je heen, wie zijn de mensen die je wèl steunen..? Een moeder die je uitlacht, daar heb je niets aan. Mensen die je een positieve kijk op jezelf geven, daar kun je beter mee omgaan. Als het éven kan.
Kies voor jezelf Anoniempje36, laat die negatieve lui in hun sop gaarkoken..
Zijn er eigenlijk websites waar 'adoptiekinderen' ervaringen kunnen uitwisselen? Het moet haast wel heel vaak voorkomen, wat jij beschrijft, als ik alleen al iemand ken met vergelijkbare ervaringen..? Het lijkt me heel traumatisch, en niet iets waar je alléén mee moet blijven rondlopen.
@Alex ja hallo hee! Ik zou bijna met dezelfde ironie als Madbello hierboven, opmerken "RTFM" oftewel http://en.wikipedia.org/wiki/RTFM
Maar volgens de nederlandse 'Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding' is zulks zelfs gewoon strafbaar.
Besides that, waarom zou je?
Waarom zou je je moeten aansluiten bij "grootheden" als Göring, Goebbels en Himmler? Er zijn een hoop mensen die blij zouden zijn met elke dag dat hun leven langer kon duren, en jij giet hup, blassé, een hand slaappillen in je keel? Waarom? je kunt er toch ook iets ànders van maken?
@jolie,wow heftige veel tekst, maar toch alles gelezen. hihi.
Maar schrik niet ik heb nog veel meer meegemaakt. Ik ben op mijn 16e seksueel misbruikt door een marokaan en op mijn 18e ook seksueel misbruikt door een portugese. En ik ben nog niet klaar mijn opa heeft altijd aan mijn borsten gezeten en ik dacht ( om de gedachte niet aan te gaan) dat het komt omdat die blind is en dus moet voelen. maar dat is natuurlijk onzin als je blind bent weet je ook wel dat bij een vrouw twee van die bobbels zitten. maar nu snap ik dat pas dat dat helemaal niet gepast is geweest en nu zie ik mijn opa als een hele andere man ( niet leuk meer dus).
Ondanks dat ik al heel wat weer vertelt heb ben ik nog niet klaar met wat ik allemaal heb meegemaakt, want mijn vader slaat mij en het bijt mij in mijn arm
. en als ik dat vertel zo bij die psycholoog dan vraagt die wat zijn rede kan zijn waarom die dat doet maar ik zal dat nooit weten en ook nooit snappen waarom hij dat doet. en hij is ook iemand die je mentaal finaal de grond in kan trappen met die stomme ironie. snap je dat ik dus al 10 jaar aan de dood denk en nog steeds aan de dood denk en het ook heel er graag wil. ik bedoel naar wie moet ik gaan voor steun, ik heb geen vrienden.
Ik weet het niet meer het enige is dat ik dood wil omdat toch niemand iets om me geeft.
ben het zat om te moeten vechten voor iets dat ik toch niet krijg en dat is een gelukkig leven.
@anoniempje36, ja, zo'n ingewikkeld onderwerp, dat kàn bijna niet 'even snel kort'
Na zoveel onrecht, pech, tegenslag, ellende, misbruik als je hebt meegemaakt, kan ik me echt voorstellen dat het leven je zwaar valt.. Mooie woorden kan ik er ook niet zomaar tegenoverstellen… Toch hou ik het gevoel, het beeld, dat jij OOK iemand bent buiten al die vreselijke dingen, dat je iets kunt opbouwen na al die ellende.. Ik begrijp dat het een heel gevecht is, en dat je er moe van bent, -maar ik ken ook mensen die zich er toch bovenuit hebben weten te klimmen, stapje voor stapje.
Het feit dat je nu omringt bent door mensen die niets om je geven, zegt niets over jou, maar alles over die mensen. De verkeerde mensen. Je moet jezelf niet 'wegdoen' en afschrijven, je kunt beter die mensen wegdoen.
Kun je niet zoeken naar een kamerproject, misschien iets als begeleid-op-kamers-wonen, als je liever niet zomaar bij je ouders wilt weggaan? Als die mensen zo tegen je doen, zijn zij het toch niet waard dat jij bij hen blijft wonen?
Echt, ik hoop dat je toch moed kunt houden, moed om door te zoeken, naar een omgeving waarin jij gewoon gelukkig kunt zijn, een omgeving waarin je tijd krijgt om je nare verleden te verwerken.
Je bent het waard om er te zijn…!
Ik hoop echt dat je jezelf meer tijd geeft….!
Misschien is het een idee als je een oude foto van jezelf ophangt, van jezelf als kind. Desnoods op een plek waar je de foto niet de hele dag ziet. Dat kindje op de foto had en heeft alle recht op steun, liefde. Dat dat kindje op de foto, jij, dat niet gekregen heeft, is niet jouw schuld. Maar jij kunt dat kindje nu wel steunen en liefde geven. Blijf bij haar, laat haar niet in de steek.
Misschien is het idee een beetje gek: houden van jezelf
ik ben maar een gewone tekenleraar, ik denk in beelden zegmaar, ik denk niet als een therapeut. Maar houden van jezelf, jezelf als kind, het kind dat je ergens altijd blijft, net als ieder mens, dat moet je volgens mij zien terug te vinden 
@ jolie
Hoeveel pijn kan een mens verdragen. Ik ben van plan om snel me van het leven te beroven en ik kan gewoon niet meer. Ik heb al gekeken voor uitwonend te leven maar ik kan niks zonder dat ik een vast contract heb met mijn werk en dat heb ik niet en ik krijg ook geen vast contract. verder weet ik er niet veel van hoe en wat ik nog subsidie kan krijgen of zo. maar ja wat voor zin heeft het ik heb toch geen toekomst.
dat ik dood wil is dus niet raar en om er anders over te denken gaat ook niet zo gemakkelijk.
Hmmm, wat zonde anoniempje36
Het lijkt me vreselijk triest, zwaar en eenzaam.. Ik geloof echt dat je wel een toekomst hebt, zonder je leed te willen bagatelliseren.. Is je psycholoog op de hoogte van je plannen? Je huisarts? Praat er alsjeblieft wel met iemand in je omgeving over (en dan niet je ouders of een ander die je zoveel pijn gedaan heeft.) Er zijn mensen bekend die zich op een moment in hun leven ook zo gevoeld hebben als jij, en die toch besloten hebben zichzelf wat meer tijd te geven -en later blij waren dat ze die beslissing genomen hadden: hun leven verbeterde toch, al hadden ze dat op dat moment niet meer verwacht. Zoals de persoon die deze reactie schreef: http://madbello.nl/?p=7348#comment-75330 Hij of zij liet dit mailadres achter: ikbenervoorje-@hotmail.com
Ik begrijp dat je gedachte erover niet meteen zal (kunnen) veranderen, maar geef jezelf toch wat meer kans..
elke dag is grijs, alles is rot, degene die zeggen van niet roepen bij mij alleen maar haat op. elke dag groeit die haat en alsjeblieft zeg, een huisarts of een psycholoog… ik ga mijn leven lang al naar dat soort positivo's, ik haat en ben er trots op, ooit komt het eruit.:D kom maar met de haatreacties.
ik waardeer de goede bedoelingen van mensen die 'ons' willen helpen.
@rotjong Goeiemorgen Frank, "kom maar met de haatreacties"? Waarom, hoezo.
Omdat je het leven grijs noemt ipv. inktzwart?
[...] anoniempje36 var a2a_config = a2a_config || {}; a2a_config.linkname="Levensmoe: Dit is mijn afscheidsgedicht"; a2a_config.linkurl="http://www.spraakloos.nl/?p=1405"; Welkom op Spraakloos. Hoop dat je gevonden heb wat je zocht en als je nieuw ben hier kan je misschien inschrijven voor de RSS-feed van Spraakloos.nl en altijd op de hoogte blijven van wat hier gebeurt. Tot ziens. Dit bericht niet meer zien ? Klik op het kruisje aan de bovenrechterkant van dit bericht.Powered by WP Greet Box WordPress Plugin Tags: Gedicht, Zelfmoord [...]
gedicht
Levensmoe
Levensmoe, als gevallen regendruppels
huilt haar hart bittere tranen.
Geen hoop, geen morgen, nooit meer
stappen worden zwaarder
sneeën worden dieper
Woorden worden geluidloos
afgesloten, eenzaam en alleen
Levensmoe,als de ondergaande zon
een mooi einde van een pijnlijke dag
wanneer de nacht zal volgen en
het maanlicht opduikt uit het niets
soms staar ik uren naar dat licht
en kan ik enkel zachtjes huilen
Levensmoe, als gevallen bladeren
die langzaam hun kleuren verliezen
en zullen sterven, koud en kil
ik blijf even stil staan en smeek
ik dat ik ook zo'n blad mag zijn
verwaterd, vergeten, vervaagd….
einde gedicht
ik hoop dat het een mooi gedicht is
want dit is mijn afscheidsgedicht
…
Zeker, het is een mooi gedicht @anoniempje36 :-/
Maar ik wilde dat het anders was…
Ik gun je meer! – maar wie ben ik – en ik maak me geen illusies over mijn capaciteiten een ander moed in te praten… :-/
ik kan je niet vragen om te bellen met telefoonnummer 0900 1130113, dat kun je alleen zelf beslissen.. ik kan je alleen heel veel *sterkte* wensen met al je verdriet en eenzaamheid..
Weet dat er mensen zijn die je méér gunnen! Een ander léven, niet slechts een einde aan je huidige situatie…
Jollie, bedankt voor je reactie.
Begrijpelijk dat je geen informatie verstrekt, ik heb inmiddels zelf al wat informatie aangeschaft, maar ik zal voorlopig nog even uitstellen om een nieuwe poging te ondernemen. De vraag: waarom zou je?? kan ik helaas niet beantwoorden om dat dit nogal persoonlijk is en niet openbaar op internet kenbaar wil gaan maken.
Ik wil zeker geen voorbeeld voor anderen zijn je kan zeker iets van het leven maken! maar sommige dingen heb je geen invloed meer op en dan valt er niets meer te veranderen!
.-= Kijk ook eens op Alex´s laatste blog item : ..Levensmoe: Dit is mijn afscheidsgedicht =-.
Hmmm, nouja, dat is dan voorlopig goed nieuws Alex..
..ik hoop dat je in die tijd tòch mogelijkheden vindt om dingen waar je geen invloed op hebt te veranderen, of achter je te laten, en jezelf méér te gunnen dan helemaal niks…
Ondertussen begin ik zelf een beetje nijdig te worden over al die instanties die "mensen helpen."
Hulp is klaarblijkelijk veel te ingewikkeld, te hoogdrempelig, teveel gedoe met papieren en "reden doorgeven aan de zorgverzekering." Bij de gedachte aan zoveel bureaucratie om ergens een helpende hand te 'mogen' vinden (alsof dat erkennen niet al moeilijk genoeg is) zou ik ook spontaan suicidaal worden.
Waarom kunnen intelligente mensen als Alex, Anoniempje36, Kayla, T., Kelly, Onno, Sammie en al die namen hierboven in ons Woud aan Hulpverleners niemand vinden?
Waarom krijg ik ruk-antwoorden als ik contact opneem met zo'n 113? "Ja mefrouwtje, we begrijpe dat u sich sorrege maakt.. Maar we kenne echt nisk as die mense nie sellef emaile of belle.."
(Rot op met je begrip, je begrijpt er niks van.) (Wacht maar tot je zelf iemand vindt, zeg ik al een jaar of 30.)
En waar zijn eigenlijk AL die lezers hier? Waarom reageren vrijwel alleen Mike en ik? Terwijl dit zo onderhand het populairste blogitem van Madbello.nl is?
Zeg eens iets zinnigs, tegen mensen die het zo moeilijk hebben, die pech hebben, misbruikt zijn, opgelicht zijn, schulden hebben, werkloosgeraakt zijn, kinderen verloren? Of lezen jullie hier alleen stilletjes mee uit leedvermaak?
Als je lef hebt, deel je met een ander hoe jíj dergelijke tegenslag het hoofd geboden hebt…
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..RuTteknuffeL: nog even en we hebben alleen failliete huishoudens op RTL =-.
@ jolie
Heey ( ik ben er nog )
ik snap helemaal wat je bedoelt met die irritatie naar de hulpverleners en ik kan je zeggen dat is helemaal WAAR !!!
De vriendin van mijn moeder heeft ook zelfmoord willen plegen en helaas niet gelukt. ze is schitszofreen ( spelfout voorbehouden)
Jarenlang in therapie geweest en opgenomen geweest toen was alles weer goed en twintig jaar later duikt het probleem weer op en nu gaan ze aan iemand die schietzo is vragen welke dosis medicatie ze wilden en zo nog veel meer maar ze moest gewoon weer opgenomen worden want alle richtingen gingen uit dat zij zichzelf iets zou aandoen.
want die mensen zeggen ook dat ze het zelf moet willen
lang verhaal ….
ze is van een brug gesprongen en is heel akelig terecht gekomen en ze zou nu heel misschien met hulpstok of iets gdergelijks weer misschien ooit kunnen lopen maar kans is klein. de psychiaters hebben zwaar gefaald !!!! in dit verhaal echt heel erg. maar er was kans dat ze er véél slechter uit zou komen en dat ze nooit meer zou kunnen lopen. dus nu de link naar mij dat ik er niet zo meer in vertrouw dat mensen mij kunnen helpen met mijn last.
Heeej Anoniempje36! Cool dat je je nek uitsteekt en meedoet in de discussie
Wat een horrorverhaal over die moeder… Ja, de wet is nogal lam, "eventueel wèl gedwongen opname maar géén gedwongen behandeling." Nou, daar schiet je wat mee op, ahum, als iemand geen psychose-remmende medicijnen wil :-/
Natuurlijk wil niemand dat Nederlandse ziekenhuizen "One flew over the coo-coo's nest" worden. Maar iemand met een gebroken rug die "nee!" roept als ie op de brancard ligt, helpen we ook.
Nu denk ik wèl dat er ècht wel goede psychologen bestaan
Alleen je moet het denkik treffen. Mn zus was huisarts en die had het wel 'ns over wat toen Riagg heette, wat ze beschreef als: mensen die achter buro's met een grote doos tissues erop, na een half uur hum-hum zeggen, op de klok wezen en zeiden, "hier heeft u een tissue, uw half uur is voorbij." ;-} Maar ik denk dat dat ècht niet voor iedereen opgaat. Klasgenootjes die ooit psychologie zijn gaan studeren, zijn niet zo. Zulke mensen ben ik zelf nèrgens tegengekomen.
Wel heb ik gelezen dat ook veel psychologen en psychiaters zich storen aan de huidige wet en verzekering: minder therapie-sessies worden vergoed, en het moeten doorgeven waarvoor iemand komt, aan de verzekering, is een privacy-inbreuk.
En….
het klinkt misschien een beetje gek, Anoniempje36, maar…. (als leek) denk ik dat iemand met een vreselijke hersenziekte als schizofrenie moeilijker te 'genezen' is dan iemand die gezond geboren is, maar horror-situaties heeft meegemaakt. Jouw depressie lijkt mij als leek gewoon een VOLKOMEN begrijpelijke reactie op wat je allemaal hebt meegemaakt…
Lees maar wat na over depressie, nou, veel mensen worden van minder al depressief ;-/ Ik wil echt niet zeggen "nou wat ben jij zielig," begrijp me niet verkeerd, eerder juist: 'een gezonde reactie om daar depressief van te worden.'
Het Blijft natuurlijk een héél gevaarlijke aandoening, depressief-zijn. Maar ik denk dat jij zeg maar, nèt een streepje voor hebt bij iemand die depressief is door schizofrenie.
Vertrouwen vinden is erg lastig, zeker als je al ervaringen hebt dat je vertrouwen geschonden is. Ik hoop echt dat je in het woud aan hulpverleners en achter al die hoge drempels iemand vindt die je kunt vertrouwen..
@jolie
Ik heb laats weer met de psycholoog gepraat en de echte rede waaroom ik zelfmoord wil plegen is omdat ik wil dat mijn ouders dan hopelijk naar mij luisteren en mij serieus nemen. maar eigenlijk wil ik niet echt dood maar een boodschap uitzenden naar mijn ouders. Ik ben zo wanhopig dat ik mijzelf iets wil aandoen. iets heel ergs zou echt nodig zijn omdat ik het niet anders weet hoe ik mijn ouders kan laten luisteren wat ik te zeggen heb. En dat is toch niet goed ?!!? nog tips dan hoe je zoiets moet doen zonder zelf uit een mislukte poging er veel slechter uit te komen dan dat je er in ging ?
Hmm, daar heb ik hard over nagedacht Anoniempje36….
kHeb zelfs zitten googlen hoe je je ouders aan het luisteren kunt krijgen, of daar tips voor zijn….
Maar dan kom ik al heel snel terecht bij boeken met tips voor ouders, niet voor "kinderen." ;-] En om je ouders nu als pubers-in-huis te behandelen….
Grapje hoor.. Al vind ik het wel serieus kinderachtig van je ouders dat ze zo slecht naar je luisteren.)
Dat ik heb gezocht naar tips om je ouders aan het luisteren te krijgen, komt…. doordat ik jezelf iets aandoen geen goeie tactiek vind om met je ouders te communiceren. Ik kan het me ècht voorstellen: dat je zo wanhopig wordt dat je zoiets doet.
Maar zoiets doen is ècht altijd schadelijk voor jezelf. Oók als je er niet dood aan gaat, of, bijvoorbeeld, geen hersenbeschadiging aan overhoudt. Je zet een proces in werking, waaraan jouw lichaam, jouw geest en jouw geschiedenis schade van heeft.
Die schade kan vanalles zijn -stel je voor dat je ouders dan bijv. nòg niet luisteren? Dan heb je Zoveel "geinvesteerd": je eigen lichaam iets aan gedaan, en ze luisteren nòg niet. Of stel dat ze je laten opnemen in een kliniek. Vaak worden mensen daar alleen maar depressiever van. Of ze schamen zich erna. Natuurlijk: het hoeft niet. Maar het komt toch voor.
Terwijl er volgens mij ook veel betere, opbouwender methoden moeten zijn om je ouders aan het luisteren te krijgen. Om aan je ouders duidelijk te maken: "Luister, IK heb grote last van psychische pijn. We moeten samen iets aan de situatie veranderen, want op deze manier is het voor mij ondraaglijk."
En als je ouders echt zulke rare, botte mensen zijn dat ze daar niet naar willen luisteren als jij dat in Woorden zegt –waarom zouden ze dan wèl luisteren naar je dáden (in de zin van: snappen dat JIJ erg lijdt, zo erg, dat jij zelf iets aandoet om hen dat duidelijk te maken) ?
Als je ouders niet naar je woorden luisteren, dan ben jij daar niet op je plaats.
En dan kun je er beter, hoe moeilijk ook, weggaan. Ik zou echt aan je psycholoog vragen welke mogelijkheden er voor jou zijn om ergens anders te gaan wonen. Soms kun je op indicatie van je huisarts of psycholoog toch naar een instelling waar je begeleid op kamers kunt wonen. Of mee te doen aan kamertraining. Als leek ken ik die regels niet, maar waarom zou je daar niet voor in aanmerking kunnen komen?
Een ander idee is misschien je ouders uit te nodigen mee te gaan naar je psycholoog. Samen praten kan het misschien ook aan je ouders duidelijk maken.
Het spijt me dat het geen makkelijk antwoord is… Als ik iets makkelijkers had kunnen bedenken, had ik dat geschreven ;-]
@ jolie
Ik heb vertelt aan mijn psycholoog dat ik hier naar deze site ga en ik heb hem gevraagd om ook eens te komen kijken wat er allemaal wordt gezegd en zo, dat hij ook zijn bevindingen kan schrijven maar hij vertelde mij dat hij na het werk toch liever niet meer aan dingen wil denken werkgerelateerd. En daar heeft die ergens wel een punt maar ik had zo graag gewild dat hij dan ook andere mensen zou kunnen helpen. maar ja ach als hij niet wil dan kan ik dat hem moeilijk dwingen.
groetjes,
anoniempje36
Ah, ja… Sommige mensen willen heel strict werk en privée gescheiden houden, Anoniempje36 ;-]
Tja, ik zou zelf denken: "het is mijn vakgebied, ik ben wel nieuwsgierig. Alleen lezen is ook een optie." En dan zou ik het op m'n werk lezen, want hedendaagse psychologen moeten vanalles invoeren in de computer ;-]
Maarja, veel mensen hebben dat nodig Anoniempje36, werktijd scheiden van priveetijd: anders kunnen ze hun werk na een tijdje niet meer aan. Of dan worden ze op de vingers getikt door hun werkgever, zoals psychiater Bram Bakker is overkomen.
Het ligt in elk geval niet aan jou.
Voor hem wordt het waarschijnlijk gewoon te zwaar en teveel als hij zich er na 5 uur nog mee bezig houdt.
Stel dat hij hier niet alleen jouw berichten leest, maar dat er hier ineens heel veel ernstig sombere berichten van heel veel depressieve mensen bijkomen, dan kan hij die mensen onmogelijk allemaal gaan helpen. tZijn ook echt dingen die je 'snachts in je dromen kunnen achtervolgen. Psychologen zijn ook maar mensen
Vandaar de scheidslijn, denk ik.
Maarja, ik begrijp je teleurstelling.
Misschien zijn er hier nog andere psychologen als lezers, die er anders over denken?
Groetjes,
Jolie
.-= Kijk ook eens op Jolie´s laatste blog item : ..de kop van Job =-.
stomme vrijwillegers 555 euro voor wat tips
hoe moet het nou nog verder gaan ik denk niet dat het nog kan gaan ik moet gaan.
ik voel me nog steeds zo kut.
het gevoel van dood willen nog erg hoog aanwezig
laatst bijna bijna mijn pols doorgesneden met een slagersmes. ooooh wat moet ik toch doen om die verschrikkelijke gedachte uit mijn hoofd te verbannen?
Krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Therapie gaat nu wel de hele tijd over dit onderwerp omdat ik dat vertelt heb en nu hoop ik dat dat helpt om er van af te komen.
Hmm, arme Lotje, en ook arme Anoniempje36.. :-/
Therapie is iets wat langer tijd nodig heeft, net zoals bijv. medicijnen: je bent niet meteen van alle klachten af.. Een situatie opbouwen waarin je ook ruimte hebt voor prettige gedachten, gaat niet van de ene dag op de andere.
Dit las ik laats trouwens ook, http://tinyurl.com/2wm7xhk
dat opnieuw ontdekt is dat geuren ook invloed hebben op je stemming. Het is misschien maar iets kleins, maar wieweet helpen alle kleine beetjes…
In elk geval veel sterkte!
@Jolie
Ik heb op de link gekeken en ik kan me er wel in vinden dat slechte geuren je depressief maken. Ik ben een hsp-er een Hoog Sensitief Persoon. Ik kan heel erg mee leven en mee lijden met een andere als die problemen heeft. En bij therapie is er gezegd dat hsp-ers erg gevoelig zijn voor geuren, dus ja…
Ik heb echt een vervloekt leven !
Hoe kun je uit het leven stappen zonder dat men denkt dat het zelfmoord is? Hartstilstand of zo.
Is voor de nabestaanden wat draaglijker
loop gewoon de verkeerde buurt in maak ruzie met iemand uit de hood en get kiled.
zo doe je ook nog eens iets goed voor de rest de buurt waarin jij vermoord zal worden zal worden opgeruimt.
Rare gedachtegang.
hooi waarom is deze site er?
ik wil ook wel een keer zelfmoord plegen maar waarom is dat?
ik ben het sat ik moet alles doen vanme zus!
xx ziggy
als je om je zus zelfmoord wilt plegen, dan bn je echt dom ofso!!
Kijk je weleens naar het programma gepest? Als iemand je bewust/onbewust rot laat voelen, kan dat hele nare gevolgen hebben. Mensen kunnen je vaak heel ver drijven en het niet eens merken… En doe een beetje lief, dit komt nogal hard aan voor iemand die al down is..
Ziggy, als je in de hemel gelooft dan snap ik je. Anders dan ben je stom bezig. ikzelf zoek liefde en vind het niet. ik ben alleen. Jij hebt je zus, wees er blij mee. zeg haar dat ze niet zo bazig moet doen. ik heb met mijn zus samen gewoond, op dat moment had ik er een hekel aan, nu na 2 jaar mis ik het. Ziggy.. geloof me, familie is belangrijker dan die zogenaamde liefde die je kan vinden. Let niet op mijn mening, ik heb nog geen liefde gevonden. Ben nu 30 en ben nog steeds alleen. misschien contact gestoord, misschien gewoon lelijk. Maar het feit is, ik heb op die brug gestaan en heb het niet gedaan… omdat ik mijn familie de pijn niet toewenste.
Leer van mij, leer van mijn fouten. Ziggy… zeg wat je vind en leef hoe je wil. DAT is de sleutel.
Als je zus een bitch is.. vertel haar hoe jij haar commando's ervaart, creëer begrip.
Ik zie nu pas dat je reactie 137 weken geleden is.
Ziggt, ik hoop dat je hier nog wat aan hebt, want ik typ dit terwijl ik liefde mis.
Ik wil niet dood, maar alleen mijn familie houdt me tegen.
ik wil niet dood, maar ik ben alleen.
ik wil niet dood, maar de maatschappij accepteert mij niet zoals ik ben.
Ziggy, ik begon met het helpen van jou, maar ik heb zelf meer hulp nodig.
Zelfmoord is geen optie. maar het alleen zijn wordt mij teveel.
Het is leeg, het is zwaar, vrienden zijn er voor me, maar geen liefde.
Maak je geen zorgen om ij. ik ben te sterk om er een einde aan te maken.
Toch… het doet pijn.
Alleen omdat je alles moet doen voor je zus?
Ben het ook bijna beu,
ben alles op het rijtje aan het zetten,
wat ik graag zie en doen en de slechte dingen.
en het is in evenwicht, heb besloten om de grote vakantie verder te doen, en daarna MIJN beslissing te maken.
heb enkel schrik voor de pijn, het onbekende EN als ik op het laatste moment besef dat dit zinloos is of dat je toch niet liever wil verder leven.
Hallo allemaal,
@ iedereen die ongezouten hun mening geven over de personen die hun leven willen beëindigen:
Als jullie zouden voelen wat de personen met suïcidale gedachten voelen, hadden jullie ongetwijfeld meer begrip voor deze gedachte. Dan heb ik het wel over de personen die jarenlang met deze gedachte lopen en niet over de personen die het in een opwelling willen doen of om aandacht te krijgen.
Ik loop zelf ook al jarenlang met suïcidale gedachten. Zelf zo erg, dat het niet alleen een gedachte was maar ook een hele sterke drang om niet meet te willen leven. De redenen van mijn suïcidale gedachten laat ik hier even in het midden, maar terwijl ik al met deze gedachten rond liep heb ik recentelijk (vorig jaar) bepaalde gebeurtenissen meegemaakt welke voor mij het leven nog meer uitzichtloos en zinloos maken, dan dat deze al was.
Gezien het feit, dat ik drie kinderen heb waar ik heel erg veel van hou en die alles voor mij zijn, ben ik in februari hier met mijn huisarts over gaan praten. Eerder had ik hier nooit eerder met iemand over gesproken. Sindsdien gebruik ik antidepressiva en ben me langzaamaan beter gaan voelen. Wel met tussentijds een verdubbeling van de dosering. Helaas is het wel, dat ik bij elke tegenslag van welke aard dan ook, terugvallen in mijn depressiviteit ervaar. Als ik mijn toestand met een cijfer moet waarderen, dan was deze voor het gebruik van de antidepressiva een 0~1. Tijdens perioden waarin mijn toestand goed te noemen is, zal de waardering naar mijn eigen inzicht 4~5 en ook wel 6 zijn. Door tegenslagen valt mijn toestand terug naar 1~2~3, maar kruipt ook weer op naar het niveau van 4~5~6.
Ondanks het feit dat een andere huisarts bij een bezoek aan hem op verzoek van familie (Na het eerste gesprek met mijn huisarts heb ik hier voor de eerste keer met mijn naaste familie over gepraat) mij niet meer naar huis wilde gaan, maar wilde laten opnemen ben ik nu al bijna 5 maanden op psychologische hulp aan het wachten. Helaas zijn de wachtlijsten bij de psychologische hulpverlening erg groot. Tot die tijd heb ik op zeer regelmatige basis een afspraak bij mijn eigen huisarts.
De personen die elke dag met suïcidale gedachten rond lopen en het einde van de dag hebben gehaald, hebben een harde strijd geleverd en deze gewonnen. Elke nieuwe dag leveren deze personen weer opnieuw deze strijd en elke nieuwe dag waarop het einde van de dag gehaald wordt, hebben zij de strijd opnieuw gewonnen. Uit mijn eigen ervaring weet ik, dat het een echte harde strijd is. Dus i.p.v. ongezouten kritiek te leveren, zou een uiting van respect meer op z’n plaats zijn. Helaas hebben personen die het einde van de dag niet halen, deze harde strijd verloren. Toch verdienden deze personen het respect voor alle voorgaande dagen, waarop zij toch de strijd gewonnen hadden.
@ de personen die met suïcidale gedachten rond lopen:
Antidepressiva is rotzooi, maar het kan je wel op weg helpen om met psychologische hulp je weer goed te gaan voelen. Antidepressiva alleen zal geen oplossing zijn, maar is wel zeer nuttig als opstap naar psychologische hulp. Natuurlijk moet je ook echt open kunnen staan voor psychologische hulp. Ik sta er ook niet open voor om me een positieve gedachte aan te laten praten. Dit heb ik tijdens het screenings gesprek bij de psychologische hulpverlener ook aangegeven. Dit zal dan ook mee worden genomen in de behandelmethode die bij mij zal worden toegepast. Iedereen die bij een hulpverlener aanklopt krijgt een behandeling die helemaal gericht is op het individu. Er zijn geen standaard behandelmethodes die even uit de kast getrokken worden. Ga met je problemen praten bij deskundige hulp met als eerste stap je eigen huisarts. In mijn geval blijft mijn huisarts mij begeleiden, totdat de psychologische hulpverlener ruimte heeft om mij te behandelen. Deze hulpverleners hebben als doel om jou te helpen. Laat je niet verleiden tot negatieve gedachten over deze hulpverleners door de negatieve uitingen van de “chronische” zeikers die alles en iedereen afzeiken om maar iets af te zeiken te hebben.
Terugkomend op de antidepressiva:
Iedereen is anders met zijn eigen problemen en bij niemand werkt elke antidepressiva het zelfde. Je huisarts legt je eerst een antidepressiva voor die voor jou het beste van toepassing zou kunnen zijn. Na enige tijd kan alleen jijzelf beoordelen of deze antidepressiva helpen. In deze beoordeling moet je heel eerlijk naar jezelf zijn. In het geval, dat deze antidepressiva in jouw geval niet helpen, kan je huisarts je andere antidepressiva geven. Dit is voor je huisarts ook een zoektocht, omdat niet iedereen het zelfde is. Daarom zijn er ook meerdere soorten antidepressiva op de markt.
Sterkte en succes met je strijd.
Wauw Dennis, dankje…. Het is heel steunend om te lezen hoe anderen het hoofd bieden aan tegenslag. Je hebt gelijk, ik denk ook dat leven met een depressie elke dag weer een strijd is, en aan het eind van de zwaarste dagen, is er een dag gewonnen. Ik ben het ook helemaal met je eens wat medicijnen betreft. Naar mijn smaak word er veel te veel gezeurd over medicijnen, in de kranten bedoel ik, dat ze teveel uitgeschreven zouden worden, enz. Van die berichten waardoor de verkéérde mensen ermee stoppen. De mensen die er baat bij hebben als opstap. Fijn dat Mike Boddé eens korte metten maakte met het antiantidepressivea-geseyck bij Pauw en Witteman :http://pauwenwitteman.vara.nl/Boeken-detail.97.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=15552&tx_ttnews%5BbackPid%5D=99&cHash=96993d4aa7
Zelf heb ik een Oudtante bij wie ze na haar 80ste, nog uitvonden dat ze eigenlijk niet zonder antidepressiva kon. Dan denk ik: gemiste kans: zij had een minder zwaarmoedig leven gehad kunnen hebben als er minder terughoudend geweest was. Want het is ook weer niet zo, dat iedereen die ècht zwaardepressief is er zomaar een einde aan zal maken: sommige mensen gaan met de tanden op elkaar, jaren en jaren door. Zorg voor een oude moeder, of wat dan ook, een plicht waar ze zich aanvast houden. En ondertussen ziet elke dag eruit als een inktzwarte woestijn.
Thnx Dennis!
Kom op zeg
FUCKING NO LIVE !!
Ik heb vaak de gedachte dat ik dood wil.
Ik heb een zwaar verleden achter de rug
Ik ben lichamelijk maar vooral psychich mishandeld
Ik voel me een wrak
Mensen hebben me gebruikt
Ik heb een grote schuld
En ik heb onterecht een ontzettende slechte naam
Ik kan hier niet mee omgaan
Ik vind mezelf lelijk
Ik heb het gevoel dat ik niks goed kan doen
Ik voel me een ontzettende loser
Ik haat mezelf om wie ik ben
Mensen,,
Het klinkt misschien heel gek, maar ik denk
dat muziek de oplossong is!!
Er zijn zoveel songs waar je vrolijker wordt, maar vooral songs die het zelfde verhalen vertellen als waar jij mee zit.
Probeer het allemaal eens met muziek!!
leven is prachtig?
jullie zijn niet goed wijs ik ben nu 17 bijna 18 maar heb amper iets moois meegemaakt in mijn leven als dit het leven is laat maar zitten dan het hoeft van mij niet meer heb het echt helemaal gehad
als je eigen familie je laat vallen al meer als de helft van je leven waar moet je dan nog voor leven?
nergens voor precies dat bedoel ik blijven jullie maar lekker in deze kanker wereld zitte ik ben er klaar mee
Klaar..
Ik heb mezelf helemaal kapot gemaakt, mezelf steeds meer druk opleggen, nergens meer tevreden meer mee kunnen zijn, dat maakt je kapot, tegenslag na tegenslag voor jezelf, niemand die je begrijpt omdat iedereen er wel tevreden mee zou zijn, ja dat is toch gvd het probleem, ik kan dat niet meer!
Heb het idee dat ik langzamerhand helemaal krankzinnig word!
X
Hallo.
Ook ik zit er aan te denken om een einde aan me leven te maken ben nu 37 (pressies vandaag). Waarom?…7 weken geleden (mijn eerste kind) heb ik mij dochter leven loos op de wereld gezet en dat na een goede zwangerschap van 39 weken en 2 dagen, 5dagen voor de uitreken datum is zij overleden, (ze was zo ontzettend welkom) waaraan?? weten we nog niet. wachten nog op de uit slag van de obductie….misschien komen we er nooit achter hoe zij is over leden. Ik loop nu bij de psycholoog maar het is moeilijk ….. heel moeilijk, maar probeer wel te vechten voor het leven hoe wel de gedachten heel er sterk zijn. Misschien komt het goed misschien niet wie weet. Het zal wel een helle lange weg gaan worden om er weer boven op te komen.
Groetjes M
Hallo M, dat lijkt me een vreselijk zwaar verlies.. Kan me goed voorstellen dat dat héél deprimerend is, –daar heb ik op het web ook verschillende ouders over gelezen.. Verschrikkelijk! Nog afgezien van alle hormonen die heel plotseling instorten, OOK al deprimerend (maar die hormonen gaan tenminste wel over na maanden)
ik wil je in elk geval HEEL veel sterkte wensen!
Davey en Eeefje.. ook jullie wil ik heel veel sterkte wensen, hoe moeilijk het leven ook kan zijn..
ik wil ook niet meer verder..heb vorig jaar een verhouding gehad met ,wat ik dacht, een zielsverwant.
Na meer dan 20 jaar in een huwelijk te zijn waarin ik niet meer liefde kon geven aan mijn man dan een 'broer-zus verhouding'ontmoette ik M. ik was vreselijk verliefd en hij op mij! maar kon geen keuze maken omdat ik de pijn van mijn man zo voelde,ben ook hsp er en dat heeft t gedaan dat ik niet die keuze kon maken..niet voor mezelf..
Nu heeft M een ander,nog voordat wij uitelkaar waren al..hij zei tegen z'n vrouw: 'ik hoop dat ik net zo verliefd word op N als op Y (ik dus) ik ben kapot!! mijn man,waar ik nog steeds bij ben, is kapot!
Hij wilde vanavond een zelfmoordpoging doen,ik ook,ik snij in m'n polsen,maar we modderen door..
Ik ga kapot van verdriet om M ,om schuldgevoel..( M is gescheiden van z'n vrouw nu..)
Ik was altijd al depressief en hooggevoelig,maar dit heeft m'n leven totaal kapot gemaakt!
Hmm, moeilijk Cathy… als buitenstaander die de emotie niet voelt (maar wel kan voorstellen) valt mij de gedachte in: Je hebt allebei elkaar nog! Jullie gemeenschappelijke herinneringen, belevenissen, 20 jaar lang… Wat een voorrecht, wat een wonder! Hoeveel mensen zijn elkaar niet 'kwijt' in 20 jaar? Broer-zus is al heel liefdevol, veel waardevoller dan zo'n rondvlinderende man, die M. Makkelijk gezegd dan gedaan: over een jaar vind je dat je de juiste beslissing hebt genomen, en zijn jullie allebei weer zielsblij met elkaar.
Maarja, dat denk ik dan, als buitenstaander die alleen de logica ziet (jij hebt het goed gedaan! Nu je depressi nog kwijt, en je man ook) en niet de emoties erbij voelt (maar ze wel kan voorstellen.) Het is ongetwijfeld héél anders, maar Emma Fasol schreef er een boek over: http://www.emmafasol.nl/
Wens ik je in elk gavl heel veel sterkte Cathy :-/ ik heb makkelijk praten, kweett….
.
Voor een ieder hier op deze site…petje af voor jullie bijdrage aan kennis en vraagstelling en de biografieën met betrekking tot het onderwerp zelfdoding.
Heel moedig en daadkrachtig om zo maar aan een ander je mening, je gevoel, je gedachten en je kennis neer te schrijven. Ook al zijn sommigen wat omstreden en ongepast misschien, maar wie ben ik om daar een oordeel over te vellen.
Heb je er wel eens over nagedacht hoeveel er wordt geschreven over zelfdoding bij 2 groepen mensen? 1. Ouderen en chronisch zieken 2. mensen met psychische en psychiatrische klachten
Wat dacht je van sektarische zelfdodingen, mensen die vinden dat ze zichzelf voor de wereld en voor anderen moeten opofferen…
En deze heb ik er zelf bij verzonnen…mensen die gelukkig zijn en klaar zijn met hun taken in het leven en verder willen gaan in de andere wereld.
Er zijn zoveel mensen op de wereld die wel of geen reden hebben om te willen leven of om zich van het leven willen beroven en er is nog zoveel meer om over te zeggen.
Eigenlijk is zelfdoding een taboe omdat het hier vooral gaat ook om schuldgevoel en egoïsme. Deze twee woorden heb ik inmiddels zo vaak al voorbij zien komen. Ook de woorden liefde en houden van, haat en verdriet.
Ik bedenk me dat het een mogelijkheid kan zijn om eens je hele biografie of levensgeschiedenis eens op papier te zetten…of via een muziekinstrument of je stem.
Ik denk dat het inderdaad goed is heel doordacht met deze gedachte om te gaan en de werkelijke rede gaat zoeken die een mens aanzet tot zelfdoding. Vaak zijn er opsommingen van gebeurtenissen en gedachten die er voor zorgen dat een mens gaat denken aan zelfdoding.
Dat er mensen zijn die schreeuwen om aandacht…ik heb liever dat ze schreeuwen om aandacht dan dat ze impulsief iets ondernemen die of goed resultaat heeft (zoals voor de trein springen)maar die veel omstanders diep raakt of een poging die niet werkt en je de rest van je leven een litteken erbij geeft.
Ik vond het mooi om te lezen dat zelfdoding niet iets heroïsch mag zijn. Tsja…Dat zag Herman Brood toch net iets anders. Maar die had dan ook de middelen om er een flink circus van te maken. Frida Kalho daar en tegen was daarin heel integer. En beiden hadden ook een biografie waar je U tegen zegt.
We zijn allemaal mensen en ergens een waardeoordeel aan gegeven…wie ben jij om voor een ander te besluiten dat het leven inderdaad iets is om voor te leven en wie ben jij om te beoordelen dat het leven SHIT en KLOTE is?
Als je al van meet af aan ergens een waardeoordeel aan geeft…in mijn leven heb ik geleerd dat het mij uit balans brengt. Ongeacht wat ik ook meegemaakt heb. Het leven is zo veelzijdig! Geboorte, groei en sterfte zijn daar onlosmakelijk bij verbonden en het zelfdoding idee kan dan een vorm van sterfte zijn. Zo ben ik het gaan zien. Een sterfte van je verleden. Het losmaken van alles wat er gebeurt is en wat met je gebeurt. In je en om je heen.
Maar wat ik wel vind…het is beter beide kanten van de medaille gezien en ervaren te hebben om de vrijheid van keuze te maken of je blijft doorrollen in het leven of je linea recta door rold naar de andere wereld. En met beide kanten van de medaille bedoel ik de negatieve en positieve kant. Dan pas kun je daadwerkelijk afwegen en inzien of je zelfdoding gedachten gegrond en nuttig zijn.
Zo niet? probeer dan eens als uitdaging die andere kant van de medaille uit en kijk wat het je oplevert. Je hebt immers niets te verliezen in het leven. Want je hebt alles al verloren en opgegeven.
Maar goed, ik respecteer dan ook het besluit als iemands wens zo intens is om zichzelf van het leven te beroven. En vind hem of haar dan ook niet egoïstisch. En voor wat betreft de mensen die hem of haar liefhebben en een trauma ervan krijgen…er is altijd nog een les te leren hoe om te gaan met de dood. Want bij een niet zo'n heftig sterfgeval zijn er ook veel mensen die er niet mee weten om te gaan ook al was diegene op leeftijd en zijn of haar tijd daar om heen te gaan.
Ik zeg altijd…hoe makkelijk of moeilijk je het ook hebt…eerst bij jezelf beginnen en kijken wat je aan jezelf hebt en je nooooooit meten aan anderen en wat anderen van je vinden. Dat is een lastige weg, maar wel de beste. En vaak besef je zoiets pas wanneer je verdrinkt in je eigen duisternis en je overgeeft vanwege de zware worsteling en de daaruit vloeiende uitputting verschijnselen.
Ga er gewoon door heen. En het maakt niet uit wat anderen zeggen…je moet eerlijk blijven en zijn tegenover jezelf en jezelf recht in de ogen durven kunnen kijken en dan te vragen of het leven je waard is of jij het leven waard bent. Want jij bent al het leven en de waarde doet er eigenlijk helemaal niet toe.
Maar jij wel.
Zo. Dat wilde ik even kwijt.
Succes voor degenen die zo aan het worstelen zijn!
En als je het dan echt gaat doen…ik ken je dan wel niet, maar ik wens je dan een beschermde en behouden vaart toe!
Niels.
Mooi gezegd Niels, bedankt.
het slaat echt nergens op weg met die site ze regelen het zelf wel
Zelfmoordgevoelens Ontstaan uit Gebeurtenissen Ván Vroeger , Dat Kán Zelfs Tot in de Baby Tijd Gaan , Dáár Liggen Dé Zwáársten !
Déze Gevoelens Kúnnen een Chronische Ondertoon Zijn Óf getriggerd Door Huidige Gebeurtenissen !
Áls Men in een Overgang Komt Zo Als , Inderdáád dé óvergang "het Verlies Van Waarde en Aangezicht" …Één Terug Gaan Naar de Gevoelens Van Vroegste Jeugd Kunnen Daar Aan Hangen!
Einde Werk …..En Leegte en Legen Handen ….Geliefden Die Weg Vallen …..Machtelóósheid , Al Dat EN Meer Natuurlijk !
Al Deze Gevoelens Zijn Pijn En Verdriet Geef Het Je Zélf Toé ÉN Dán Ga Je Huilen , En Het Kan Kort Of Langer Duren Maar Daar Na Ben Je Tóch Blijer !
Soms Of Vaak Zijn zelfmoordgevoelens Zélfs Oude Moordpogingen Óf dreigingen Die geinternaliséérd Zijn !
Dát is Angstig En Verdrietig…Máár de Moordenáár Áls Nog een handje hélpen ?
Geweld en slaan ( geworden ) Kan Die gevoelens Ook , EN Láter Ook producéren
Een Mens Kán er Ook Lang Mee Kampen En Geeft Het Zich Zelf Niet Toe uit Angst Mischien Dat Men hét gáát Doén…Máár Dàt is Mij Nooit Gelukt !
Men Kan Beter Voor Bereidt Zijn Dat Na Verwérking Dè Gevoelens Wég Zijn ÉN Soms Kán Men Herinneren Wát de Oorzaak Was…Maár Wees Niét Verbaasd ALs Nieuwe Gevoelens Op Duiken EN Men Wéér Huilt !
Hét IS Zó Dát Kinderen EN Pas Geborenen Al eeuwen Niet Méér Goéd Liéfdevól En Respectvól Behandeld worden , Dát Geeft Een Héle Berg Pijn En Verdriet Dát de Mensheid Geen Eens Kán Herkennen Óf Érkennen , Omdát Allen ér Mee Lopen , Òók Dé Ouders Èn Vóórgáánden Die Hét Nóg Zwáárder Als Wij Hadden !
Vaak is Men Dán Ondanks Dat Allen er Mee Lopen Tóch Alleén Mée Én Met GOD …Dát Gaat Vóór Al Bij Gevoelens En Verdriet Van Vóór Het Vierde Tot Zevende Levensjaar !
Dé Gevoelens Niét Toé Laten en verwerken Óm Wéér Óp te Staan Mét Uw GOD Heeft Altijd Nare Gevolgen en Ook Een Naar Heden , Dé Kerkhoven , Gevangenissen , Inrichtingen , Spreekuren , en Ziekenhuizen Liggen Vól Mét Mensen Die Niet Weten te Huilen !
Jé Bént Goed Én Moét Je Ònschuld Áanváárden !
Okidokie madbello, graag gedaan.
Dat de site weg moet? Waarom? Is het dan niet belangrijk hoe een ieder denkt over dit soort onderwerpen? Wat is het belang van jouw mening?
Over God gesproken…Voor God was er ook een God en daarvoor was er ook een God.
Ik snap je bedoeling en net als jouw voorganger, er zijn zoveel ideeën en meningen over God, Goden en Godinnen…
Waarom zou iemand zich als onschuldig moeten zien of juist als schuldig? Voor mij bestaan dit soort zaken niet en ben ik niet van mening deze te delen of te beoordelen.
Je bent net zo schuldig als onschuldig, zolang je jezelf recht in de ogen durft te kijken. Welke God er ook bij komt kijken, dit is wat zij en ik als eerste verlangen.
Goed en kwaad, recht, onrecht, deze dualiteit zorgt er juist voor dat mensen makkelijker toegang hebben tot het plegen en bedenken van het plegen van zelfmoord.
Hoe mooi en direct woorden ook kunnen zijn, een ieder vind zijn eigen weg en uitgang tot situaties en vaak vanuit een onontkoombaar probleem en of problemen.
In hen zelf en vanuit situaties waarin men belandt. Het is lot en het is waarheid. En zelfmoordneigingen zijn meestal berust op intense waarheden. Laten we dat niet vergeten.
De uitwegen zijn niet te zien en Goden en Godinnen, religies en atheïsme doet er niet meer toe.
Wat er niet meer in komt is het zelf zijn, het zelfbewustzijn, nog willen leven volgens de regels en wetten die mensen zich zelf stellen.
En verwachtingen en oplossingen zijn er over en te over maar niet altijd na te leven. Waarom kunnen we een wens die zo diep geworteld zit niet naleven en meebeleven en inleven?
Als dit werkelijk de enige uitweg is? Mogen we niet opgeven? Zijn wij niet net als dieren? Zijn wij zo superieur dat wij mogen beslissen over zelfs elkanders wensen en ideeën en levenswijzen?
Zelfs als wij het buiten ons zelf zouden plaatsen…zouden God en/of de Goden en Godinnen het niet toelaten dat een gestreden strijd tevergeefs of onzinnig zou zijn.
Het besluit ligt ten nimmer bij jezelf en nooit buiten jezelf!
Vergeet dat niet!
Liefs voor jullie allen,
Niels.
Om dát schuldgevoelens als klein kind al massaalst aan gepraat worden en op scholen en door religien ook en die een onderdrukkend effect hebben op Gevoelens van Blijdschap en Levensvreugde …TEN ALLE TIJDE zijn zulke schuldgevoelens Onterecht en dient men het geloof daar aan te doorbreken.
Zulke schuldgevoelens Niels zijn geen keuze maar aan gedaan zitten ze als kanker met trauma in de Ziel gemetseld.
Je kunt aan het lijstje van looser even boven je zien wát enkele van de Gevolgen zijn.
Zulke schuldgevoelens kunnen ook door exact dié zelfde ONTERECHTE ONWARE schuldgevoelens té projécteren op mensen in geweld en kritiek en op GOD ook hun bestaan door komen en ook dat maakt niet gelukkig. En dáár zijn vele vele miljoénen Mensen en Kinderen al aan Gestorven dooor geweld verkrachtingen en moorden.
Zelfmoorgevoelens liggen al te vaak maar op haardikte afstand van moord.
IS DÚS mucho importanto ze kwijt te raken.Doet men méér Goéd mee dan de minister president met zijn geraaskál.
Één hele Pagina van nog maar enkele van de fundamentele collectieve oorzaakjes geblieft mischién?
toe mar even, dit vind ik niet kunne, jullie helpen gewoon mensen om dood te gaan hoor!
Belachelijk deze site, zou strafbaar moeten zijn
waarom
[...] missie geslaagd en als je het echt wilt doen, kan je altijd eerst deze super pagina met de beste zelfmoord tips raadplegen. .bbpBox23071361152 [...]
spuit maar lekker heroin ein je ader dan ga je lekker trippen en missschien wel dood of niet als je voorzichtig bent
Deze laatste drie reacties zijn wel erg kortzichtig. Waar is jullie inlevingsvermogen?
Dit noem ik geen mening, maar een oordeel.
Kun jij je echt niet verplaatsen in iemand die echt meent het leven niet meer te willen leven?
En hier zijn geen tips gegeven. Dat is jouw interpretatie.
Geestelijke pijn is ernstig, maar het bestaat. In jullie antwoorden zie ik alleen maar ontkenning en verontwaardiging. Dat is het probleem van het wezen dat mens heet. Altijd maar vitten en negatief denken over een probleem van een ander. Als je zelf problemen hebt…ga je die dan uit de weg? Of ben je bereidt je net zo blood te geven als sommigen zich hier bloot geven? Hoe eerlijk ben jij eigenlijk? Alleen maar een nare opmerking maken over dat deze site verboden moet worden, over heroïne, pfff…schaam je. Hoe ben je eigenlijk hier terecht gekomen? En Waarom denk je er nu zo over? Doe eens aan wat zelfreflectie en kijk daarna nog eens naar een ander.
Ik ben hier terecht gekomen omdat ik wat meer wilde weten over zelfmoord na aanleiding van het verhaal van Frida Calho. Dat is een boeiend levensverhaal. En een boeiend einde van haar leven.
Als je niets beters te melden hebt dan dit, houdt dan alsjeblieft je mond! Het is niet aan jouw om dit soort zaken te beoordelen. Vergeet dat niet.
Deze site is ok en goed om te lezen en om er over na te denken. Aan jouw mening wordt een evenzo oordeel gegeven. En het kan een ieder die al zo gevoelig is hierover breken. Besef wat je schrijft. Woorden zijn krachtiger dan daden en komen harder aan.
Waarom zou er geen verbot kunnen komen tegen jouw anti gedachten?
Ik strijd voor rechtvaardigheid en eerlijkheid en tegen alles en iedereen die niet nadenkt. Houd je emoties in toom. Het kleurt je niet mooier of lelijker.
Wat een rot reacties! Ongelooflijk dat er mensen op deze aarde rondlopen die zo slecht nadenken en overwegen over dit soort situaties. En alleen maar reageren vanuit primaire impulsen.
Jammer.
Het is goed dat er verdeeldheid is over dit soort zaken en over deze site, maar dat er zo sumier en zo primitief een gedachte en gevoel wordt weergegeven die evenzo invloed heeft…dat zijn de beste woorden om iemand daadwerkelijk de knoop te doen doorhakken om zelfmoord te plegen. Well done!
Ehehe, nu ben ik boos om deze reacties. Een zelfde reactie als de mensen die deze site bezochten en kortzichtige meningen gaven.
Het zal wel altijd zo blijven dat mensen niet verder kijken dan hun neus lang is.
Niels.
Ja, dat denk ik ook Niels, het zijn reacties van mensen die *deze* pagina niet in z'n geheel gelezen hebben, of mensen die eigenlijk willen/denken te reageren op de "tips-pagina" van NVVE.nl, of mensen die gewoonweg iets kortzichtigs of smaldenkends roepen. Als het éven kan anoniem.
Ik lees ze niet eens, het is hetzelfde type mens dat niet meer met je omgaat zodra ze weten dat je nabestaande van suicide bent. Hetzelfde type mens dat vlucht in religieus fundamentalisme na een suicide in de naaste omgeving. Dezelfde religieuze fundi's die bij uitvaarten na suicide elk woord-dat-over-zefmoord zou-kùnnen-gaan-maar-niet eens-ging, met geweld (ja ja, echt) onderbreken.
Om het maar eens populair te zeggen: ik ben er klaar mee.
Dat ik de reaxies hier volg, is voor de genuanceerde en inlevende reacties, zoals de jouwe.
Een heel goed weekend Niels, -dankje voor je reactie! Fijn om te lezen dat er ook mensen zijn die zich erover opwinden, mensen met rechtvaardigheidsgevoel en inlevingsvermogen!
Groetjes,
Jolie
Goh Jolie! Nooit geweten dat het zo ver kon gaan met mensen. Maar tja, extremiteiten bij de mensen kent alleen maar grensen wanneer zij er macht en geld voor krijgen niet waar?
En ontwetendheid en zomaar wat roepen ter provokatie of vanuit welke beweegreden dan ook…ik hoor je luid en duidelijk ehehe. Je bent er klaar mee. Cool! Dat zou ik ook zijn als ik jou woorden lees.
Jij ook een goed weekend!
liefs,
Niels.
Ha Niels, ja, zo idioot ver kunnen mensen gaan, tis dat er ook goeie vrienden bijwaren, anders zou ik bijna geneigd zijn te denken dat het een nachtmerrie geweest was: nooit gebeurd, of dat je zonder het door te hebben iets misdaan hebt dat het gedrag uitlokte. Maar nee, tis helaas echt gebeurd. (En daar zijn die schreeuwfiguurtjes hier pinda's bij
) De achterliggende gedachte is denkik wel hetzelfde: mensen die er totaaaaaaal niet mee om kunnen gaan. Je hebt er mooie reacties over geschreven — ik las je eerdere reacties net nog ns over. Dat maakt zo'n pagina als deze juist de moeite waard. Op hoeveel pagina's komt een bloglezer nou terug om nota bene "oude" reacties nog ns te herlezen?
Groetjes,
Jolie
Hallo, ik ben iemand van 20,
in groep 7 begon ik met snijden, toen ik 13 was heb ik eenn overdosis genomen, ik heb een week lang alles uigekotst omdat me moeder ervoor schaamde dat ik t had gedaan en niet naar de huisarts wilde, maar uiteindelijk moest ik met spoed naar t ziekehuis omdat ik uitgedroogd was en giga pijnaanvallen mega erge steken,,ik heb toen een hele tijd in het ziekenhuis gelegen, had een maagzweer,me nieren en me lever werkte niet (goed) meer maar wonder boven wonder is het toch nog goedgekomen, ik moest bijna voor de rest van me leven nierdyalise. van me maag blijf ik last houden helaas.
toen ik 15 was heb ik mijn polsen doorgesneden en moest ik met spoed naar het ziekenhuis, ik had het wel vaker gedaan maar dit keer was de ader raak.
toen ik 16 was heb ik een overdosis xtc, 17 pillen in een keer genomen ik moest toen met de ambulance mee en werd mijn maag leeggepompt,
een aantal maanden geleden heb ik een overdosis antipschychotica genomen, weer met de ambulance mee maar het was te laat om mijn maag leeg te pompen (gelukkig achteraf want dat is verschrikkelijk) en moest ik koolstof drinken was heel smerig.
nu zul je denken ja dat is je eigen fking schuld, en ja dat is zo..
nu ben ik erachter dat ik niet persee dood wil maar moet t accepteren dat ik een kut leven heb. ik heb mijn antidepressiva afgebouwd maar ben door de antipschychotica 13 kilo aangekomen, ik ben dik en pas al me kleren niet meer, ik voel me zo ongelukkig en ben veranderd in een kluizenaar ik was nooit dik en voel me nu walgelijk ik wil niet dat mensen mij zien.
ik krijg binnekort een nieuwe pschychiater en ga maar weer vragen voor anti deppressiva want elke dag ben ik down, het verleden blijft maar in me opkomen (cokehoertje geweest, verkracht, misbruikt, mishandeld, gepest en uitgekotst door de maatschappij, gelukkig nu van de harddrugs af)en met de toekomst kan ik niet leven. ik slaap hele dagen.
ik ben 20 jaar en dan denk ik waar ben ik mee bezig?! ik ben nog zo jong, iedereen om me heen doet leuke dingen en ik, werkloos, lig hele dagen te slapen omdat ik me zo kut voel…
dit was mijn verhaal. als je er iets stoms op wil zeggen reageer dan gewoon niet.
XXX
Raar voor cokehoertjes nemen ze gebruikelijk toch niet dé lelijkste Kinderen te grazen?
DÁT je dus denkt lelijk te zijn kan komen om dat zulke demonen en misbruikers dat tegen Kinderen zeggen om ze geestelijk gevangen te houden en vergeten aan naar een ander te kunnen gaan om dat ze te lelijk zouden zijn en maar dan bij de misbruiker blijven denkende geen kans meer te maken.Veel relaties hebben vernederingen en waardeloosheidgevoelens aandoen als boeien in plaats van Liefde en Beminnen.Dát creaturen zich naar tegen Je hebben gedragen zegt over Jou nog niks!
Jeetje.. wat vreselijk XXX…..
Je hebt er niks aan, maar mòcht het een beetje steun zijn… ik ken toch zeker een persoon die met zo'n levensverhaal nu inmiddels 40+ is en een goed leven heeft weten op te bouwen (ondanks de woonplaats in de V.S. waar men nòg idioter omgaat met zulke ervaringen dan hier: gevangenisstraf en dat soort dingen.)
Ook zie ik gelukkig de psychiatrie verbeteren, anno nu is er veel meer erkenning voor de achtergrond van een verslavingsverleden. "Vroeger" deden ze maar alsof dat "een keuze" was. Bizar.
Ik hoop enorm voor je dat je allereerst betere medicijnen krijgt.. kKan wel zeggen "joh die kilos is niet erg" maar daar heb je niks aan.
In elk geval…
Heel veel sterkte!
Groetjes,
Jolie
beste xxx,
In de zomer lig ik zo'n 80% van de periode in mijn bed vanwege de pollen. Ik had net nieuw werk, op een plek waar ik lieve mensen annex collega's heb leren kennen en ik meende dat dit een fijne plek was om hier wat centjes te verdienen, mijn hoofd boven het water te houden en ik kreeg er goede energie van. Twee weken heb ik er gewerkt totdat de bomen en planten en alles dat pollen produceert mij de das om de nek deed slaan en ik vervolgens mijn verantwoordelijkheden naast mij neer moest leggen en zelfs mijn huishouden moest laten voor dat het was. Dit is een jaarlijks terugkerend iets waar ik vanaf mijn zesde levensjaar mee kamp. Ik kan dan in zo'n periode een aantal dingen doen en denken, wat ook gebeurt overigens…ik wordt een beetje depressief, ik ga veel nadenken, lig net als jij veel, te veel op bed en kan ongelooflijk weinig. Maar, zodra ik merk dat ik wat meer energie krijg ga ik er ook echt gebruik van maken en ga ik letterlijk over al mijn grenzen heen en werk ik meteen na mijn beter melding zo'n 41,5 uur in de eerste week. Ik had het moeilijk, ik had het zwaar lichamelijk gezien, maar mijn geest knapte er enorm van op omdat ik een mens ben die ongelooflijk houdt van bezig zijn. Zelfs in mijn ziekte periode heb ik me moeten dwingen om tekeningen en schilderijen te maken om me en bezig te houden, me af te leiden van de constante ongemakken van de hooikoorts zoals de 24 uurs jeuk en dichte holtes etc.. en het werkt. Het gaf me rare, bizarre plaatjes op, maar soms ook werk dat onaf was, maar wel mooi of interessant. Ik heb in de laatste week grenzen verlegd omdat ik merkte dat ik dat moest doen van mezelf. Omdat ik uitdagingen zocht en mijn lichaam aan het testen was hoever ik er mee kon gaan ook ben ik nog zo ziek van de pollen. En ik heb het nog steeds overleeft.
Ik vertel dit verhaal aan jou omdat ik denk dat jij die grens ook kan overschrijden. Daar bedoel ik mee, hoe moeilijk je het ook vind om uit je bed te komen, omdat het veilig is, je zult er toch een keer aan moeten geloven omdat je naar het toilet moet en omdat je moet eten of omdat je er niet meer tegen kunt (ook al denk je…pffffff)
Zoek niet de grens op omdat je weet dat je het volgende moment jezelf er weer bij neer legt, maar ga er gewoon eens voor de grap er over heen. En laat je niet leiden door je gedachten en wat anderen misschien van je kunnen denken, maar doe het eens voor jezelf! Begin klein en in je huis, bijvoorbeeld…afwassen en maak er iets geks van! speel met de sop en bedenk dat je ieder bestek en bord die je afwast, ook een deeltje van je zelf mee wast en je voelt je een stuk schoner en zelfverzekerder daarna. Hoe lang die afwas duurt, boeit niet en hoe vermoeid je ervan wordt…geef er niet aan toe! want toegeven aan je gevoel van niet willen is slechter dan toegeven dat je het moeilijk hebt maar toch doorgaat! De aanhouder wint! En dat is echt een waarheid waar ik graag in geloof!
Probeer maar eens!
Wie niet waagt wie niet wint! wie geen scheet laat…die zal ook niet stinken ehehe.
Heel veel succes en ik denk aan je!
liefs,
Niels.
Bij het nalezen van wat ik geschreven heb, besef ik ineens dat ik wordt…ik word moet zijn en dat ik besef dat hoe zeer ik ook geneigd ben om tips en ideeën en inlevingsvermogen probeer weer te geven, ik me nooit helemaal in het gevoel zoals persoon xxx kan inleven.
Ik heb de intentie om door mijn gevoel op te schrijven, mijn medeleven en een blik in mijn eigen leven…maar is dit wel juist?
Ik weet niet en kan niet calculeren tot hoever dit tot xxx dit zal doordringen of door wie dan ook! Ik weet niet of ik supportive of inlevend moet reageren…of hoe te reageren omdat ik niet weet wie xxx of een ander die iets verschrikkelijks schrijft…is en hoe hij of zij denkt en zich na zo'n bericht zich voelt! Maar ik voel een enorme herkenning en mededogen en wil dit graag delen zodat we er met z'n allen uit kunnen komen en elkaar kunnen begrijpen ongeacht de uitkomst! Het zou voor mijn gevoel en wezen egoïstisch zijn iemand te behoeden van zijn of haar ultieme wens…maar het zou me ook een egoïstisch gevoel geven om niet te zeggen hoe ik erover denk met de bagage die ik tot nu toe heb verkregen. Elkaar helpen is tenslotte het middel om door het leven zelf heen te komen.
Dit besef ik ineens omdat ik vanochtend peetoom ben geworden en denk dat geboorte zo gepiept is en ineens ben je het! vader/moeder/peetoom! Sterfte is ook zo gepiept! zo ben je ineens weduwe/weduwnaar/Wees.
En waar blijft het leven! Dat is minder concreet! Dat is zo intens divers dat wij daar geen begrip aan kunnen hangen, maar wel met al onze emoties, gevoelens enzovoort in stoppen en daarop gebaseerde besluiten nemen.
Zou het helpen als ik vertel over de geboorte van een kind aan iemand die zelfmoord wil plegen? Zou dit zijn of haar emotie of gedachte kunnen veranderen?
Onderzoeken kunnen zinvol zijn…maar niet noodzakelijk.
Dus laat iemand als xxx in de waarde en vraag een iemand die zelfmoord wil plegen of het zijn of haar leven en of ziel waard is om zo het leven te eindigen of dat er nog mogelijkheden zijn om bepaalde kwaliteiten te benutten en waardevol zijn om het leven te behouden.
Het ligt echt aan de situatie en aan de persoon zelf om dit te beoordelen en natuurlijk aan het deel dat het het lot weeft voor die persoon.
Wie ben ik om daar onderzoek naar te doen en dat te beoordelen? Wie ben ik om dit te ondersteunen en goed te keuren of af te keuren?
Wie ben ik om tips hierover te geven?
Het enige wat ik nog steeds vind is dat de keuze bij jezelf ligt en dat jij de enige bent die weet die beslist en weet wat juist is om te doen in samenspraak met het onbekende.
Maar besluit alleen, wanneer jij vind dat het daadwerkelijk terecht is! En wanneer jij vind dat alle opties gezien en overwogen zijn!
En wanneer jij jezelf in de spiegel en elke en welke spiegel bekeken hebt.
Dan pas denk ik dat het terecht is wat je besluit!
Een overweging om zelfmoord te plegen is het begin.
Hier moet ik het denk ik even bij laten.
Nogmaals, wat je ook bedenkt/voelt/vind of doet…je doet het goed! want jij bent jij en daar kan niemand tegen op!
Liefs,
Niels.
Hallo allemaal,
Ik zit zelf sinds enige tijd te denken aan suïcide.
Rede hiervoor is dat ik op 16 augustus te horen heb gekregen dat ik "chronische pijn" heb, ja dat ik pijn had dat wist ik al wel, maar dat het chronisch zou zijn was voor mij op dat moment even schrikken en nieuw.
Mijn huisarts dacht eerst dat het een ontsteking was, toen Reuma en daarna Jicht. Hiervoor heb ik dus allemaal medicijnen gehad die niet aansloegen en pijnstillers werken ook niet (jammer genoeg). Uiteindelijk bij een Reumatoloog terecht gekomen die me dus vertelde na een aantal onderzoeken dat ik lijd aan chronische pijn en dat dit waarschijnlijk nooit zal over gaan. Kortom 24 uur per dag pijn waartegen geen pijnstiller is bestand.
Ondertussen ben ik mijn baan ook kwijt geraakt door dit geintje.
En degene die wil zeggen denk aan je familie, trieste mededeling maar die zijn er ook niet meer.
Vrienden van me weten dat ik hier mee worstel en hebben begrip.
kortom; Life is a bitch and then you die (only not soon enough)
Geboren en grootgebracht in de kinderpsychiatrie ( knetergek van geworden ) Daarna mijn ellende geprobeerd te verstoppen in verslaving, de kant gepakt en weer op de oever geklommen, trauma's in alle vormen, hulp gezocht, sta stijf van de medicatie, maar ik ga het niet redden. Bevrijding van mijn nare geest die mij niet met rust laat. Het is een kwestie van tijd, ik voel het en ik weet het.
hey allemaal, ik en een vriend van me zijn bezig met een project over zelfdoding.
Ik blijf geheel anoniem en zal deze link bewaren en checken of mensen mij informatie willen afstaan.
groetjes,
team
hallo allemaal,
ik ben ratna, ik ben 24 jaar en ben mijn moeder verloren.
zij was suicudaal en heeft zichzelf in februari 2008 van het leven beroofd.
ik mis haar en heb zelf het gevoel gehad dat ik alles kwijt was.
ieder mens denk vast wel eens aan zelf doding.
heb ik ook gedaan toen ik haar verloor.
maar wat ik niet snap is dat jullie dit zo op een site zetten.
denk eens aan jullie naasten, hoe veel pijn je de mensen doet die van je houden.
dat het leven allemaal kut is snap ik best.
de wereld gaat ook naar de klote!
Maar er zijn ook nog een boel leuke dingen die je van je leven kunt maken en dat heb je zelf in de hand.
Je hebt het zelf in de hand! Of je laat je gek maken en je kropt alles op. Of je hebt schijt aan alles en het zal je een rot zorg zijn wat anderen zeggen, denken of je hebben aangedaan.
Ga wat leuks doen, je weet zelf ook wel dat er leuke dingen bestaan.
Alleen van op je reet zitten gebeurd er niks.
Dus maak er wat van.
En doe het niet zo als mijn moeder, ik mis haar, maar zij mist nog meer!!
Wat je ook meemaakt, net zoals Ratna zegt, maak er het beste van voor jezelf, tenminste als het niet over jezelf maar over een dierbare naaste gaat.
Polleke, het lijkt alsof je in mijn ziel kijkt en het tastbaar maakt wat je denkt! Ergens beschrijf je precies datgene over hoe mijn lichaam reageert op pollen!
Dat is best maf! Maar daarnaast besef ik dat jij de hoop hebt opgegeven en wacht op het moment dat daar is.
In veel wat ik lees merk ik dat op! En gek genoeg is dit een niet zo'n gekke gedachte! Velen die bijvoorbeeld paragnostisch of paranormaal zijn of contact hebben met…zeggen dat het te maken heeft met een transitie. Met een vernieuwing van het zijn en van deze en andere werelden.
Zou het dan misschien niet zo kunnen zijn dat je er zo graag een eind aan wil maken, het niet kan, het niet wil, maar toch niet in deze wereld wil leven maar in een nieuwe wereld? Of een andere wereld?
Voor degenen die ondervonden hebben dat hun naasten daadwerkelijk zichzelf van het leven hebben beroofd, alsjeblieft, blijf niet met wrok leven en help juist diegenen die er mee worstelen! Ik denk dat dit net zo waardevol is als jouw idee om verder te gaan met het leven en het als iets K.U.T. 's te zien en dat diegene…wat hij of zij ook moge zijn!
Nogmaals, voor een ieder is het belangrijk te weten waarom iemand zelfmoord pleegt. Het zij om zelfopoffering, hetzij hij/zij het te moeilijk heeft in het leven, hetzij…iemand gewoon opgeeft en het zijne of hare denkt.
Het nare van dit is dat de nabestaanden de redenen niet begrijpen en willen begrijpen, maar er wel mee moeten dealen. En hoe hard en moeilijk is dat!
En dit laatste is voor de projectmaker…hou hier eventueel rekening mee dat je overal en met alles rekening moet houden op dit gebied! Want het gaat niet alleen om de daad zelf, maar om veel meer!
Liefs,
Niels.
Zelf persoonlijk vind ik anonimiteit iets raars, zelfs als je met een onderzoek bezig bent!
het is zo onpersoonlijk en afstandelijk en dat is nu precies wat deze wereld mist en wat de persoon in kwestie mist en wil missen.
Dat jij en je vriend, annex collega studiegenoot er een studie van willen maken…dat is prachtig! Maar is anonimiteit daarin nodig?
Ik heb inmiddels een aantal studies gevolgd en daarin onderzoeken gedaan en nog nooit mijn anonimiteit erin aangeven…omdat ik wil dat mensen mij aanspreken op wat mijn bevindingen zijn en die van hun! Omdat ik vind dat ik erop aangesproken mag worden dat mijn bevindingen juist zijn of niet! Beter zou zijn dat jij je bekend maakt en zegt dat jouw bevindingen en gesprekken met een anoniem persoon hebben plaats gevonden…
Een beetje gek om van een anoniem persoon iets te vragen dat diep en innig en persoonlijk is…
Maar ok…misschien is het juist ook verademend en goed voor beide partijen…
Overtuig me maar dat ik mijn idee over anonimiteit hier om moet bijstellen.
Ben benieuwd!
Niels.
Dankjewel Niels, voor je hartelijke reactie.. Lieve Polleke, Michel en Ratna.. heel veel sterkte… Hoe ik ook denk, ik kan nauwlijks woorden bedenken die iets zinigs kunnen zeggen, wat sommige (veel) mensen meemaken is gewoon te erg voor woorden..
Niels, ook met je woorden over Anonimiteit heb je helemaal gelijk…. @Heren Projectstarted, alias "ik en een vriend van me"… hahaha
Komop zeg, jullie kunnen wel kinderen zijn, zo klinken jullie wel in elk geval. Ga gezellig + anoniem een ander onderzoek doen.
Delete deze website
Hopelijk is Anthonie Kamerling niet hier geweest.
RIP en sterkte voor de nabestaanden
Ook ik ben druk bezig met een einde te maken aan mijn leven. Ik kan de pijn gewoon niet meer verdragen. Iets wat sommige mensen helaas niet begrijpen, maar dag in dag uit geestelijke pijn hebben is echt verschrikkelijk.
Sommige middelen zoals b.v. Nemb…. zijn in Nederland niet te verkrijgen, daar zou verandering in moeten komen. Ik vraag me dan ook af wat Anthonie heeft gebruikt.
Hallo
Een paar maanden geleden was ik nog erg met zelfmoord bezig
want ik dacht er elke dag aan. Veel therapie gehad en ja… dat helpt echt !!! Je moet er gewoon over praten en dan heb ik natuurlijk misschien makkelijk praten omdat het in mijn geval wat makkelijker was maar het heeft mij geholpen
(voor dusver) en eerst had ik geen baan en zat ik helemaal in een negatieve héle negatieve spiraal en daar ben ik langzaam maar zeker omhoog aan het klimmem en de gedachte is nu meer naar de achtergrond vertrokken. Toen ik hoorde dat antonie kameling door zelfmoord dood was gegaan en je dan hoort hoe ze in mijn omgeving er al op reageren en als ik zelfmoord zou plegen dat het zelf véél erger zou zijn denk ik toch dat ik er maar van af zie.
Gr. anoniempje36
Wauw, wat goed en dapper van je Anoniempje36, – heel mooi en hartelijk dat je je persoonlijke ervaringen deelt met anderen: een heel positief voorbeeld voor anderen die in de put zitten. Het lijkt me veel prettiger om het van een ervaringsdeskundige als jij te horen, dan van een buitenstaander die het probleem niet van binnenuit kent..! Dat zo'n spiraal dus ook te doorbreken is, wat een goed nieuws! Ik wens je heel veel steun en support en geluk toe, het zal vast ook een weg zijn van vallen en opstaan, maar ik hoop dat je elke dag weer nieuwe positieve dingen zult tegenkomen!
Wat Antonie Kamerling betreft is het gewoon schrikbarend zonde dat alle complimenten hem ten deel vielen ná zijn dood. (Nouja, dat gebeurt zo vaak…) Ontzettend zonde. Misschien moeten we ns met z'n allen afspreken wat eerlijker te zijn over positieve kanten van mensen in onze omgeving. Met kritiek zijn we (in nederland) al snel scheutig, maar met complimenten… Zijn we veel te zuinig mee.
Dankje in elk geval voor je nieuws Anoniempje36!
Groetjes,
Jolie
hallo allemaal,
ik heb met veel afschuw en kippevel zitten lezen waar mensen mee zitten en voelen maar kan er niks van begrijpen.ik ben een paar maanden geleden een hele goede vriendin kwijt geraakt aan zelfmoord zei dreigde elke keer dat ze het niet meet aankon en wilden dood.
ik dacht altijd mensen die dreigen doen het niet.
maar niets is minder waar haar man vond haar in de garage
aan een touw en een verschrikkelijke blik in haar ogen.
ze heeft niks achter gelaten en daar ben ik nog het meest boos over.
ze had alles kunnen hebben maar dat was niet goed genoeg.
ik weet niet wat mensen drijven om dit te doen maar als ik zo de reacties lees julie willen niet weten wat je een ander aan doet het leven van je naasten is dan ook voorbij
dat neem je dan allem aal mee en je pakt van iedereen het gevoel en de liefde af.
dus zoek hulp praat huil gil alles wat je wilt maar doe het niet.
gr van mij
Vooral de eerste opmerkingen moeten verwijderd worden. Wat triest, net zoals dit bericht waar mensen op reageren. Sommige mensen kunnen gewoon niet verder. Wat is daar niet aan te snappen. Hoop inmiddels echt dat jullie zelf ook zo'n moment in jullie leven gaan krijgen en uitgelachen worden door de rest
Fred, leren lezen is een grote deugd…………
Mike mag wissen wat hij wil, laten staan wat hij wil, net als schrijven wat hij wil: hij snapt de reacties immers: die hebben een héél andere achtergrond dan jij zo even aanneemt.
Tja, ik reageer daar maar even niet op.
Al zou ik graag zeggen dat ik het behoorlijk zielig vind, een volwassene die niet kan lezen maar wel schrijven.
Doe je best!
Groetjes.
waarom moeten mensen hierop nu raar gaan doen
tuurlijk heb ik met de mensen te doen die het niet meer zien zitten
maar ik maak me ook zorgen om de naasten hoe moeten die het verwerken en ik kan he weten ik heb me vriendin niet meer kunnen zien dus dat afscheid is gewoon heel erg moeilijk te accepteren.ik hoop dat er daar ook over word na gedacht.
gr van mij
Lieve Dood is Dood,
Ik weet bij godje en godinnetje lief niet of ik het juiste antwoord geef op jouw vraag, maar ik kan je zeggen dat zelfdoding net zo min een oplossing is als de vraag wat anderen ervan vinden en wat het met hen doet! Mijn broer geeft automatisch zonder aanleiding aan dat als ik dood ga hij er alles aan zal doen om ook net als ik dood te gaan. Het klinkt heel bizar, maar zo is het van beide kanten. En ik ben me ervan bewust dat er veel mensen onder ons zijn die deze gedachte niet kunnen delen. Maar ik vind het toch iets om te benoemen. Ik zou precies hetzelfde doen voor mijn broer. We zijn allebei geadopteerd. Hij komt uit een vrouw uit Colombia en ik uit een vrouw uit Oostenrijk en toch voelen wij beiden haarfijn aan dat het einde van onze levens niet de optie is. We hebben het lastig met onze adoptief ouders en leren veel van deze situatie…maar zelfmoord…met welke poging dan ook is niet in ons opgekomen…Tot het moment dat ik afgelopen twee weken geleden een ongeluk heb gehad. Dat gaf mijn idee over zelfmoord een heel zelfde maar toch een meer inzichtelijk perspectief…ofwel…alsjeblieft, als je geen uitweg meer weet…ken jezelf en weet in hoeveel kundig jij instaat bent! Ook al voelt het niet zo…maar wij allen hebben in dit soort zaken een les te leren en ons zelf te leren kennen en een ambacht daarin te vereffen…zoals mijn vader! Hij is kankerpatiënt…terminaal en baalt van zijn situatie en wil meer dan hij nu kan. Wij voelen dat beiden haarfijn aan! Toen ik naar mijn ongeluk in het ziekenhuis belandde, zat ik op de oncologie afdeling/kamer en dat was best raar…maar het moest zo zijn omdat ik inzichten nodig had…steun en ik gaf mijn mede kamergenoten hetzelfde! daar ben ik van over tuigt omdat ik er eerlijk in ben. Hoe moeilijk je situatie ook is…geef niet op tot op het moment dat je denkt dat de dood echt voor jou is! En ben daar dan ook eerlijk in! vluchtige momenten zijn er zo…maar langdurige momenten zijn er nog steeds opdat je het goed hebt weten te bedenken en bladibladibla! Na mijn ongeval hield ik voornamelijk rekening mee met hoe mijn lieftallige broer en vriendinnen er mee om zouden gaan! En geloof me het was echt geen zelfmoordpoging…maar een ongeluk! En toch ondanks de vele gesprekken kwam zelfmoord tersprake. Ik natuurlijk ontkennen…maar achteraf gezien was het echt geen zelfmoord en een onmogelijke poging te ontsnappen van de dood. Omdat ik wilde leven…de gevaren van het leven ken en weet dat het niet makkelijk is mens te zijn…maar wel veel kennis erover vergaar hoe het is om als mens te leven.
Ik kan jullie nog zoveel meer schrijven! En mijn belevingen hierover weergeven…maar nogmaals…wat je ook doet…het is goed! Je hebt je eigen reden. Het is je eigen uitweg en ik kan geen ja of nee ertegen zeggen.
Zelfmoord is echt niet te veroordelen, omdat niemand in iemands gedachte kan lezen en zien! Zelfs een Derek Oli nog wat zal dit beamen…omdat je een eigen lot en beweegreden hiervoor hebt. Dus niet te veroordelen! Zelfmoord is echt geen misdaad! Een ander vermoorden hoe dan ook…daar mag over veroordeeld worden en als deze site daarover zou gaan en men het goed zou keuren…dan zou ik zeggen…delete deze site en klaag de makers ervan aan…maar alsjeblieft…het gaat hier om zielen en mensen met zielen…houdt hier rekening mee!
Ik hoop dat jullie inmiddels niet in slaap zijn belandt…en dat jullie iets van mijn verhaal en beleving hebben kunnen opsteken!
Laat het weten!
Je mening is altijd belangrijk! Ook al vind je dat deze site gewist moet worden!
Liefs,
Niels.
Wel, Ik gaf jullie nu een redelijk insight verhaal…maar ik ben ervan overtuigd dat zelfdoding net zo nodig is als dieren die zich overgeven aan hun predetors! Het klinkt misschien gek…maar wij moeten op de natuur blijven geloven en blijven geloven dat de natuur en daarmee ook onze natuur onze weg wel vindt! En dat wat je ook besluit en doet…het is ergens goed voor! Blijf vooral in jezelf geloven! En niet in de tips en gedachten van anderen! Ga je eigen weg! De rest gaat met je mee uiteindelijk en jij met hen! Angst en ongeloof…wel, dat is je eigen deal en issue! Ofwel, daar moet je zelf mee om gaan. Hulp ook voor jou is er echt! Ik heb mijn eigen hulp gevonden en wacht er nog op, maar ik heb inzicht dat ik zoveel geluk heb en weet wie ik ben en een goed zelf analytisch vermogen heb. Met de wetenschap dat ik echt niet weet wat ik hier op aarde doe en waarvoor ik dien…en ergens…een twijfel toch ook weer wel. Ik kan jullie allemaal vragen..wat moet ik toch! Ik heb inmiddels van mijn arts een doorverwijzing naar een eerste lijns psycholoog…maar het minimum is 3 a 4 weken…en ik heb inmiddels een bijstand uitkering en maandag ga ik met een nieuwe baan beginnen…is dit goed? is dit fout? het is ik die het wil en die graag iets wil maken en betekenen voor anderen en voor mezelf! is het egoïsme? is het perfectionisme? wat maakt het eigenlijk uit wat het is? Ik ben iemand die graag doorgaat en doorzet en een leraar wil zijn voor anderen en vooral voor mezelf omdat ik het principe mens niet begrijp! Ik geloof meer in de kennis en samenwerking met dieren dan met mensen…en mensen begin ik net zo te zien als dieren…omdat ik van hen net zoveel leer als van dieren. Eheheh…ik bedenk me dat ik misschien nu voor velen te ver ga…maar ja…ik denk dat een dier zich nooit zal voornemen om zelfmoord te plegen…tenzij hij/zij een slachtoffer en zwak schakel is in het rijk en zich opofferd…opdat zijn/haar stam zich voort kan zetten in gezonde vorm.
Ook dit is een extreem inzicht… (en ik blijf er bij dat wij mensen er zo niet meer gewoon zijn hier over na te denken en dat wij te ver zij om terug te gaan naar het oorspronkelijke idee van leven en overleven)…
Wel…dat is voor nu mijn idee en gedachte over alles en iedereen en er komt nog meer!
Verwacht niets! En geloof in alles!
En vooral…ga vooral voor jezelf en je doel is altijd goed!
Liefs voor jullie,
Niels
@Niels, dat heb je weer schitterend verwoord, ben bijna spaakloos, vooral dat contact met de natuur. Is het niet zo dat je misschien daar van bent vervreemd door hoe de maatschappij is ingericht en van je verlangt? Misschien moet je op het land gaan werken
Zelf moord?
nee niet met heroine..
mes doet dat pijn?
@ als je het met een mes doet he,,
ga je dat dan heel erg voelen?
plz antwoord
Hm, doe dat niet @Kutlevenvanalles…
Probeer contact op te nemen met:
Stichting Ex6: 088 – 3963963
113 online: 0900 – 1130113
Sensoor Telefonische Hulpdienst Tel: 0900 – 0767.
Op http://www.113online.nl/en op http://www.ex6.nl/ kun je ook chatten over je sombere gedachten en gevoelens, daar staan mensen voor je klaar.
Meer nummers en adressen vind je op:
http://www.psychischegezondheid.nl/page/456/meer-…
Maar ga jezelf nu alsjeblieft niet beschadigen…
hoi kutleven en van alles,
doe het niet en ga aub hulp zoeken ik wil je problemen niet te niet doen maar aub zoek hulp.
en anders schrijf je mij elke dag op de site.
ik wil best met je praten en je mag vloeken tieren huilen maakt me niks uit als je maar hulp gaat zoeken oke plz
gr van mij
Ja, een mes doet pijn…zo wie zo dood gaan doet pijn! Het is geen pretje en het duurt altijd wel even…want het leven gaat niet zomaar weg uit jouw lichaam. Daar is veel voor nodig. De kans dat het lukt is net zo groot als het mislukt…en dan ben je nog minder blij dan je al was.
Dus mijn antwoord of een mes pijn doet…jazeker!
Hihihi Madbello, als eerste dank voor je bericht en ten tweede, op het platteland werken hè…helaas heb ik hooikoorts dus dat is niet echt een optie. Maar sta altijd open voor nieuwe ideeën ehehe.
Ik bedenk me ineens…de vraag al of een mes pijn doet…wil al zeggen dat je angstig bent en het liefst zo snel en pijnloos mogelijk heen wilt gaan. Ik kan je verzekeren dat je dat alleen maar kunt doorstaan als je bewustzijn erdoor is vertroebeld. Bijvoorbeeld dat je manisch bent…totaal verdoofd door een gebeurtenis of situatie of zoiets. Dit kun je niet zomaar opwekken. Daar gaat een langdurige en pijnlijke periode aan vooraf. De meeste mensen die ik heb gelezen en heb gekend die pogingen deden tot zelfmoord waren altijd vol met angst. Omdat het (hoe gek het ook klinkt) zelfs in je ergste situatie, je toch bang bent iets van jezelf te verliezen en er toch nog iets in je zit wat door wilt gaan…omdat het gewoonweg je tijd nog niet is of je niet kunt loslaten. Daardoor mislukken ook veel zelfmoord pogingen omdat ze goed doordacht zijn, maar vaak in impulsiviteit doorgezet worden en de uiteindelijke gevolgen (zoals verminkingen waar je de rest van je leven mee moet rond blijven lopen)…
Hoe kut je leven ook is…blijf het leven de schuld geven zolang als nodig is…totdat je jezelf erin hebt kunnen vinden en weet dat het uiteindelijk soms best kan meevallen! En lees nog maar eens het bericht hierboven van Jolie. Misschien helpt het en zo niet…
Dan komt er wel weer iemand of iets op je pad die je kan helpen. Geef het de tijd en probeer het kut leven in je hoofd en geest los te laten en kijk eens goed naar je situatie en wat je zelf zou kunnen doen om het wat aangenamer voor jezelf te maken. Jouw lichaam is jouw huis…niemand kan dat beïnvloeden behalve jezelf!
Ik vind het leven vaak ook kut, maar ik geef het leven geen reden om mezelf van kant te laten maken…ofwel…ik laat me niet gek maken of angstig maken…maar probeer er mijn voordeel uit te halen.
En dat is denk ik een mooie strategie om door het leven heen te wandelen tot het moment is gekomen dat het mijn tijd is. En dan kan ik zeggen…ik heb geleefd zoals ik dacht dat het goed was en heb gedaan wat ik moest doen of ik deed wat ik deed en niemand kan mij dat afnemen en ik hoef er geen spijt van te hebben want ik heb niemand wat aangedaan, behalve mezelf…
Tja…hoe meer ik hier over na ga denken…hoe ingewikkelder en meer ik kan vertellen…
Dus zoek er je eigen weg in! Zelfs nu je leven zo kut is.
Want je bent niet de enige die een kut leven heeft!
Iedereen heeft wel iets waar hij/zij niet gelukkig en blij mee is en maakt zijn/haar keuze hierin.
Dus…leg weg dat mes en pak en overdenk je situatie nog eens goed! En blijf erover praten!
Je wordt niet vergeten!
Liefs,
Niels.
Jolie, Madbello en andere lezers,
Eerst en vooral wil ik kort reageren op al de mensen die deze site niet kunnen hebben. Ik ben er tenminste door geholpen en misschien nog veel meer mensen als ik die nooit gereageerd hebben.
Ik ben bijna een jaar geleden begonnen de wijselijke woorden van Jolie te volgen. Jolie, je hebt een gave om mensen te helpen,ikzelf heb nooit persoonlijk hulp gevraagd maar door je woorden heb je me geholpen, ook in de soms (vooral in het begin) ironische reacties van Madbello heb ik steun gevonden.
Ik heb diep gezeten heel erg diep.
Ik ben in mijn zakelijke leven iemand die heel extrovert is maar in mijn privaat leven verre van waardoor ik met deze problemen geen weg kon. Ik was omringd door tientalle mensen die het beste met me voorhadden maar gewoonweg niet wisten wat er in mijn hoofd afspeelde en ik kon het ook niet uiten door de angst zakelijk er ook aan kapot te gaan.(want dat was het enige wat ik nog had.
Ik heb een goed jaar met zelfmoord neigingen rondgelopenen en door sites als deze mij gesterkt gevoeld.
Ik wil maar zeggen Jolie, de tijd dat je hier insteekt en ingestoken hebt zijn voor bepaalde mensen een grote steun. Mijn dank hiervoor.
ps. Niels ook aan jou maar op het ogenblik dat ik de site bezocht was jou inbreng nog niet zo groot.
Ps ik ben franstalig dus sorry voor de schrijffouten
Dankje Stefaan… De tranen brandden in mijn ogen bij het lezen van je reactie..
Nu zit ik al een tijdje te denken, te zoeken naar de juiste woorden:) Ik hoop in elk geval met heel mijn hart dat je je somberheid achter je kunt laten, somberheid is zo'n zware last, en zelfkritiek (=en dat soort ellende die vaak met somberheid meekomt,) is maar zelden realistisch.
Het zijn zakelijk gezien ook echt zware tijden (geweest), en dan is het inderdaad extra lastig, zeker als werk je laatste houvast is. Heel erg knap, heel erg mooi, dat je jezelf er doorheen hebt weten te slepen!
Dat deze pagina al een héél jaar draaide… ik had het me niet gerealiseerd… Maar inderdaad!
Geen zorgen over schrijffouten:) Franstalig, wat een pré.. dan kun je nl. Patrick Modiano in zijn (je:)) eigen Taal lezen; boeken waarbij ik, met het somberheids-gen in mijn familie, vaak veel steun aan gehad heb: de ontheemdheid, de vervreemding, het zoeken en vasthouden aan kleine details, herinneringen. Van geen andere schrijver las ik zoveel boeken als van hem.
Heel hartelijk dank in elk geval Stefaan voor je reactie…! Onverwacht! het betekent veel voor me..
Lieve Niels, jou wil ik ook graag bedanken, je bijdragen hebben zo'n unieke invalshoek, zo'n eigen kijk, zo eerlijk, heel, heel waardevol.
ik voel me wel eens machteloos, en soms radeloos als ik het verdriet lees dat spreekt uit de woorden die mensen hier schrijven, verdriet dat er gewoon is, onontkoombaar en niet te ontkennen, en waarvoor de hulplijnen te lang zijn, te ingewikkeld, of wegbezuinigd worden, zoals http://www.113online.nl.
Dan is elke reactie hier, ook jouw reactie Stefaan en de woorden van Niels, steun voor de lezer, de anonieme, onbekende lezer.
Hartelijke groeten en liefs,
Jolie
P.S., ook het aanbod van "dood is dood" aan "Kutlevenalles!", om elke dag te praten op deze site, vond ik heel heel hartelijk en liefdevol.. ik had het in mn herinnering aan Niels toeschreven, dat is een makkelijkere naam om te onthouden
Maar ook een schrijver als "dood is dood" mijn hartelijke groeten!
Hallo allemaal,
Ik ben sinds de vorige keer toch eens gaan praten met een psycholoog en psychiater, heb veel vragen voor mij kiezen gekregen en heb deze eerlijk beantwoord.
Uiteindelijk is er een conclusie uit gekomen en dat is dat ik een "Schizotypische persoonlijkheidsstoornis" heb en dat ik daardoor suïcide neigingen heb (10% van de mensen met een schizotypische persoonlijkheidsstoornis beëindigt uiteindelijk zelf zijn leven).
Het verklaart voor mij en mijn omgeving dus al veel, vooral als je al sinds je pubertijd er mee rond loopt.
groeten,
Michel
Jemig Michel, daar krijg je even wat voor je kiezen, en dat bij het zoeken naar antwoorden op reuma- en jicht-achtige klachten.. (Betekent dat dat er op dat gebied nu ook meer hoop is, is die pijn nu beter behandelbaar?) Wat goed dat je verder gezocht hebt dan pijnstillers..!
Net heb ik STPS even opgezocht, zo goed ben ik niet thuis in de DSM-IV
En ik dacht ergens wel: dat soort karaktertrekjes hebben wel meer mensen, misschien wat minder sterk, maar zo "gek" is het nu ook weer niet: waar ligt de grens. Misschien wordt bijv. Derek Ogilvie wel rijk met 4 karaktertrekjes uit dat STPS-DSM-IV-lijstje;)
In elk geval heel veel sterkte, ik hoop dat je hiermee meer steun (en ook behandeling voor je pijn) kunt vinden!
Jolie
@stefaan: Ben echt spraakloos van je openhartige reactie en heel fijn om te lezen, wederom bedankt ik jouw hier voor. Mijn dank is echt groot.
@Niels: Joggen en veel sporten schijn heel heilzaam te zijn. Even doorbijten, dagelijkse discipline en meestal binnen een week voel je al een beetje het verschil.
@Jolie: dank voor je reactie. wat de pijn betreft heb ik chronische pijn in de spieren (zoals dat dan heet), dat wordt veroorzaakt door zenuw aantasting als gevolg van mijn suikerziekte (icm insuline resistentie). Hier ben ik voorlopig nog niet van af. Ben wel bezig met het ziekenhuis om een maag verkleining te laten doen (helaas is dat pas over een paar maanden). als dat gebeurd is heb ik naar alle waarschijnlijkheid geen insuline meer nodig, zal ik ongeveer 25 kilo afvallen en is er een kans dat ik van de chronische pijn af kan komen. Zonder deze operatie kom ik niet van de pijn af en is mijn levensverwachting niet meer dan een paar jaar met veel pijn (even openhartig hierover, er zijn niet veel mensen die dit weten).
Als pijn verlichter krijg ik nu oxycodon, hier ga ik morgen mee beginnen.
maar goed ik kan zo nog wel effe door blijven gaan
Wat heftig Michel, ja, suikerziekte kan veel gevaarlijker zijn dan mensen soms denken :-/ Wat een zware opgave, kan me voorstellen dat zoveel pijn en lichamelijk ongemak een mens somber maakt; en als ik even doordenk, kan ik me voorstellen dat je dan misschien wel meer of anders gaat eten dan zou mogen met diabetes, puur om frustratie en ellende weg te eten, met weer extra gevolgen :-/ Maar misschien denk ik te ver mee/door..
Ik hoop dat je nu meer steun en begrip vanuit je omgeving krijgt, support bij je operatie.. -En Jemig man, Oxycodone..! Zelf heb ik geen medische kennis, maar met huisartsen in de familie herinner ik me dat het een zwaar en best risicovol middel is, dat zal je arts je vast niet zomaar voorschrijven.. ik hoop dat je niet teveel last hebt van de bijverschijnselen en de risico's en dat het in elk geval.. helpt!
Heel veel sterkte, ik hoop dat je ook aangename afleiding hebt..
Groetjes,
Jolie
Elke 32 seconden een zelfmoord!
Deze website motiveert mij om me bij deze grote menigte aan te sluiten. http://www.cijfers.net/zelfmoord
Ik zal op korte termijn weer een nieuwe poging ondernemen.
Zo dat ik in de statistieken kan worden opgenomen! Ik kreeg weer een impulsieve neiging om me zelf van het leven te beroven, maar ik wilde de familie niet achter laten zonder iets te laten weten dit heeft mij afgeremd. Ik heb me nu beter voorbereid en heb nu een afscheidsbrief geschreven. Ik ben er bijna zeker van dat mijn nieuwe poging dit keer wel gaat lukken. Als ik sommige verhalen hier lees raakt het mij, ik wil daarom iederen hier sterkte toewensen. Groetjes, Alex
Hmm.. Alex.. Brief of geen brief, voor je familie blijft het een onoverkomelijke tragedie, zelfs als je zelf denkt dat dat niet zo zal zijn.
Natuurlijk heeft iedereen zelfbeschikkingsrecht over zichzelf. Maar juist in een sombere tijd kan je kijk op jezelf onrealistisch vertroebeld zijn: veel minder positief dan de werkelijkheid eigenlijk is… En uit interviews met mensen die (bijv een sprong van enorme hoogte) overleefden, blijkt dat veel mensen, als ze de wind langs zich hoorden suizen, toch èrge spijt hadden dat ze niet geprobeerd hadden hun problemen op een andere manier op te lossen. (Zie Thomas Joiner, 'Why people die by suicide.')
Je wens respecteer ik, maar ik hoop tòch dat je er nog ns over wilt nadenken of met je omgeving over praten, voor je je besluit neemt.
Groetjes,
Jolie
Hallo Jolie, Heel erg bedankt voor je reactie. Ik ben van mening dat het goed is dat deze website van Madbello bestaat. Het is goed dat er aanspreekpunt is voor mensen die op het punt staan om uit het leven te stappen.
Jolie, Ik vind dat je zeer goed werk vericht ga zo door om mensen te helpen. Jouw woorden geven mij weer kracht om door te gaan met het leven! Bedankt groetjes, Alex
Thnx Alex, en vanzelfsprekend hoor:) Ja, ben ik met je eens, is goed dat deze site van Madbello bij een soort toeval deze functie gekregen heeft.. Madbello's ironie snapt misschien niet iedereen, maar kvind 'm juist wel erg goed en sterk. Aan soft zijig gedoe hebben mensen die met somberheid kampen niks.
(Al zou ik me óók met àlle liefde in soft zijig gedoe uitsloven als het iemand uit de put kon helpen
) Groetjes, Jolie
Hallo allemaal!
Dank je wel Stefaan, Jolie en Madbello!
(ehehe Madbello! Ik beweeg al genoeg, maar toch wederom dank voor de tip!)
Het is zo mooi en ontroerend om te lezen dat je mensen raakt Jolie! Mooi geschreven zeg Stefaan en Alex!
Het klinkt misschien gek misschien, maar Alex, ik hoop zo als je naar de overkant gaat, dat je daar met een goed gevoel terecht komt! Ik vind het altijd zo jammer als er mensen heen gaan die nog ergens spijt van hebben, die nog zoveel hadden willen doen. Maar ja, het is niet anders.
Goed om te lezen Alex dat je nu niet meer zo impulsief wilt handelen. Maar toch hoop ik net als Jolie dat je NIET op de lijst van die zoveelste zelfmoord mens ding komt. Zo wie zo ben ik anti statistiek en is het zo niet nodig om daar je ideeën en wensen en gevoelens aan te hangen…en eerlijk gezegd vind ik het ook een beetje erg raar als mensen dat wel doen en naar zulke statistieken en maatstaven leven. Het is ook dom…want zo vergeet je naar mijn idee hoe het is om met jezelf te leven. Door die statistieken wordt je geleefd en door de meningen van anderen en daar aan te hangen. Ik kan daar wel een beetje over meepraten. Ik zeg maar een beetje, omdat ik weet op momenten van mijn onzekerheden, ik sneller naar anderen kijk dan wanneer ik me zeker voel.
Ik ben me ervan bewust en weet het binnen de perken te houden door tegen mezelf te zeggen (en soms is het echt wel een vet innerlijk dialoog ehehe) dat ik goed ben zoals ik ben, dat de situatie nu even zo is en de donkere wolken vanzelf weer wegtrekken en dat ik weet dat ik op mezelf kan rekenen en dat ik ben wie ik ben ook met mijn tekortkomingen en geniet dan juist van die tekortkomingen omdat ik weet dat iedereen ze heeft en ik me daar dus niet aan hoef te meten! Dus ook niet aan de goede dingen van anderen en ook niet wat anderen bedenken en op papier zetten en in statistische gegevens en grafieken. Zeg nu zelf…en eerlijk…wat heb je daaraan? Het maakt een mens echt niet inzichtelijker en het leven al helemaal niet…omdat het leven daar te groot en onvoorspelbaar in is! Feiten veranderen omdat alles in het leven en in de andere wereld zelfs ook…in beweging is! Daar geloof ik zelf heilig in. Soms is het handig feiten te weten…maar dan moet het wel functioneel zijn. Een lijst over zelfmoord vind ik niet echt functioneel…en zeker niet voor zo'n welbespraakt mens als jij Alex! Als ik jou zo lees ben jij een wijs mens.
Ik ben wel benieuwd eigenlijk wat jouw familie en omgeving vind van jouw idee om zelfmoord te plegen. En hoe ze hierop reageren. Ik vind het dapper dat je er wel open over bent…maar nogmaals, als het niet nodig is…of nog niet…kijk eerst nog eens wat er nog op je pad komt!
Hoe het ook is, ik vind het fijn om ieders woorden hier en overal te lezen en hoe over verschillende onderwerpen wordt gedacht. En dit is wel een heel bijzonder en lastig onderwerp.
Ik hoop echt dat jij Alex en anderen nog een beetje bij ons op deze aarde blijft en tja, zo niet…of jullie dan zin hebben om bescherm engeltjes te spelen voor diegenen die het nodig hebben.
Michel, wat een sterk mens ben jij! Fijn dat je nog even doorgaat! Ik ga vanaf nu suporter spelen en je toejuichen bij iedere doorzetting die je hebt!!! Super!!! whoehoeeeee for Michel!!! (niet betuttelend bedoelt maar echt een kreet om je te steunen! en dat klinkt zo ongeveer dan als een uil waarvan een veer uit z'n billen getrokken wordt…).
Liefs voor jullie allen!
Niels.
hallo aan iedereen,
ik had me voorgenomen om na gisteren hier niet meer te reageeren. Ik had me een jaar geleden voorgenomen om hier nooit te reageren maar,………..
ik wil even kort mijn situatie uitleggenen (want ieder zijn situatie is anders)en nog een dankwoordje geven.
ik heb op een jaar tijd mijn ma, mijn toeverlaat en enige steun onverwacht verloren. Een miskraam van mijn ex vrouw van ons tweede kindje moeten verwerken, en de daaropvolgende scheiding, een goede vriend verloren, een zakelijke breuk met familie, en de diagnoze van kanker op mijn 28.
dit alles op geen 8 maanden tijd.
Ja het ging me zakelijk super en ja als je me zag was er geen enkel probleem. Maar binnenin was ik kapot.
En weet je het ergste was voor mij dat mensen dit niet zagen alhouwel dat het (acheraf gezien) 95% mijn eigen schuld was. Ik heb nooit hulpgevraagd en heb dit tot op vandaag nog nooit gedaan en zal ik aangezien mijn karakter nooit doen. Ik ben een van de gelukkige die dit op eigen kracht heb weten te bewegen.
Maar niet zonder opoffering. Ik heb mijn zakelijk leven voor 50% opgegeven,ik ben overgestapt op geluk. Ja ik heb nog zaken maar ga niet meer voor geld, nu met mijn zaken doe ik dingen voor het kinderkanker fons, voor kinderen met een handicap, voor ms patienten, kort gezegd voor mensen die het verdienen en geen geld in het laadje brengen misschien wel in het tegendeel.
Je kan nu misschien zeggen hoe mooi maar de realiteid is anders, vele zakenpatners hebben me laten vallen zelfs familie en zogenaamde vrienden maar, die lachende gezichten dat ik er voor terug gekregen heb maken alles de moeite waard. Voor dit alles heb ik veel opgegeven, dingen die voor mij "het belangrijkste in het leven waren" maar het heefd mijn geen materiele rijkdom opgeleverd maar wel heel veel innerlijke vreugde, zelfs tot op het punt dat ik mij afvraag wat heb ik in het verleden gezien in de rest.
Kort gezegd ik heb mijn vorig leven opgegeven maar ben hierdoor dichter bij het geluk gekomen.
jolie, ik heb 1 vraag voor je, een vraag die nog niemand hier je gesteld heefd, sorry het worden meerdere vragen.
Ben jij gelukkig?
Heefd deze site jou geholpen?
Ben jij over alles heen?
Mischien ben ik fout (en als je persoonlijk wil reageren ik geef hierbij madbello de toestemming om mijn mail adress aan je door te geven. )maar ik voel in uw reacties ook de noodzaak om tegen iemand te praten maar net als ik liever de beschermende rol inneem. Als ik verkeerd ben geef ik hierbij mijn oprechte excusses.
groetjes stefaan
Dankjewel Stefaan voor je waardevolle, wijze en warmhartige reactie……!
Wat je voor elkaar hebt gekregen in je eentje, een enorme prestatie…..
In onze wereld telt bijna overal status, roem en geld, meer dan kennis, liefde, barmhartigheid, sympathie… Terwijl, wie wordt daar nu ECHT gelukkig van? Zoveel ogenschijnlijk 200%-geslaagde mensen zijn diepongelukkig, en zoveel sterren van gisteren zijn vandaag een nummer in de suicidestatistieken geworden :-/
Om uit die fuik te stappen (en dan bedoel ik, levend, uit die fuik te stappen) daar is zoveel MOED voor nodig.
Het lijkt me dat er maar heel weinig mensen van "nog maar 28 jaar" (de Oude Romeinen zeiden niet voor niets dat een mens 'pas volwassen werd op de leeftijd van 28 jaar'
) zijn die de fuik van status/geld/roem/materielerijkdom achter zich hebben kunnen laten, en kunnen streven naar de dingen die jij beschrijft en die ik met Groot Respect less.. Ondanks alles wat het "kost" aan verlies van zakenpartners, familie-zonder-begrip, en zogenaamde vrienden. (Al denk ik wel eens dat de huidige 'jongere generatie' het iets beter kan dan de huidige 'oudere.' Duurzaamheid, ook in niet-materiele dingen lijkt voor hen iets vanzelfsprekender dan voor de generatie van Rutte (en moi ;-})
Vaak denk ik niet aan bijbelteksten, maar wat je beschrijft doet me denken aan de wijze woorden in <a href="http://www.biblija.net/biblija.cgi?m=Matte%FCs+16%3A26&id42=1&id16=1&mv2=1&mv2fr=0&id9=1&pos=0&l=nl&set=10&idp0=43&idp1=17&idp2=10">Mattheüs 16:26a: Et que servirait-il à un homme de gagner tout le monde, s`il perdait son âme?
En om je vraag te beantwoorden.. (Ja, misschien zou ik het beter privé kunnen schrijven
) maar ehm, zelf ben ik nabestaande van suicide.. mijn zusje pleegde na een heel <a href="http://www.jolie.nl/weblog/weggegaan.html">lange episode van depressie zelfmoord. Juist op een moment dat ze materieel en qua werk (ze was huisarts) heel geslaagd leek, en terwijl ze allerliefste kinderen en man achterliet. Mijn ouders zijn er eigenlijk nooit overheen gekomen. Ze leven, maar ze leven meer omdat ze toevallig niet zijn doodgegaan: elke dag vechten ze met hun verdriet en hoe ze hun best ook doen (=met 70+ jaar nog heel vaak pràchtige lezingen over kunst, cultuur en aardrijkskunde geven, musiceren, anderen helpen, enz enz enz) en toch: het is eigenlijk geen leven maar overleven. Een leven dat kapot gaat aan depressie, verwoest vele, vele levens daaromheen ook.
Ondertussen heersen er stapels vooroordelen tegen depressie. En tegen zelfmoordpogingen (die ik overigens zelf niet ken.) Iedere keer staat er weer een idiote filosoof op met nauwelijks wetenschappelijke hypotheses over complotten, nee, pardon: het “verbond tussen de farmaceutische industrie en de neoliberale politiek, om geld te verdienen aan de verkoop van zoveel mogelijk antidepressiva.” -Discussies die vaak meer stukmaken dan dat er mensen beter van worden. De verkeerde mensen stoppen met hun medicijnen, -dankuwel!- en, hoppa, maken zodra de depressie terugkeert een eind aan hun leven.
Het is een gevecht tegen windmolens: ze duiken overal weer op, de mensen die beweren dat depressie maar zo'n beetje inbeelding is en dat je maar een beetje beter je best moet doen. Windmolens die ik van harte een stevige depressie gun, zodat ze het *zelf* eens van *binnen* hebben kunnen zien, ervaren. (Dat lijkt me tenminste aardiger dan die mensen een kind, zus of broer met een dodelijke depressie te gunnen.)
In mijn leven, carrière, werk ik een klein beetje zoals jij Stefaan… (al kan ik niet aan je tippen..
Maar als je iemand nodig hebt.. call me! 
) Ik kies ook zoveel mogelijk voor non-profit-projecten. Projecten waar je geen mooie sier mee maakt, geen status mee verwerft (en nauwelijks geld) maar die iets toevoegen.
En ja, dan word je al snel meewarig aangekeken: "jij kunt toch zoveel beter?" Jaha, wat is "beter"? Prestige? Geld? Voor wiens eer dan, voor die van de snobistische opdrachtgever? En dan je kinderen niet zien opgroeien maar naar de crèche of de naschoolse opvang brengen? (Dat deed mijn zus ook altijd, met pijn in haar hart, maarja, de carrière ging voor.) Al zou ik mijn best doen, ik kan het gewoon niet: mij ontbreekt het geloof erin.
Voor mij was praten met iemand die heel depressief was lang (meer dan 20 jaar) iets wat ik regelmatig deed. En ik begreep mijn zus ook wel van binnenuit, ook ik ken volgens mij het somberheidsgen (als het bestaat.) Maar ik ging er anders mee om. Soms botsten we daardoor. Dan vond ze dat ik het maar een beetje te makkelijk zag. Terwijl ik het leven, volgens mij dan, minstens zo zwaar zag, ervoer, als zij. Maar ik nam andere stappen. Vreemde stappen in haar ogen soms. Laatst zag ik nog een oude video terug, waarin een mij onbekende passage zat waarin ze flinke kritiek had op mijn 2e hands kleren. Maarja, voor mij was dat een uitkomst: 2e hands kleren en een 30urige werkweek kan ook, in plaats van nieuwe kleren en een 60urige werkweek.
Wat voor de een een uikomst is, hoeft (of kan..) dat voor een ander niet te zijn.
Misschien zet ik hier de 20jaar lange gesprekken met mijn zus voort Stefaan, ik weet het niet.. Misschien kijkt ze over mn schouder mee en zegt ze: "Ja, doe dat nou! Die woorden, en Die, vergeet die niet.." (Andere mensen helpen, was voor haar de nummer 1 bezigheid in haar leven..)
Lieve groet van Jolie
en over mijn schouder mijn Engel, <a href="http://www.jolie.nl/weblog/images3/00PetraMeermin.html">Petra
(P.S. Stefaan ik neem contact met je op i.v.m met je non-profitwerk, wieweet kan ik ooit at bijdragen)
Sommige mensen willen zelfmoord plegen, omdat ze geen leuk leven hebben. Doordat ze in een nare omgeving zich bevinden. Die mensen moeten gewoon verhuizen of emigreren.
De wereld is groot genoeg om je leven zo veel mogelijk naar je zin te maken.
Dat is logisch, maar als je eenmaal in zo een situatie terecht komt kan je niet helder nadenken en bovendien is het makkelijker gezegt dan gedaan.
Ik heb zelf een vriend die eerst zelfmoord wilde plegen, maar na dat hij ging emigreren is zijn leven een stuk beter geworden en wilt verder leven.
Verder is het zo dat zelfmoord een zonde is,(natuurlijk zijn er uitzonderingen) Als je nog geen geloof hebt is het wel beter dat je daar opzoek naar gaat, zoals het kijken naar wetenschappelijke bewijzen die overeenkomen met wat in de heilige boeken (Thora,Bijbel,Koran)eeuwen lang geleden is geschreven.
Ik heb meerdere zelfmoord sites bezocht waarin ook stond dat als je in God gelooft je leven beter word en de zelfmoordneigingen minder worden.
Ten slote, Als je dood bent is er de kans dat je tegen over god komt om beoordeeld te worden, Dus sta er wel ff bij stil voor je actie onderneemt tot zelfmoord.
Groet,
Stefano
@St G., Met alle respect voor gelovigen, (sinds Theo van Gogh hoort een bericht zo te beginnen zodra er religie in voort komt
) als God maar half de God van de Genade is die Hij volgens sommige boeken zou zijn, dan ziet Ie zelfmoord misschien als een gemiste kans maar niet als reden om iemand op te sluiten in het Hellevuur naast Göring, Goebbels en Himmler, zogezegd 
Sites die vanuit christelijke dogma's anders beweren, kennen boeken van theologen erover niet, bijv. Zelfdoding in moreel perspectief, van Harry Kuitert
Vanuit geloof mag iedereen natuurlijk àlles beweren —helaas denk ik wel eens
— maar het moet geen goedkope bangmakerij worden. In New Age-kringen lees je dat (~goedkope bangmaken) ook wel eens: slecht voor je karma en het leven opnieuw moeten leven in, als het even kan, allerlei vreselijke incarnaties.
Geloof ik gewoon niet. Klinkt mij hetzelfde als ouderwetsche geloovigen die zelfmoordenaars in "ongewijde grond" lieten begraven. Alsof iemand die straaldepressief is zich laat weerhouden door 'ongewijde grond' of een Boze God. Of een leven als mug.
Maar als gelovigen het een Gemiste Kans noemen, een God die, zoals in de teksten van Raymond Moody open en zonder oordelen vraagt: "Was dit het waard?" ja, dan snap ik wat ze bedoelen.
Jezelf die vraag stellen, 'ben ik niet méér waard dan dit voortijdige einde?' lijkt me ook heel goed (als je dat bedoelt St.G.) Het probleem is alleen dat depressie iemands zelfbeeld en zelfwaardering zó kan vertekenen, dat 'ie die vraag niet realistisch meer kan beantwoorden.
Daarom is het eigenlijk altijd aan te raden om met ànderen te praten.
Ik lees de vorige berichten nog eens terug en misschien is een uilenveer grapje niet zo op z'n plaats…sorry dat ik zelf zo af en toe luchtig doe en wil zijn…omdat het in het algemeen al best zwaar is. Vooral omdat anderen en wijzelf dankzij anderen en onszelf het al zwaar genoeg maken.
Dit kan niet veranderd worden…omdat het "erbij" hoort. De vraag die Jolie toekwam, was een toevalstreffer voor een ieder die zich afvraagt hoe nabestaanden er over denken wanneer een persoon in nabije omgeving de daad bij het woord voegt tot zelfdoding.
Puur omdat een ieder zich ongeveer net zo zal voelen als zij. Liefdevol, begripvol, verdrietig en noem het maar…alles wat er bij komt. Het is niet niks om iemand te verliezen. En het is niet niks om er mee om te gaan.
Het is vooral niet niks om er mee om te gaan.
Ik had al eerder geschreven dat het niet iets is voor de goden!
Het is iets puur voor jezelf, maar ook voor diegenen die die puurheid voor jezelf delen! En wat echt niet vergeten mag worden is dat diegenen die willen heengaan…deze puurheid niet kunnen uitspreken…maar wel delen! Ze zeggen ik hou van je, maar kunnen dat in het hier en nu niet uiten. Hoe ik dit nu moet uitleggen…weet ik op het moment niet…maar het houden van is absoluut wederzijds…maar het gevoel om te gaan is TE GROOT om hier op deze aarde in dit lichaam te blijven. Het heeft een absoluut ongekende rede (die een ander niet of nauwelijks begrijpt…).
Langzamerhand begin ik te begrijpen of denk ik te begrijpen waarom zelfmoord zo anti is…maar dat mensen (en dieren) dit toch doorzetten…per slot van rekening horen we allemaal tot dezelfde natuur en aarde en omgeving en zo voort!
Liefs en wederom dank voor de wijze woorden van jullie!
Niels.
Nog één ding betreft psychiatrie…dmsIV of welke indeling je voor welk ziektebeeld ook wil geven…ik vraag me wel eens af…hoe kwam het toch dat iemand de behoefte vond om de psyche tot zo'n indeling te laten brengen en…de mensen zo te veroordelen!
Hoe zou diegene die het uitvond vinden…om zo'n oordeel over zichzelf te krijgen?
Misschien maak ik het nu wat te verwarrend en niet to the point…maar het zit me echt dwars dat wetenschap is ontstaan uit nieuwsgierigheid en uiteindelijk als feitelijk wordt weergegeven!
Alsjeblieft verbeter me als ik het mis heb…maar vaak buig ik mijn gedachten hierover en kom er soms uit en soms blijven er vraagtekens!
Maar ik blijf in jullie allemaal geloven! (En in mezelf)
Liefs voor jullie,
Niels.
Ha Niels, hoezo niet gepast, die uileveertoejuichkreet? Vond ik juist sympathiek! Kan me voorstellen dat Michel in een blog (bijv, al schijnt bloggen uit te zijn
maar dat geldt natuurlijk alleen voor blasée kringen 
) inderdaad een legertje supporters kan hebben..
Wat die DSM-IV betreft ben ik het helemaal met je eens, het is net een ladenkast met karaktereigenschappen. Heeft u er 5 uit laadje x, dan hebt/bent u….
Voor het gemak zeggen ze er niet al te duidelijk bij, dat het karaktereigenschappen zijn die overal wel voorkomen. Of gedrag is, dat in sommige culturen als 'normaal' of zelfs 'hoogst vroom' wordt beschouwd. (ik zal geen voorbeelden noemen, want dan beledig ik vast zo ongeveer èlke religie die er maar bestaat
)
Daarmee wil ik niet beweren dat het geen waarde heeft, als je het vergelijkt met Hoofdsom der Psychiatrie van Kuiper, uit de jaren 70 nog, dan leest de DSM als een verbetering. Als je ziet hoe snel 'leerboeken' verouderen, dan zal de DSM-(I)V over 30 jaar ook wel weer verouderd klinken.
Het is voor psychologen en psychiaters waarschijnlijk het handigste om een soort van 'systeem' te hebben, om niet bij elke patient die binnenwandelt weer helemaal het wiel te hoeven uitvinden. Al zijn het dan gewoon 'ladenkasten' met "algemeen menselijke eigenschappen" waarvan er een paar versterkt bij iemand voorkomen, er zit vaak wel een soort van lijn in. Bijvoorbeeld, hebben mensen met depressies ook vaak last van trage ingewanden. En zo zijn er meer vaak voorkomende verbanden, combinaties.
Ik zou zo'n diagnose proberen niet te zien als een oordeel, maar als iets voor het gemak van de arts. Die als ie een goeie arts is, wel in de gaten houdt dat ieder mens uniek is, en dus niet alle eigenschappen uit 1 zo'n laadje hoeft te hebben.
Maarja, ik ben geen -loog of -peut, eigenlijk zou iemand uit dat vakgebied het zèlf eens moeten uitleggen
Groetjes en liefs,
Jolie
Hallo allemaal,
@Niels en Jolie: Ik voel me niet veroordeeld door dat mijn "persoonlijkheidsstoornis" nu een labeltje heeft gekregen. Het is eerder een hulpmiddel voor hulpverleners (zo zie ik het) om te begrijpen waarom ik dingen op een bepaalde manier doe of dingen op een bepaalde manier zie c.q. beleef / ervaar.
Wat de Schizotypische persoonlijkheidsstoornis betreft is het voor de hulpverleners dan beter te begrijpen als ik aan suïcide denk en niet proberen te achterhalen wat de daadwerkelijke reden is, die is er simpelweg niet. Praten is voor mij dan van belang om het van me af te zetten en het dan dus ook niet te doen. Praat ik er niet over dan is het foute boel en dan kom ik steeds dichterbij om het wel te doen.
Onmacht is een van mijn triggers om het te gaan doen. Net als een paar weken terug. Ziek thuis, baan kwijt, belastingdienst die om geldt komt (en niet zo'n klein beetje ook) Ik wist niet hoe ik het allemaal moest regelen en doen met als gevolg ik wordt depressief, suïcidale neigingen. maar omdat dat nu allemaal grotendeels is geregeld is dat weer naar de achtergrond verdrongen.
@Jolie: Ik kreeg gisteren een brief van het ziekenhuis om ipv 3-1-2011 maar 30-11-2010 langs te komen voor het laatste onderzoek mbt de maagoperatie (die er hopelijk voor gaat zorgen dat de chronische pijn weg gaat). toch wee een maandje winst en is de operatie ook sneller dan half februari.
Groeten,
Michel
hee
ik ben mariska 16 jr en heb
mcdd,pddnos,giel de la tourette,odd, en zwaar depressief
ik blow drink en rook
ik haat me leven ik doe niks goed alleen maar fout
ik scheld me ouders en me familie uit maar ondertusen wil k het niet
het doet me veel pijn als ik weer nadenk over die dingen
ik ben ook lesbi en ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan
ik heb eigelijk geen echte vrienden alleen maar mensen die
me slecht maken die me slechte dingen laten doen
ik weet gewoon niet wat ik moet doen
ik heb 1x geprobeerd om zelfmoord te plegen helaas mislukt
30 sterke slaappillen en 4 rode pillen
nog steeds leef ik !
WAT MOET IK DOEN
ps. als het zo door gaat hoeft het van mij niet meer.
ik denk elke sec van de dag aan zelfmoord
heeft iemand een tip om het weg te krijgen
ik durf niet meer zelfmoord te plegen
dus nu snij ik mezelf weer
wat ik eigelijk niet wil
help me alsjeblieft:(
Lieve Mariska,
Je bent "nog maar"16, en daarmee bedoel ik ..niet: een kind (ik herinner me nog goed dat ik zelf 16 was) maar gewoon.. onaf!
Die labels, daar kun je nog heel veel kanten mee uit. Misschien draag je sommige dingen altijd met je mee, maar véél nare kanten ervan kun je achter je laten, zonder ook meteen al je talenten en kansen in het leven te laten liggen.
Jezelf snijden of pijndoen is in sommige religies heel vroom, het geeft misschien even verlichting, maar op de lange duur is het (psychisch, lichamelijk) schadelijk voor jezelf, voor jou.
Je hebt nog zoveel kansen, je kunt nog zoveel mensen ontmoeten, zoveel talenten ontwikkelen, probeer er nog even rustig over na te denken, en vooral: contact op te nemen met anderen.. Heb je het lijstje met nummers en adressen bovenaan deze pagina gezien?
Je hebt nu vandaag een slechte dag, en misschien zelfs een slechte maand of een slecht jaar, maar het hoeft ECHT niet altijd zo te blijven… Je doet ook gewoon niet alles fout. Er zijn altijd ook dingen die je goed doet. Ppd-nos is ook helemaal niet iets waar je per se ongelukkig mee zou moeten worden. Er zijn bijv. ook steeds meer bedrijven die de voordelen zien van mensen die net even anders zijn. Je hebt gewoon nog heel veel mogelijkheden, al zie je die nu misschien nog even niet..
Bel een van die nummers, of kijk op een van die chatsites.. In het lijstje bovenaan deze pagina..
Heel veel sterkte! Take care…!
lieve groetjes,
Jolie
@Michel (Oeps… Sorry, was gisteren zo bezig met Mariska antwoorden, dat ik je reactie over het hoofd zag ;-} ) Wauw, 30-11, dat is morgen al! Wat spannend…. Moet je er dan meteen blijven? (En zo ja, mis je dan alle feestdagen of vind je dat niet erg…?) Zelf zou ik het heel eng vinden, maar ik ben blij voor je dat je nu, waarschijnlijk, een maand tijdswinst hebt! ik hoop dat de uitslagen van het onderzoek goed zullen zijn! (En je klinkt als een nuchtere peer, in wat je vertelt over de triggers; dat lijkt me ook behulpzame informatie voor anderen, om zichzelf of mensen met onmacht-situaties in hu omgeving te begrijpen en waar mogelijk helpen)
Heel veel sterkte vandaag en morgen!
Groetjes,
Jolie
ik ben alles gewoon zat dit hele leven
toen ik klein was ging me vader al bij ons weg
ik heb 1broer en een moeder
me moeder kreeg telkens een nieuwe man en elke keer deugde er iets niet
tot 4jaar geleden
we dachten eindelijk we kunnen gewoon leven met een gezin
tot 1jaar geleden me moeder kreeg een zware herse infarct waardoor ze zeiden dat ik afscheid van der moest nemen maar ze bleef door vechte en kwam weer uit het ziekenhuis ze woont nu bij ons thuis weer alleen ze kan niet praten me stiefvader is pas bij ons weggegaan en heeft tegen me moeder gezegt dat ze moet kiezen tussen hem en der kinderen ze wou voor hem kiezen me vader heb ik zowat geen contact meer mee want die is er nooit in mijn leven voor me geweest me oom heeft blaaskanker gekregen een vriendin heeft waarscheinlijk weer kanker ze hadden het al weggehaalt maar het is weer terug mijn school loopt helemaal naar de klote en tot pas ik vond een jongen ik was helemaal gelukkig tot ik uitging ik had met een ander gezoent ik was hem kwijt kreeg nog 1kans maar we hadden niks ik vreog aan hem pas vind je het erg als ik naar een feest ga van vrienden en daar blijf slapen toen heb ik perongeluk met een ander gezoent doordat ik heel veel drnak op hade en nu ben ik hem kwijt de enigste persoon die ik in me facking leven nog had die me een beetje geluk nog gaf ik moet alles thuis doen voor me moeder zorgen iedereen bedriegt me en laat me in de steek en nu nu heb ik niemand meer me familie geen contact niks ik wil hem niet kwijt ik jank me alsmaar kapot ik wil gewoon dood ben hier klaar mee alles wordt me gewoon teveel ik kan dit niet meer aan..:(
xxxxxxx..
van een meisje van 15..
Maar lief @meisje van 15jaar, je hebt wel héél veel op je schouders voor iemand van 15! Dat zou een volwassene al heel moeilijk vinden. Heeft je moeder geen thuiszorg? Is er niet een manier om meer zorg voor haar te regelen?
Je hebt nog zoveel kansen in je leven, en wat je nu hebt meegemaakt, is beroerd, maar het kan ook zijn dat je er later sterker, verstandiger door bent geworden… Ja, ik besef me, van die Oprah-Winfrey-babbels als 'ze werd sterker door tegenslag' kan ook makkelijk praten (achteraf) zijn..:-/
Toch zijn er nog zoveel mogelijkheden, contact met je familie, wieweet kan het wel herstellen.. Probeer met iemand te praten aan wie je je hele situatie kunt uitleggen (of desnoods maar de helft, als beginnetje..) Maar praat met anderen. Ze hebben vast ideeen waardoor jij het minder zwaar krijgt: thuishulp regelen voor je moeder bijvoorbeeld.
En misschien heeft een ander hier nog ideeen..? Niels..? Alex..?
Lieve mariska,
Ik kan jouw gevoel supergoed begrijpen, ik heb namelijk een broertje met autisme.
Ik heb zelf zware ADHD die ik mijn leven lang weg heb gestopt en heb daardoor heel veel psychische problemen ontwikkeld. Ik heb me ook heel lang anders gevoeld dan andere mensen en veel mensen begrijpen niet waar mijn "overdreven" gevoelens vandaan komen.
Ik heb hulp gezocht en heb nu sinds een maandje de diagnose ADHD, en snap nu beter waar bepaalde gevoelens door veroorzaakt worden. En weet ook dat blowen en drinken geen goede combinatie is met deze stoornis.
Het blangrijkste voor ons is accepteren. Soms moet je gewoon accepteren dat je anders ben dan andere mensen, en je moet van jezelf gaan houden.
Ik weet dat ADHD en pdd-nos heel verschillende dingen zijn, maar er zijn ook veel overeenkomsten. We willen controle over ons leven hebben, en als iets anders gaat dan gepland kan je totaal in paniek raken. Je voelt je vaak alleen, en onberepen door de mensen om je heen.
Aangezien mijn broertje ook autistisch is heb ik wel enig idee wat er in jouw hoofd om moet gaan. Alleen het verschil tussen jou en hem is dat hij zich niet bewust is van zijn stoornis en jij wel, en dat is wat alles voor jou zo moelijk maakt.
Probeer dit als een positief iets te zien, jij zou normaal kunnen functioneren met pdd-nos en jij kan je leven leven. er zijn heel wat andere mensen met een autistische stoornis die dit nooit kunnen.
Stop alsjeblieft met blowen en drinken, want die dingen maken jouw problemen alleen maar erger.
Acceptatie is de sleutel, en zodra jij van jezelf gaat houden nemen je problemen ook af.
Zoek hulp meid, en heel veel sterkte!
En vergeet niet, je bent mooi zoals je bent.
XXXXX
dankje wel jolie
en ja thuiszorg hebben we al
en ik moet al met heel veel mensen praten
binnekort krijg ik ook spiegel les
en ze willen me bij jeugdzorg neerzetten voor nog meer hulp
zelf wil ik er niet graag over praten het maakt me boos
ik vind ook moeilijk om tevertellen hoe alles zit dan sla ik dicht maar bedankt voor je hulp.<3
@ meisje van 15jaar: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om over dit soort dingen met een ander te praten en dat het je boos (misschien ook wel verdrietig) maakt.
Ik zelf ben ook nooit een prater geweest en kropte alles maar op tot het moment dat ik er niets meer bij kon hebben en het helemaal uit de hand is gelopen. resultaat was dat ik in aanraking kwam met justitie en gedwongen werd opgenomen in een psychiatrische kliniek. hier moest ik wel praten over wat er met me aan de hand was en wat er in me om ging. Als ik dat niet deed (of niet voldoende) dan kon ik niet naar buiten genieten van de natuur om me heen of de stad in of andere leuke dingen ondernemen.
Dus doe jezelf een plezier (hoe rot of moeilijk dat het ook is af en toe) maar praat er over. Ik zou niets liever willen dan de ellende die ik heb gehad en heb meegemaakt willen besparen. Leven in een psychiatrische inrichting is geen pretje.
veel liefs en sterkte,
Michel
@Jolie: vandaag het laatste (?) gesprek gehad met de artsen en nu is het afwachten op de oproep voor de operatie.
Zoals je bij mijn andere stukje hebt kunnen lezen (ja en anderen mogen het ook weten anders zou ik het hier niet schrijven) heb ik ook een aantal jaren in een psychiatrische kliniek door gebracht. 8 jaar om precies te zijn. Het leven in zo'n kliniek is geen pretje en als je niet uit kijkt kom je er verknipter uit dan je er in gaat (niet in mijn geval hoor).
En ja soms voel ik me net een sociotherapeut als het gaat om de reactie die ik dan geef aan een ander
Groeten,
Michel
Ha @meisje van 15jaar, Ah, ik snap wat je bedoelt, soms kan praten ook teveel zijn ja… Kun je daar eerlijk zeggen dat het praten je boos maakt? Praten om het praten, of praten met heel veel mensen, kan vervelend zijn; misschien kun je ze vragen wat zij willen bereiken met praten, en als het even kan vertellen wat *jij* wilt bereiken…
En.. misschien kun je vragen om 1 vertrouwenspersoon in plaats van heel veel mensen.
(Ik ben maar een leek hoor, maar toen ik lesgaf, praatte ik wel met leerlingen van 15-19 Dus een -peut ben ik niet, maar als leraar had ik vroeger mentorleerlingen. Bestaat dat nog, een (eigen) mentor? Of is dat nu alleen per klas? Bij zoiemand kun je ook terecht.) Want ik ben het echt met Michel eens dat in je eigen kringetje ronddraaien, dingen erger kan maken, terwijl er eigenlijk best oplossingen zijn..
xxx en sterkte!
Jolie
Ha @Michel, jee, wat spannend, wachten op de oproep voor de operatie…! Het lijkt me griezelig omdat er ook risico's aan zitten.. (en ik snap dat je die neemt, omdat het een soort van enige oplossing is..) ik hoop dat je hele goede artsen hebt getroffen!
Man, het is goud (nee dat is te banaal: iets groters dan goud
) waard dat je dat vertelt.. ik weet het, ken de verhalen van allerlei kanten, klinieken zijn een laatste redmiddel (en ze zijn schandelijk stukbezuinigd, by the way.) Maar dat wil je inderdaad iedereen besparen. En je hebt er absoluut ervaring opgedaan waarmee je anderen enorm kunt helpen!
Ervaringsdeskundigen kunnen dingen vertellen die hulpverleners niet kunnen, dat viel me eigenlijk ook op in de boeken over suicide. Wat puur geschreven was door hulpverleners-zonder-eigen-ervaring, was misschien "goed" maar haalde het niet bij de boeken van de mensen die ook eigen ervaring hadden.
Ach, en nu moet ik ineens denken aan het verhaal van Job*
Die maar de ene ramp na de andere ramp over zich heen kreeg, 42 hoofdstukjes lang. Pas op het moment dat hij bidt voor zijn vrienden, zijn de <a href="http://www.biblija.net/biblija.cgi?m=Job+42%3A10&id42=0&id18=1&pos=0&l=nl&set=10" rel="nofollow">rampen voorbij. Misschien is je blik op een ander richten en kijken waarmee je kunt helpen wel goed voor een mens 
En ja, voor sociotherapeut heb je dan wel een hoop ervaring opgedaan 
*Voor wat het waard is natuurlijk, dat soort associaties uit oude boeken 
Groetjes (en heel veel sterkte met het wachten, hou me op de hoogte!)
Jolie
Dag Anonieme Lezer,
Bovenaan deze pagina staan Hulpnummers en -adressen… Neem daar gerust contact mee op.. Die mensen zijn er voor je.. Weet dat er altijd mensen zijn die aan je denken, om je geven, je waarderen, van je houden..
Hallo allemaal,
@Jolie: Sorry dat ik effe niets van me liet horen, zat / zit in een dipje. kreeg namelijk van het ziekenhuis te horen dat er een wachtlijst is voor de operatie die ik nodig heb. Ben pas juni / juli 2011 aan de beurt
kortom ik mag het nog 6 a 7 maanden vol zien te houden met alle pijn die ik heb.
En ja dan beginnen de suïcide gedachten ook weer naar boven te komen omdat ik niet weet of ik dit wel vol houd en ook voorlopig geen vooruitzicht heb op verbetering van mijn leven (op welke manier dan ook).
Oke ik mag dan wel een zeurkous zijn, maar hoe langer het duurt voor de operatie er is hoe langer de beschadigingen aan de zenuwen doorgaan en het herstel daarvan dan ook weer (als het ooit hersteld na zo'n lange periode).
Ik weet het niet meer Jolie. Ik wacht het laatste gesprek wat ik heb met de chirurg wel af, dat heb ik half december als het goed is. Ik hoop dat ik hem er van kan overtuigen dat er voor mij spoed bij is. De pillen (Oxycotin en Oxynorm) die ik heb beginnen ook steeds minder te werken (stoned ben ik er wel van maar dat is ook niets).
Groeten,
Michel
Hè wat naar Michel :-/ Een wachtlijst… :-/ En je verzekering, kan die je helpen met een plek in een ander ziekenhuis? Of is dat alleen mooie praat in de reclames, maar kan dat In Real Life niet? Wat naar zeg… Niks zeurkous, je hebt gewoon gelijk: langere tijd zenuwbeschadiging, langere tijd rottige pillen slikken.. Gekke vraag misschien, maar vormen van afleiding, zoals computergames (al is het maar forty-thieves/patience) heb je daar iets aan? Lezen? Schrijven? En heb je mensen in je buurt met wie je iets leuks kunt doen, al was het maar een avondje TVkijken? Denkt je arts met je mee, heeft hij/zij ideeen hoe je die maanden kunt overbruggen? ik hoop dat je die mensen kunt overtuigen dat jij baat hebt bij spoed…
Sterkte met de kou en de gladheid (en alles en die mensen overtuigen!)
Groetjes,
Jolie
Hoi Jolie,
Ik wachht eerst even het komende gesprek af met de chirurg voordat ik mijn verzekering inschakel.
Vorig jaar had dat ook geholpen bij een neusoperatie. het ziekenhuis hield me toen aan een lijntje van nee sorry u bent nog niet aan de beurt over 2 weken weten we meer en dat ging zo maar door totdat ik mijn verzekering belde, toen was ik binnen no-time aan de beurt.
Dus ik moet nog effe geduld hebben en dan bellen met Agis.
Groeten,
Michel.
Hallo,
Ben een man van 30 jaar. Loop al vanf de middelbare school met angsten om in elkaar geslagen te worden (of erger, heb namelijk een grootte fantasie). Heb een tijd gehad dat ik met stoere jongens om ging en toen ging ik zelf ook mensen in mekaar slaan en was ik niet meer bang. Na daar van geleerd te hebben(24 jaar). Ben ik weer bang geworden, het beinvloed mijn werk, mijn sociale leven, conctinue angst… Heb wel zelfmoord neiginge gehad maar meer uit een opwelling, vond het ook heel erg egoistisch!! Ben middels 30 en loop dus al zoveel jaar met enorme angsten. Ik merk dat het me helemaal uitput, word steeds moeilijker om volte houden. Denk er nu wel serieus over na terwijl ik het daarvoor altijd veroordeelde. Toch houd het egoistische deel me nog tegen, kindje en me ouders, weet dat me moeder het niet vol gaat houden zonder me….
Maar ja waarom moet ik altijd met deze angsten leven?? Dit is echt fucking zwaar elke dag weer…
@Michel, ah wat fijn, je hebt nog iets achter de hand, fijn zo'n verzekering die moeite voor je doet, ik hoop dat ze dat deze keer ook zulen doen!
En heel veel sterkte met het geduld… 
@OP Dat lijkt mij ook erg zwaar, elke dag met angsten leven.. ik ben geen arts, maar als ik het goed begrepen heb, zijn er tegen ansgten wel allerlei goede, goedwerkende middelen.. Misschien zelfs iets eenvoudigs als vitamine. (Dacht ik.)
Als ik jou was, zou ik dus toch echt naar een arts gaan.. Zo gek lijkt me deze vraag helemaal niet.
En je hebt zo te lezen heel veel zelfkennis, je ziet de gevolgen voor je eigen leven hiervan, -ik denk dat je arts je echt zal begrijpen als je met deze vraag en uitleg komt.. En dat hij/zij wel een oplossing voor je heeft.. Zonde echt, voor je kind en je ouders om je te moeten missen…..! Je kind heeft later ook iemand nodig om mee te kunnen praten, eigen ouders is toch echt veel fijner dan stiefouders, hoe goed die het ook bedoelen.. Dus eh, alsjeblieft, ga gewoon naar je (huis)arts!
Als je heftige angsten hebt, helpen die medicijnen niet. Het komt er dwars door heen. Je kunt ook maar slikken tot een bepaalde grens. Op zombie land zit niemand te wachten.
ik zou ook wel eens zelfmoord willen plegen.
ik mis mijn ex vriendin zo erg.
ik heb nu 3 jaar geprobeerd haar te vergeten en elke keer komt het terug als ik er bijna vanaf ben.
@Michael… iemand (moeten) missen is misschien wel een van de moeilijkste dingen in het leven, als ik er zo over nadenk.. Je zult t vast vaak tegen jezelf gezegd hebben: ergens zit iemand op je te wachten. Het is makkelijk gezegd, maar statistisch gezien is de kans véél groter dat je opnieuw een leuke vrouw tegenkomt, groter dan de kans van niet :-} Maarja, wat heb je daaraan, als je het verdriet nog niet te boven bent.. :-} Dan is het makkelijk praten. Ik hoop in elk geval van harte dat je deze rouwperiode kunt afsluiten.. Dat je leuke vrienden hebt om dingen samen mee te doen… Heel veel sterkte..
Hallo,
ik heb al eens eerder een reactie geschreven. Ik ben wat afgevallen dat is in elk geval positief. De borderlinegroep waar ik 10 maanden in zat is door een ruzie waardoor er te weinig mensen overbleven, helaas gestopt. Ik had een nieuwe vriend, was dol gelukkig, ik dacht eindelijk de ware gevonden te hebben. Hij had allemaal verhalen en leende steeds geld. Ik krijg nu 3300 euro van hem, al me spaargeld in 20 jaar. ik heb nu helemaal niks meer, ben zwaar belazerd. Je hoort vaker van die verhalen en ik dacht ik trap er niet in, maar ik was zo verliefd en zo naief. Ik voel me nu zwaar klote, weer gesneden, me pols is weer gehecht.
ik snap niet dat iemand zo gemeen kan zijn, zo slecht..
en het stomme is dat naast t geld waar ik giga van baal, ook zo;n liefdesverdriet heb. want ik vond en vind hem nog steeds zo leuk maar ik weet dat hij me heeft bedrogen. dat geld zie ik denk ik ook echt niet meer terug, hij heeft me nu gedumpt.
ik hoor achteraf van mensenn dat die bij zijn ex een schuld van 10 duizend euro heeft.
en bij nog meer mensen, maar waarom nou weer bij mij? waarom heb ik altijd pech? ik ben het helemaal zat.
Arme XXX..
Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar, deze figuur moet je echt proberen te vergeten hoor, wat een oplichter. Die maakt misbruik van je liefde. Nooit meer mee omgaan :-/ ik hoop dat je mensen om je heen hebt die je ermee steunen, die je even kunt bellen als hij je belt bijv. Eigenlijk zou je ook aangifte moeten doen.. Maar kan me voorstellen dat je daar tegenop ziet. (ik weet ook niet hoe zoiets werkt.) Wat ontzettend jammer van die supportgroep, jammer dat het opgeheven is.
De feestdagen lijken me extra zwaar, en dan zie je ook nog 'ns allemaal reclames op de tv, van gezinnetjes met tandpasta-lachende gezichten.. Maar de werkelijkheid is voor veel mensen anders. In elk geval wens ik je heel veel sterkte..!!
Mensen die niet weten wat zelfmoord gedachtens zijn mogen niet spotten en zeker niet afkeurend praten over mensen die deze gedachtens helaas wel hebben. Denk na voordat je iemand bespot met je woorden terwijl z'n persoon waarschijnlijk op dit moment helemaal niets kan hebben! Stelletje gevoelloze lullo's
Lieve jij…
Dat mes is niet jij.
Lieve Jij…
Dat pilletje of 40 maakt je niet jij.
Lieve jij…
Blijf weg van het water het maakt je niet jij.
Lieve jij…
Die strop is zo niet vrij, maar wel jij.
Lieve jij…
Wees altijd met welke gedachtes…jij!
Daar wil ik mee afsluiten voor dit jaar!
Je bent en blijft altijd jezelf! Wat je ook denkt…wat je ook doet! Wees altijd jezelf!
Ik heb zo genoten en zo gestruggled met jullie gedachten en gevoelens. Genoten…omdat ik er zoveel van leer! Gestruggled omdat ik zo graag wil weten wat er na je actie gebeurd en wat het verschil is tussen leven en dood en of je dan met dezelfde gevoelens blijft zitten of niet.
Ik heb 7 december moeten constateren dat mijn vader is heengegaan. Na 8 jaar kanker.
Ik heb in zijn laatste jaar 2 keer in het ziekenhuis gelegen voor mijn eigen leven en wilde dat ik zijn plaats innam omdat ik dacht dat ik nergens meer voor te leven had…dat ik dacht dat het okidokie was zo…dat ik dacht dat hij het meer verdiende dan ik.
Ik heb één ongeluk overleefd…ik heb één zelfmoordpoging overleefd vlak daarna en ik heb een artsen-fout overleefd…
Dat geeft mij inzicht. Dat geeft mij vreugd en geeft mij kracht om tegen jullie allen te zeggen…wees jezelf en vind je kracht om te doen wat goed is voor je! Luister naar jezelf en vind daarin je kracht! Maar vergeet niet ook naar anderen te luisteren…want soms…heel soms zit daar meer in voor je dan je ooit had durven denken!
Lees en blijf lezen…reageer en blijf reageren, want alles wat je bijdraagt is voor (ook al ben je na je reageren heengegaan) een ieder zo waardevol!
Ik wens een ieder een waardevolle tijd, een goede en liefdevolle woordkeuze en een bijzondere tijd toe voor 2011! Weet dat wij je niet in de steek laten!
JE BENT NOOIT ALLEEN!!!
En als je alleen wilt zijn…besef…op het moment dat je dat niet wil zijn, er is altijd iemand die bij je wilt zijn!
Zoek het niet alleen in je eigen wereld…er zijn nog zoveel meer plekken waar je heen kunt gaan!
Ga naar Siberië of naar Tibet of naar Brazilië…of naar de Utrechtse heuvelrug en vind daar wat je zoekt…
Hou op met negatief reageren en boos reageren en ga voor dat wat goed is voor ons! (En jezelf).
In ieder geval…onderneem! Ik sta in ieder geval achter je ongeacht wat je ook hebt meegemaakt…ik heb je lief en wil je leren kennen!
Omdat ik geloof in hoop. En soms is het zo dat hoop doet leven! En daar kan ik enigszins over meepraten
.
Liefs voor jullie allen,
Niels.
Ooit hoop ik bijvoorbeeld iets goeds te doen voor de boeddhisten in Tibet…en daarbij dat de zorgen van mijn broer over mij in het niet geraken…
Er is nog zoveel om over te praten!
Laten we praten! Laten we blijven praten!
Wat ook!
Na goed,
Liefs nog een keer,
Niels
Lieve Niels,
Dankjewel voor je Warmhartige, Liefdevolle woorden!
Jij hebt zo'n groot hart! ik kan me voorstellen datdan ook pijn (en verdriet van een ander) je hard raakt..
HEEEEL veel sterkte met het verlies van je vader, zo kort geleden.. Je ouders verliezen lijkt me een van de moeilijkste dingen in een mens z'n leven, en dan na zoveel jaar hoop, en strijd en medische ingrepen :-/
Heel erg sterk dat je je eigen wanhoop, ongeluk en ziekenhuisopname (compleet met medische fout) hebt weten te overwinnen en je tegenslag zo inzet om er iets positiefs van te maken, en daar anderen ook in te laten delen!
Dat je kracht maar op heel veel mensen mag afstralen, ook hier.
Je hoeft ook eigenlijk niets te doen voor de boeddhisten in Tibet (hoezeer ik die ook een warm hart toedraag en het schandalig vind hoe hun land is afgepakt) want je doet al heel veel voor lezers hier.
Niels, jij en ook je broer en iedereen die in welke vorm dan ook vecht met depressie, heel veel goeds toegewenst!
Liefs,
Jolie
mijn familielid heeft zelfmoord gepleegt wel meerdere ik denk dat ik er gelukkig nog niet aan toe ben gr tora
Ik weet even niet goed waar en hoe ik dit moet vertellen (ook omdat ik jullie intussen als een soort van vrienden zie).
Eind november moest ik nog bij de internist komen en 14 december j.l. weer i.v.m. wat uitslagen van bloedonderzoek, niets spannends aan zou je zeggen.
Dat veranderde wel even.
Ik kreeg van haar te horen dat als er niet snel iets zou veranderen m.b.t. mijn gezondheid (diabetes, overgewicht, vet-stofwisselingsstoornis, te hoge bloeddruk, verstoord metabolisme, insuline resistentie en de chronische pijn in de spieren) ik waarschijnlijk nog maar een paar jaar te leven heb.
Ik heb de eerste paar dagen dit niet verwerkt omdat ik het niet wilde/ kon geloven.
Ja toen kwam de Kerst er aan. Ik heb het toen ook mijn vrienden en kennissen niet verteld, omdat ik simpelweg hun Kerst niet wilde verknallen.
Gisteren heb ik het ze wel verteld, met als gevolg emotionele reacties. Mijn maatje zei tegen me dat hij het gelijk had willen horen toen ik het wist, maar ja toen was ik er nog niet aan toe.
Momenteel ben ik down en depressief vanwege dit KUT-bericht (sorry voor het woord gebruik).
Suïcidaal van geest ben ik niet omdat mijn lichaam dat is geworden, alleen het tijdsbestek valt me tegen. Op deze manier mag het wat mij betreft vandaag al over zijn i.p.v. over een paar jaar.
Ondanks alles, hoe goed of minder goed je situatie is wens ik iedereen toch een goed, gezond en inspirerend 2011 toe.
Groeten,
Michel
Jeetje Michel.. wat een hard, zwaar bericht!
Tussen de regels door had je eerder al wel aangegeven dat het er heel somber voor je uitzag, met deze combinatie van lichamelijke aandoeningen… Misschien heeft je arts het nu extra hard en duidelijk gezegd, om je misschien aan te zetten alle oplossingen te zoeken die maar mogelijk zijn.. (Zonder zich te beseffen dat het je ook heel depressief kan maken, zo'n bericht, in plaats van "zoekend naar alle mogelijke oplossingen" -zo die er al zijn.)
Hoe dan ook, het lijkt me een flinke dreun :-/ Ook voor je vrienden- gelukkig dat je zulke goeie vrienden hebt, die meeleven en meedenken. Ik hoop enorm dat er nog alternatieven zijn, therapieen, wat dan ook..
Wens ik je héél veel goeds en heel veel sterkte Michel!
En ook jou Tora… ik hoop dat je deze gedachten kwijtraakt.. Genen (aanleg) is toch nog altijd minder dan de helft, het grootste deel is omgeving en geschiedenis: je hoeft niet even depressief als je familieleden te worden
@Jolie: nee kreeg alleen de waarheid te horen, niet aangedikt of wat dan ook. De operatie waar ik op zit te wachten geeft me een 50/50 kans om van 'alles' (medische klachten bedoel ik dan) af te komen.
De operatie is voor mij nog het enige sprankje hoop dat ik heb. Binnenkort het laatste gesprek (zit er nog steeds op te wachten) en hoop dat de chirurg me wil opereren en het liefst dan zo snel mogelijk, maar voor deze operatie staat een wachtlijst van 6 maanden.
Groeten,
Michel
Lieve Jolie, Tora en Michel!
Dank voor jullie bericht!
Dank Jolie! Ik blijf hopen! ehehe.
Voor Tora…er is zeker hoop voor jou. Ik kan niet voor je denken en voelen…maar ik heb zo'n gevoel…dat noem ik hoop ehehehe. Ik hoorde zo net in een film …dat hoop werd beschreven als een klein gevleugeld wezentje. Deze is er altijd en op iedere plek en wanneer je het juist nodig hebt. Ik vond het een grappige beschrijving…want ik geloof in gevleugelde dingen
.
Michel…ik hoop zo op dat wat jij hoopt! Ik weet niet hoe het uit gaat pakken voor je, maar ik verzeker je dat mijn hart met je is.
Liefs,
Niels.
beetje ziek hoor dit….anders neem je suicide ff serieus….watismet; "de een z'n dood is de ander z'n brood????!!!"
hoi ik ben marc en wil uit het leven stappen !!!! waarom awel zal het vertellen na veel elendige jaren thuis ben ik vertroken op men 18 dank zij johan die heeft voor mij een appt gehuurd . ik dus zo blij en gelukkig eindelijk iets voor mij alleen tje 4 maanden later kom ik thuis van men werk en johan is bij me ingetrokken ik dacht ik kan niks zegen en dus wonen we samen . we zijn 18 jaar samen geweest ik was niet verlieft op hem maar ben bij hem gebleven uit dankbaarheid.we hebben samen een appt gekocht ik acht da gaat wel lukken met hem maar hellaas is het dat niet we zijn uit elkaar nu . ik ben zo gelukkig heb eindelijk de stap genomen .nu ben ik 8 maanden geleden uitgeweest en eindelijk de liefde van men leven tegen gekomen .we hebben 8 super mooie momenten de mooieste uit men leven ben er nu 39 en die 8 maanden zijn de mooieste uit men leven suuuuuuuuuuuuuuuuuuuuper maar nu komt het gisteren zei hij de man van men leven men groote liefde dat hij een relatie niet ziet ziten en dat hij daar niet klaar voor is .ik in alle staten bang om hem te verliezen wenen huilen en zeer verdrietig . toen zei hij nee dat kan ik je niet aan doen ik blijf maar kan ik die onzekerheid nog lang aan ik weet het niet ik wil geen einde aan men relatie maken met de liefde van men leven ik wil hem voor altijd .daarom denk ik dat het beter is dat ik uit het leven stap ik kan beter zelf vertreken zo dat ik het einde van men relatie niet moet mee maken
groetjes en tot ooit xxxxxxxxxxx
Kom op Marc!!! Je gaat voor een andere niet je leven beëindigen. Er zijn genoeg liefdes in de wereld die je tegen zal komen, ik weet het! Liefdesverdriet doet onwijs pijn maar het gaat echt over en achteraf zal je er om lachen
Kom op! Wees een vent en zet de schouder daaronder.
Geen lange verhalen over waarom , ik stop gewoon met eten
misschien een lang proces maar dat heb ik er voor over !
Ôh Ruud, joh, daar schiet je niets mee op; met zo'n gevoel kun je het beste naar je huisarts stappen, en hem of haar vertellen waarom je dat er voor over hebt..
En Marc, ik ben het helemaal eens met Richard! Er zitten meer kanten aan deze ervaring, je bent ook in staat om heel veel van iemand te houden en heel gelukkig te zijn.. dat is heel wat waard.. Wees er juist zuinig op! Er zijn inderdaad meer leuke vrijgezellige liefdes, en die kom je vast nog tegen…!
ik weet het Ruud en Marc, het is makkelijk praten vanaf de zijlijn.. Maar toch wens ik je veel sterkte…
Ôh.. Michel, ik zie nu dat ik wel aan je gedacht heb, (en gegoogled naar meer informatie bij het verhaal van je arts, om dingen als insulineresistentie te begrijpen) maar dat ik helemaal niets heb laten horen.. Sorry… :-} Het lijkt me een hele lastige situatie… ik hoop dat je verzekering je kan helpen met de wachtlijst.. Wat ik zo las, leek het me ook een risicovolle ingreep, en als je dan een half jaar moet wachten, kan je situatie misschien nog wel verder achteruitgaan waardoor het risico ook weer groter wordt :-/ :-/ Heel beroerd.. Hoe gaan je vrienden er nu mee om..? Nu ze meer weten? Ik hoop dat je steun aan hen hebt, of dat iemand nog een ziekenhuis kent dat je eerder (en veilig, buitenland..?) kan helpen..
Heb je wel eens overwogen om een eigen weblog te beginnen..? Daar kunnen mensen dan ook op reageren, je weet nooit of iemand nog een idee heeft, of meer weet van die maagoperaties.. Of al was het maar een babbeltje maken..?
Groetjes,
Jolie
Bedankt voor je raad Jolie , maar loop nu al 9 jaar op mijn tenen , iedere dag angst dat de vreselijke belevenis die ik heb meegemaakt zich zou herhalen heb toen 9 jaar terug een half jaar dagbehandeling gehad bij het GGZ, maar nu de belevenis heeft zich herhaald ! 2011 is dusdanig slecht voor mij begonnen dat ik de knoop nu doorhak heb geen zin meer in het lopen op mijn tenen iedere dag angst , zie de zin om door te gaan niet meer in ben nu 51 jaar , had gehoopt hier de ultieme tip te vinden stap namelijk wel graag pijnloos uit het leven en sleur liever geen treinmachinist mee in mijn ellende
misschien duurt het stoppen met eten toch te lang en aan het eind zullen ze mij toch gedwongen voeding gaan geven , nee vandaag is de dag de uitlaat van mijn auto met slang er aan in mijn auto zal er hoop ik snel een einde aan maken , groet aan iedereen hier die dit leest heb ik er uiteindelijk toch een lang verhaal van gemaakt.
Beste allemaal,
Mag ik even wat vragen, een paar maanden geleden is mijn relatie plotseling na 4 jaar beeindigd… Het kwam als een klap bij heldere hemel… Ik wist niet wat me overkwam, nog steeds niet eigenlijk niet. We hebben zoveel gepraat erover samen en hij is zo attent in alles geweest… Het mocht niet baten , gisteren is de bom gebarsten… Veel verwijten, veel geschreeuw… Sinds een paar weken merk ik dat ik steeds meer het gevoel krijg dat het allemaal niet meer voor me hoeft… Ik heb alles bereikt in mijn leven wat ik wilde, leuke vaste baan, leuk appartement, leuke en lieve vrienden… ik denk zo vaak aan het feit of er een mogelijkheid is om te stoppen… De afgelopen 4 jaar zijn voor mij echt hemel op aarde geweest.. zo gelukkig was ik tot de 25e oktober 2010… Toen stortte alles in, mijn leven is opgebouwd rondom mijn ex, ben verhuisd naar een stad ver van famile en vrienden, zo diep zit de liefde en daar moet je dan voor gaan.. Ben een gevoelsmens en ben er ook voor gegaan. Ik probeer sterk te zijn, erover te praten, ik huil, huil, huil… ik wist niet dat een mens zoveel kan huilen… Ik betrap mezelf er steeds meer op dat ik veel erover eruit te stappen, ik weet niet hoe het het beste kan… struin wat het internet af… niets wordt me duidelijk. Het ergste is het gevoel dat je de grip op je leven kwijt raakt en eigenlijk wil ik dat niet… Ik weet ik ben het waard om te leven, maar het is zo moeilijk om elke keer sterk te zijn, te gaan werken, te presteren, en eigenlijk gewoon het liefst een week onder de dekens wilt kruipen…. Ik wil gewoon van het kutgevoel af!!! Ik wil gelukkig zijn en niet die gedachtes hebben… Van nature ben ik een super positivo, ik zie altijd het positieve van alles… Ben nuchter… Dus zeker geen psychiatrisch geval…
Ik wil leven, ik wil verder… ik weet gewoon niet meer hoe?
Dag Maximilian, grut grut ik leef met je mee en weet hoe kut dat gevoel is en ook blij dat ik vergeten ben hoe dat aanvoelde.
Wat kan verdriet een pijn doen…. Je moet het echt over je heen laten gaan, huilen en praten, praten en huilen. Tijd is de beste medicijn en de pijn zal beetje bij beetje slijten en een stukje eelt op je ziel achterlaten.
Zie het als een levensles, hoe dieper de dalen hoe hoger het geluk straks zal zijn. Over ruim een jaar zal je bijna niet meer kunnen herinneren wat je nu voelt. Laat tijd zijn werk doen en richt je op je nieuwe toekomst die je te wachten staat.
Ga terug naar de stad waar je vrienden en ouders wonen, ga op vakantie, ga eten, ga drinken, als je maar oppas dat je geen alcoholist word
Gewoon verstand op nul en heftig gaan sporten, joggen tot je er bij neer valt, doe iets.
Veel sterkte Maximilian, het komt echt goed al je de tijd zijn werk laat doen. x
he jolie voor welke instantie werk jij?
En madbello ben jij pedofiel want je zet iemand van 13 jaar aan tot heel veel sex misbruik!
Laat iedereen in zijn waarde wat betreft zelfdoding!
Ooit komt er een dag dat iedereen het wil.
Familie heb je nooit kunnen kiezen en je verstand dus ook niet, als je hier nog aan twijfeld dan vraag ik me af voor hoeveel mensen je hand in het VUUR steekt.
@spitfire: *jij pedofiel want je zet iemand van 13 jaar tot veel sex misbruik!* ??? wees specifieker en geef me de link waar ik dat zou doen.
Dit is een goede vraag: *voor hoeveel mensen je hand in het VUUR steekt* Beetje medemenselijkheid kan geen kwaad toch!?
Dag Madbello
Reactie op jouw antwoord?!
ik citeer van ODAY :
Trekken of vingeren laat je het vergeten dat je zelf dood wil,dus zoveel mogelijk doen en likken, sm, 3jo, en heel veel gangbangboom en sex 4 life.
Vraag van ric van 12 jaar: 2/3 2010
Ik ben een kind van 12 en wil denk ik zelfmoord plegen, weten jullie nog een goede tip?
Antwoord van Madbello: 2/3 2010
Doe even normaal, doe wat ODAY zegt
REACTIE VAN SPITFIRE :
Ik ben benieuwd wat je hier van maakt
Komop Spitfire, stel je niet zo vreselijk aan.
En voor welke instantie ik werk? Dat staat gewoon in mn cv, voor de KGB natuurlijk
Gelukkig zijn Maximilian…dat is een begrip die eigenlijk niet bestaat. Als je op zoek bent naar geluk, dan kun je net zo goed een schat gaan zoeken van kapitein blauwbaard of een luchtkasteel bouwen van wolken. Je happy voelen, daar moet je zelf iets voor vinden! Er zijn heel veel dingen die je kunt proberen om te kijken of je daar een goed gevoel bij krijgt.
Het beste wat je kunt doen is op zoek gaan naar je innerlijke "zijn" en geluk, als je dan toch het geluk op zoekt. Het teken dat iemand je verlaat en je met een rottig gevoel achter blijft…kan betekenen dat je nog wat meer naar jezelf moet kijken en anderen niet nodig hebt in eerste instantie om je geluk te bepalen. Ik geloof niet echt in geluk, alhoewel ik veel geluk gehad heb in mijn leven tot dus ver. En heb net als een ieder een eigen pad te gaan met veel leermomenten. Zo zou het voor jou dus kunnen zijn, maar dit is maar een invulling van mijn kant…dat jij eens naar je innerlijk gaat kijken en je zult verbaasd zijn als je erachter komt dat jij jezelf net zoveel kan geven als jouw relatie je gaf. Liefde voor jezelf en liefde van en voor je vrienden, vriendin…deze liefde is allemaal één soort liefde die op veel verschillende manieren geuit kan worden.
Sta niet blind op het gemis van gevoel en verlating, maar pak je leven weer op en doe waar je goed in bent of ga daar naar opzoek!
Spitfire, waarom reageer jij zo idioot agressief naar anderen? Is het nu echt nodig om zulke taal uit te slaan?
Pas maar op voor Jolie, want ze spoort je zo op…
Ik ken ook nog wel wat volk die maar wat graag mensen met zulke taal de mond wil spoelen met ossegal zeep.
Dus hou je wat meer in en wees wat genuanceerder in je uitspattingen!
Maar ik snap je uitlating wel. Het is inderdaad gek om te lezen na een reactie van een 12 jarige en dan zo'n verwijzing naar een sexueel getinte opmerking. Dat is niet zo invoelend. Daar ben ik het wel mee eens.
Je kunt nooit weten of zo'n kind van 12 het serieus bedoelt of het gewoon een grapjesmaker is die de ernst van de zaak niet inziet. Ik vermoed dat Madbello dit laatste dacht.
Toch wil ik een ieder er op wijzen goed te letten op verwijzingen en taalgebruik…het kan zoveel meer kwaad doen dan drank, drugs en rock-'n-roll!
Verder ben ik reuze benieuwd hoe het met een ieder gaat in dit nieuwe jaar met wederom veel gebeurtenissen in de wereld!
Mijn nieuwe jaar is goed gestart en heb nog geen plannen. (alsof ik altijd plannen heb
) Ik wacht altijd rustig en geduldig af wat er in me opkomt en wat er op me afkomt en ga daar dan mee aan de slag. Dus voor dit jaar geen uitzonderingen! Geen plannen en vooral geen goede en slechte laat staan zo wie zo voornemens! 
.
Hoe zit dat met jullie? Ik hoop dat velen van jullie je hebben voorgenomen even niet meer aan zelfmoord te denken en de gedachten op andere zaken hebben gericht.
Hou jullie haaks! Blijf schrijven! En wat je ook doet…ook al ben je nog zo'n goede googelaar…je vind alleen dat wat je echt nodig hebt op momenten die je nooit kunt verwachten! Verwacht het onverwachte en laat je niet leiden door duistere gedachten. Er is meer licht in en om je heen dan er gezegd wordt! (tenminste…niet als je in een diepe grot woont…)
Liefs,
Niels.
@spitfire: ai ai ai, inderdaad een hele ongepaste reactie van mijn. Je hebt helemaal gelijk, moet dronken zijn geweest of het getal 12 niet gezien hebben en opgegaan in de joligheid van de banale reacties in het begin. Aangezien dit stuk cynisch en satirisch bedoeld is. Maar bedankt dat je er mee op wijst en blij dat er meerderen zijn die goed lezen
@Jolie en Niels: Bedankt, spitfire is een van de pedofiele watchers die het internet en elke klein hoekje en godvergeten obscure plekjes van net in de gaten houdt of kinderen niet in de val worden gelokt door volwassenen.
@Madbello: Graag gedaan!
Super dat je dat er nog even bij vermeldt Madbello! 
Ik wist dat niet van Spitfire (Nu snap ik de naam ook wat beter ehehe, dubbelzinnig en doeltreffend).
Het is maar goed dat er zulke mensen zijn die er de tijd voor nemen. Het is beter te voorkomen dan te genezen denk ik. En dan hoop ik dat er ook mensen buiten het internet zijn die obscure plekjes en verafgelegen gebieden checken op deze wereld om de kinderen te beschermen tegen zulke nare belagers.
Hallo.
Ik kan het leven niet meer aan na de zoveelste tegenslag:-( ik heb al jonge leeftijd 14 jaar een poging gedaan om er een einde aan te maken maar kwam toen tot de conclusie dat ik uit de dingen die ik nog wel kon het positieve moest halen.Ik had een ernstig ongeluk gehad en een schedelbasisfractuur opgelopen en een hersenbloeding heeft mijn leven toen gered (had ik die maar niet gekregen was me de rest ook bespaart gebleven)en mocht en kon veel dingen niet meer en dat is op die leeftijd heel erg hard.
ben later getrouwd en we kregen onze oudste dochter en die werd lichamelijk gehandycapt geboren. ze is nu 23 maar de pijn van die 23 jaar is ondragelijk geestelijk ben ik kapot!! heb 23 alleen maar gegeten en nooit emoties kunnen tonen laat staan huilen en nooit er over kunnen praten.
ik ben sinds 2 maanden gescheiden en mijn jongste dochter zegt glashard dat ik haar vader niet ben en dat ze nooit geen liefde heeft gehad, oorzaak dat ik een jeugdtrauma heb waardoor het voor mij moeilijk is om liefde te geven.
loop nu bij een psycho therapeut en die man is heel goed en vakkundig en ik voel me er ook thuis en het ging ook beter met me maar de drang om een einde aan mijn leven te maken wordt steeds groter en het heeft voor mij geen zin meer om verder te leven omdat mijn enigste drijfveer weg is gevallen en het voor mij mooi geweest is zo. en dan schrijven mensen je moet aan de nabestaanden denken, ik ben van mening dat als de nabestaanden eens interesse of een luisterend oor hadden gehad dan waren een hoop zelfmoorden niet geschied.
dit was mijn verhaal.
Dit is helemaal niks voor mij. Het eerste wat in mij opkomt is: wat een stel aanstellers, doe niet zo zielig.
Het is ook zo dat de meeste mensen die zeggen dat ze zelfmoord willen plegen enkel uitzijn op medelijden. Het is schreeuwen naar aandacht. Ik trap hier niet in, mijn medelijden krijg je niet. Verwacht ook geen schouderklopje als je er voor kiest om ''toch maar'' geen zelfmoord te plegen.
Voor de mensen die wel serieus zijn,en het gevoel hebben dat ze niks zijn.
Ík ga niemand overtuigen met het bericht: denk aan je familie en vrienden….
Waarschijnlijk ben je al egoistisch genoeg om daar geen rekening mee te houden. Denk even aan het beeld dat mensen van je hebben. Nu voel je je misschien nutteloos en stel je niks voor, vind je zelf. Daar wil je voor weg lopen.
Maar hoe denk je dat onbekenden reageren als ze horen over je daad. 'Wat een sukkel, egoistische klootzak, tenminste weer een psycho minder' en 'dan ben je ook zwak zeg'. Het gevoel wat je had maak je waar,mensen zullen echt op je neerkijken en dan valt er niets meer aan te verhanderen.
Kun je niet beter laten zien dat je ballen hebt en toegven dat het niet goed met je gaat, maar wel alles eraan doen om dit te veranderen.
Ik weet dat dit voor velen niet geldt. De ouders van een vriendin van me hebben een poos geleden zelfmoord gepleegd, omdat ze ''te oud'' waren. Dat is weer een hele andere zaak.
Ik hoop dat ik vaag genoeg ben.
pff even denken waarom ik zelfmoord wil plegen? (yay, ik ga ook lekker aandacht zoeken zoals zomaar iemand dat zegt
)
Oke nu komt t: Toen ik 4 was ben ik seksueel misbruikt door mijn eigen vader. Paar jaar later is mijn moeder opnieuw getrouwd met een of andere asshole die ik niet mocht en die ik dus vader moest noemen. Van 12 tot 13 jaar heb ik anorexia gehad omdat een jongen die ik leuk vond mij dik had genoemd. Toen ik 14 was is mijn oma overleden, ze was de enige persoon met wie ik kon praten. Op mijn 15e ben ik seksueel misbruikt door mijn stiefvader, en sindsdien wil ik zelfmoord plegen. En in mijn geval helpt sex dus totaal niet, dat werkt averechts. En als het me zou lukken om zelfmoord te plegen, zou niemand mij egoistisch mogen noemen, want dat ben ik totaal niet. Egoistisch is iedereen die dit alles heeft laten gebeuren .. =(
je hebt veel meegemaakt. Maar hulp zoeken werkt beter dan in zelfmedelijden verdrinken… Iedereen maakt dingen mee, de een meer dan de ander. Ga de uitdaging om jezelf sterker te maken aan.
Dan wordt het alleen maar erger, ik ga geen hulp zoeken. En ik heb geen zin meer om te vechten als je me begrijpt. Waarom de moeilijk doen als het makkelijker kan? Btw dan kan ik ook nooit meer terug denken aan alles dat ik heb meegemaakt en als ik hulp zou zoeken zou ik er juist vaker aan moeten denken. Tjah..
Waarom doen zoveel mensen zoveel moeite om zelfmoord tegen te gaan. We gaan allemaal dood of het nou eerder of later is wat maakt het uit! Van al die miljardeden mensen, wat maakt het uit? mensen gaan dagelijks dood zo wat, hoort erbij. Praten met instanties en dergelijke werkt voor geen meter, niemand kan je helpen of begrijpen, je bent alleen geboren en gaat alleen dood. Je moet het in je eentje zien te redden in deze stomme wereld. Beter blijven de mensen over die wel heel gelukkig zijn, en dat zijn er genoeg. Iedereen om mee heen heeft een perfect gelukkig wereldje en ze huilen ook als bv hun dure lamborgine beschadigd raakt, of als een vijf sterren hotel niet voldoet aan hun verwachtingen, of als hun chihuahua doodgaat, of als hun geliefde 2 dagen niet heeft gebeld en dat is dus de enige pijn die ze hebben, en die zogenaamde pijn is heel erg voor ze, bah. Nederlanders hebben het altijd goed, maar ze zijn gewoon nooit tevreden. Zelfdoding word laf en zwak genoemd, is gewoon jaloesi omdat juist zij wel de moed,lef en de kracht ervoor hebben. Bovendien hoe weet jij nou hoe erg iemand lijd als jouw leven zo perfect is, het is totaal onbekend voor je! En wat een onzin om te zeggen dat je je geliefden in de steek laat, of om te denken dat er mensen zijn die van je houden, voor sommige zijn er 0 mensen die van je houden. Mijn moeder en mijn stiefvader hebben mij en mijn broer altijd verwaarloosd en mishandeld, zoveel trauma's ervan overgehouden, op latere leeftijd heb ik ze vergeven, maar op mijn 19de heeft mijn moeder gekozen voor een drugsdealer en heeft ze mij en mijn broer uit huis weg getrapt om een nieuw gezinnetje te stichten. Mijn broer moest onder een brug slapen en ik moest bij een vreemde man gaan wonen die verliefd op mij was. Nooit meer wat van me moeder gehoord. Na 2 jaar werd ze gedumt en toen had ze ons nodig, ik heb haar vergeven, maar ik kan het niet vergeten, het doet zoveel pijn, ik kan haar niet eens aankijken, en als ik op bezoek ga, hou ik het niet voel en ga altijd jankend uit huis, die vrouw heeft mij zoveel ontnomen, en zonder te willen, ik doe uiterst me best om haar niet tegen te spreken of te kwetsen, maar ik vloep dingen eruit en doe naar tegen haar, dit is zo vreemd heb er echt geen macht over, waarom kan ik gewoon niet nep en aardig blijven doen. Dus als ik doodga, hoef ik zeker niet aan haar te denken. Het enige wat overblijft is mijn vriend, die mij heeft opgevangen, maar hij weet dat hij macht ov3r mij heeft en kan alles doen met mij wat hij wil. Hij heeft me ook zo vaak uit huis getrapt en laat merken hoe machteloos en alleen ben, voor hem is het alleen maar gunstig dat ik niemand heb. Dus aan hem moet ik ook niet denken. Beter geven jullie gewoon goeie tips om zelfdmoord te plegen, wat mensen die zoveel strijden en lijden, verdienen niet zo'n wreede dood.
Als ik alle pijnlijke, schrijnende, tragische verhalen, geschiedenissen lees, dan valt het me héél moeilijk om er iets zinnigs over te zeggen.
Elke geschiedenis is begrijpelijk, méér dan genoeg voor groot verdriet, een somber hart, een pessimistische blik, of wanhoop, woede.
De mensen die niet in therapie willen, kan ik zeggen: heb ik alle begrip voor. Soms hoor je verhalen van mensen die in therapie zijn, dat ze "jeugdherinneringen moeten opschrijven, heel gedetailleerd, elk trauma uitspellen" (!) (soms hoor je van dat soort therapie na iemands dood pas…) en dan hoor je dat mensen doordraaien van dat soort therapie. Dat het er alleen erger van wordt.
Focus op trauma helpt (mijns inziens, =ik ben maar een eenvoudige leraar kunstgeschiedenis) vaak helemaal niet. Focus op trauma werkt voor sommigen averechts, denk ik zelfs.
Maar….. volgens mij is ook niet alle therapie gericht op het verleden. Je kunt ook kiezen voor therapievormen die meer op het NU gericht zijn. Hoe kun jij hier-en-nu méér gelukkig worden? Hoe kun jij je leven ZO inrichten dat het aangenamer is?
Natuurlijk hebben de mensen van wie ik hier lees, HORROR meegemaakt, -wil ik geen seconde bagatelliseren. Maar je mag m.i. gerust aan een therapeut vragen om op het hier-en-nu te focussen. HOE kun jij je leven aangenamer maken?
Dat is de kernvraag.
En soms bereik je dat niet door (van je therapeut) te moeten ..blijven.. herhalen wat je allemaal hebt meegemaakt. Wat je ook hebt meegemaakt, het gaat niet weg, nooit, al helemaal niet door het eindeloos te moeten blijven herhalen: het enige wat je kunt doen is er anders mee omgaan. Anders met jezelf omgaan. Anders met je leven omgaan.
Je kunt vragen om concrete tips om een eind aan je leven te maken, @Life Sucks, maar het is even moedig, dapper en bewonderenswaardig om aan de slag te gaan met tips om iets van je leven te maken. Elke dag 1 stap. Knap je woonruimte op, la voor la, kamer voor kamer. Gooi weg wat je herinnert aan trauma's, en bewaar alleen de lieve dingen. Als je nog geen eigen woonruimte hebt, klop aan bij maatschappelijk werk en vraag om hulp met woonruimte, schulden of andere praktische zaken waar je ook onder gebukt gaat.
Het antwoord op de vraag waarom het uitmaakt of iemand 40, 50 jaar voor zijn tijd doodgaat is relatief eenvoudig. Mensen zijn net als apen, dolfijnen, olifanten sociale wezens. Stel je dood nog een maand uit, en kijk éérst elke dag 18 uur naar Animal Planet. Wat is het effect van leefomgeving op dieren? Wat is het nut van sociaal gedrag in de groep? Lees een verhaal als dit http://whatwouldadogdo.blogspot.com/2010/06/true-…
En probeer dan zelf een antwoord te geven op je eigen vraag: waarom het wat uitmaakt. Je zegt: 'beter blijven de mensen over die wel heel gelukkig zijn, en dat zijn er genoeg.' Dat is, excusez le mot, geouwehoer. Geluk is gewoon geen continue-staat-van-zijn. Geluk is iets waar je zelf aan werkt. En iets dat je via *allerlei* wegen kunt bereiken. Het maakt niet uit of je kiest voor iets als http://nl.wikipedia.org/wiki/Flow_(mentale_toesta… of http://nl.wikipedia.org/wiki/Achtvoudig_Pad of anything van http://geluk.startpagina.nl/ Als je gewoon maar voor jezelf kiest en jezelf een kans geeft. Want de enige die jou geen kans op geluk geeft, ben je zelf, op dit moment. Helemaal waar dus: die wreede dood verdien jij niet. Maar jij bent de enige beul die 'm jou zou willen opleggen.
Groetjes,
Jolie
je therapeut gaat je niet helpen, tis net als in een winkel, hij verkoopt iets. En met dat idee kom je al een heel eind, jij hebt de regie en zoek met zijn HULP naar een oplossing, Je hele lange tijd kut voelen is niet nodig, daar zijn zat pillen voor, kun je zeggen moet dat nou, ja soms moet dat. Als je suiker hebt moet je ook blijven prikken. En met wild vlees in je hersenpan moet je pillen slikken. De scherpe randen krijg je er dan wel van af. Je trauma is een ander verhaal, die gaat niet weg: nooit. daar moet je op een of andere manier mee leven. Probeer je te verzetten tegen je negatieve gedachten, leef NU. gisteren verander je niet meer, morgen kun je niet sturen. Het is alleen NU.
Best medemensen,
Zelf heb ik geen suicidale neigingen maar ben erg onder de indruk van jullie verhalen. Ik hoop dat het leven jullie nog wel iets moois en hoopvols gaat brengen. Jullie zijn allemaal uniek, bijzonder en hebben het recht om te leven. Ook al hebben jullie het gevoel dat andere dit van recht ontnemen. Maar waarom, welk stemmetje in je zegt nou dat jij minder bent dan iemand anders, want dat is niet zo. Het leven moet je inkleuren, vind uitdagingen en ga dit aan. Als je al klaar bent om je leven op te geven waarom ga je dan geen compleet nieuwe uitdaging aan. Ga naar het buitenland. Schrijf je in op een dating site. Wordt vrijwilleger in een bejaarden tehuis, zet een record in het guiness world record boek. Maar ga iets doen wat buiten je patroon ligt, wat heb je te verliezen?
Ik vind jullie heel moedig en wens je onwijs veel liefde en geluk toe in alles wat het leven te bieden heeft.
Im not afraid to take a stand everbody come take my hand we`ll walk this road TOGETHER trough the storm whatever wheather cold or warm just let you know that your not alone HOLA IF YOU FEEL LIKE YOUV BEEN DOWN THE SAME ROAD
nog geen 5 min hier gekeken!
Toen ik alleen al de begintekst zag!
zelfmoordtips hoe ziek kan je zijn.
dat mensen erover willen praten met elkaar okee maar is het niet handig om inlog gegevens nodig te hebben.
Mijn puberzoon kan dus nu ook opzoeken hoe hij het zou kunnen gaan doen ik vind het strafbaar en walgelijk dus.
Wel wil ik zeggen voor iedereen die het moeilijk heeft sterkte en probeer toch een ander alternatief zou ik zeggen.
hoe je wel of niet wilt leven is een eigen keuze en ik zal dan ook niemand veroordelen die besluit er zelf een einde aan te maken.
Ik heb zelf een paar lastige perioden gehad waarin ik heb gedacht er maar een einde aan te maken.
Maar ondanks een alcoholistische vader, een gemene moeder, een broer die zelfmoord pleegde,een vrouw die mij achterliet na me van geld , spullen en zelfrespect beroofd te hebben en de laatste 4 jaar voor een demente vader gezorgd te hebben, ben ik er nog steeds.
Waarom? Omdat ik zie dat ik op mijn eigen bescheiden manier van toegevoegde waarde kan zijn voor een paar mensen, dat ik kwaliteiten heb die anderen niet hebben.
Als ik er uit zou willen stappen, zou ik nooit een ander de schuld geven, zou ik ze die lol niet gunnen ,maar zou ik het doen omdat ik het idee heb dat ik voor niemand meer iets toevoeg.
Volgens mij is dat nooit het geval want is er altijd iemand die mij belangrijk vindt.
Stop dan met het geven van schuld aan anderen, maar zoek naar mensen die er wel toe doen, want die zijn er altijd!
Dankjewel Ah, maar ook Nachtzuster, anoniem, LIVE en Paul, voor je warme, waardevolle bijdrage! ik hoop dat het een hart onder de riem kan betekenen voor de lezers van dit topic, -waarvan we nauwelijks iets weten dan dat ze te kampen hebben met zware ervaringen. Heel tof Ah, dat je de moeite hebt genomen te vertellen hoe je daarmee omgaat.. Ben ik ook helemaal met je eens, de schuld naar een ander schuiven, daar schiet niemand iets mee op. Zelfs als het waar is, kom je er niet mee verder daar daarin te blijven hangen, integendeel, het remt een mens.
Groetjes,
Jolie
Het doet zo'n pijn om te leven, fucking hell!! wat is het nut van geboorte, overleven en doodgaan. Waarom gaan er dagelijks mensen dood aan de meest bizare dingen en ik niet. Waarom word ik gewoon niet doodziek of word ik ontvoerd door een seriemoordenaar. Waarom overleef ik telkens een zelfmoord poging. Ik wil hier niet meer zijn, wil dat de pijn stopt. Elke dag is een strijd. Doe zoveel gevarlijke dingen in de hoop dat het me dood word, maar nee, ben verdoemd en word gestraft. Het enige wat er nog is is hoop dat ik zo gestoord word dat ik gewoon spring van de rembrandtoren.
Hii,
Ik ben 11 en zie het leven ook niet meer zitten, maar hoe the fock kom ik aan heroine? O.O
xx
Het is niet zo dat er zoveel mensen zelfmoord proberen tegen te gaan…maar mensen in willen laten zien dat er meer opties en of mogelijkheden zijn dan je vroegtijdig van het leven te beroven.
Vergeet niet dat er zoveel mensen die meer te bieden hebben dan wij allen bij elkaar, vroegtijdig sterven door ongelukken die niet gepland waren, door natuurrampen, door moordenaars…
Alles heeft zo z'n eigen destiny, weg of lotsbestemming in het leven.
Dat jij niet dood gaat @life sucks…wil gewoon zeggen dat je een behoorlijke harde les te leren hebt in dit leven! Ik heb ooit eens geïnteresseerd geweest in hekserij en heb vlak voor mijn vaders dood een ruil spreuk gedaan om hem een goed leven te geven, omdat mijn leven op dat moment wat meer nutteloos was en hij zo graag wilde leven. Maar zijn kanker overwon zelfs die spreuk…omdat dat zijn lot is. Als jij gevaren opzoekt…en die overleeft…keer op keer…wil dat toch iets zeggen dat jij nog iets te doen hebt, een belangrijke taak hier op aarde hebt! Wat dat is kan ik je niet zeggen…maar geloof me maar, je zult het snel te weten komen!
beste R…waarom zo'n bericht? Je bent elf jaar zeg je (wat ik bijna niet geloven kan)…en je bent nieuwsgierig naar heroïne? Wacht maar tot je tientallen drugsverslaafden hebt gesproken! Ze zouden je eigenlijk (onder begeleiding natuurlijk) eens in contact moeten brengen met verslaafden…en dan besef je dat heroïne niet echt een goed middel is om snel aan je einde te komen…want een overdosis zou zo wie zo te duur voor je zijn! En de gevolgen…komen je duur te staan en jij hoort je er niet eens mee bezig te houden! Ga lekker buiten spelen! Ga de natuur in en geniet van je wandelingen daar! Gebruik je fantasie en wees een kind van elf! Elven bestaan en ook al ben je wel of niet 11 jaar oud…ga liever je fantasie gebruiken op een goede manier en een positieve manier en geniet van alles wat met leren te maken heeft! Spelen is belangrijker dan denken over zaken als geboren worden, leven en sterven…want dat gebeurt toch allemaal wel!
Het is meer…hoe je er mee omgaat en wat je er zelf van wilt maken! Wat anderen ook zeggen…je bent zelf die je eigen pad kiest en niet iemand anders!
Liefs voor jullie en bedankt voor jullie overdenkingen!
Niels.
Mijn eerste poging was toen ik 8 jaar was, ben betrapt. Daarna probeerde ik van de balkon te springen, dacht dat van twee hoog dood zou gaan, maar toen zag me moeder het en zei dat beste is als ik met me hoofd vooruit moest springen anders zou ik invalide worden, nu denk ik wel gelukkig heb ik toen geluisterd. Daarna toen ik 10 was heel vaak voor de trein gaan staan, maar was bang dat het zou mislukken. Ik heb op mijn 11de jaar een overdosis medicijnen genomen en dat was zo heftig ik dacht echt dat ik doodging, was helemaal verlamd onbeschrijfelijk wat ik toen voelde. Mijn moeder trof me halfdood aan en tilde me op en bracht me naar het ziekenhuis. Ik had het zo koud en viel steeds weg alsof ik heel graag naar het licht wilde, maar een sterkere macht dat steeds niet toe liet, eenmaal in het ziekenhuis, kreeg ik aanvallen en schuim in me mond, werd gelijk naar de operatie kamer gebracht, ik was helemaal in coma, maar heb alles nog kunnen zien en voelen, het was zo pijnlijk. Na de operatie heb ik 2 weken in coma gelegen en het leek alsof ik echt in een andere wereld leefde, 2 weken in coma heb ik niet doorgehad omdat ik ergens anders leefde, maar ik mocht niet blijven. Toen ik bijgekomen was, dacht ik dat ik mijn leven kon veranderen en dat ik geluk heb dat ik nog leef, en dat ik elke dag me leven moet koesteren, want doodgaan is niet fijn. Daarna ben ik 1 jaar gelukkig geweest, maar mijn thuissituatie werd steeds erger. Ik probeerde om zo min mogelijk thuis te zijn en ging vaker met mijn vriendinnen optrekken, maar zij waren heel erg mooi en alle jongens vonden hun leuk, maar mij niet, omdat ik dik was. Dus op mijn twaalfde ben ik gestopt met eten. Ik werd elke dag slanker en gooide me eten stiekem weg, ik was van heel erg dik naar heel erg mager geworden en toen zag iedereen mij staan. Ik werd heel erg populair en ging op mijn 14de mee naar house,hardstyle en hardcore feestjes. Toen raakte ik verslaafd aan xtc, speed en coke. Ik kon echt niet meer zonder ik had zoveel geluk en zelfvertrouwen ermee, dat ik op school als ik me down voelde of onzeker was een pilletje of een snuifie nam. Doordat ik zo vaak van huis weg was, gooide me moeder mij steeds uit huis, wonder dat ik toch mij examens haalde, zonder boeken. en kwam steeds terug want andere moeders vonden dat ik terug moest. Dooor het blowen kreeg ik vreetkicken en kwam weer aan, dus an anorexia ging ik over naar boulumia. Deze ziekte had mij helemaal in beslag genomen, ik was zo erg down, zo verward, zo vermoeid en zo zwak en ik was zo erg dun. Mijn moeder wist ervan, maar vond niet erg want ze was trots dat ik niet meer zo dik was. Ze kocht heel veel eten voor mijn vreetbuien juist en was sarcastisch erover o ga je weer naar de toilet of moet je niet naar de toilet na het eten. In ieder geval de ziekte was zo erg geworden dat mijn organen pijn deden, en me keel was constant ogezwollen en ik kon amper opstaan dat ik dacht ik moet ermee kappen, maar ik kon niet naar een psycholoog want ik wil niet mijn trauma's herleven en omdat ik niet wil horen hoe psychisch ik wel niet ben. Ik probeerde te stoppen maar lukte steeds niet. Ben daarna heel veel op internet gaan zoeken over deze ziekte en ben naar de bibliotheek gegaan voor zelfhulp boekjes. Dit heeft mij zo ontzetten geholpen, was steeds duidelijker waarom ik het deed, niet omdat ik bang was om dik te worden, maar om mijn problemen weg te vreten. Het was om de pijn te verzachten. Ik ben toen gaan sporten en alleen maar gezond gaan eten op mijn 18de was ik er vanaf, ik zag er toen op mijn best uit, afgetraind lichaam. nog tussen die tijd wist ik zeker dad ik dood wilde mijn moeder en stiefvader waren zo slecht en geweldadig dat ik er niet mee verder kon en wilde een geslaagde zelfmoord plegen, ik had het al een tijdje niet meer gedaan omdat ik een trauma eraan heb overgehouden van doodgaan. Maar dit keer dacht ik en nu moet het ophouden, ik heb een fles bleek mee naar boven gegaan en ging in bad met me kleren aan, vroeg mezelf is dit wat je echt wil, zo ja drink alles op en dat heb ik toen gedaan. Ik dacht ik ga in een opslag dood maar nee, mijn hele slokdarm en maag stonden in de fik, het deed zoveel pijn het bleek middel wilde via mijn slokdarm mijn lichaam verlaten. Ik kwam uit bad deed de deur open en viel op de grond en het bleek kwam me mond uit spuiten. Mijn broertje ambulance bellen en ze waren zo kwaad op me. Vroegen schreeuwend waarom heb je dit gedaaan. Werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht en ging naar de operatie kamer, werd verdoofd dus hier voelde ik gelukkig niks van, maar ik was zo down omdat ik er nog steeds ben en natuurlijk weer een traima van doodgaan. De dokters zeiden dat ik geluk heb en dat ik ook mag blij zijn dat er geen ernstige schade ervan is overgebleven. Maar ja zei spreken van geluk en ik van pech. Ben op mijn 18de gestopt met drugs en genezen van boulumbia, maar daardoor werd de leegte steeds groter, ik ben er en mag voelen hoe wreed het leven voor mij is, ik verdoof mezelf door extreem aan sport te doen en ben nu 24 jaar oud. Heb ook aantal pogingen gedaan door ophanging verslikken, polsen snijden etc, maar ben er nog steeds. Heb ondanks al die problemen mijn havo gehaald en heb hbo gedaan met zeer hoge cijfer, maar ik ben te depressief en te levensmoe om ermee door te gaan, dus hier zit ik dan hopend dat ik wel van geluk kan spreken. Heb half jaartje een auto'je en hou van extreem rijden, maar ik ben er te goed in, dus moet rijden wanneer ik heel dronken ben,zonder riem, maar wil zeker geen andere levens op het spel zetten of dat het weer mislukt.
Wat heb ik het leven nog te bieden als ik zo opgefokt ben mijn hele kindertijd en dolescentiefase is zo erg mislukt, mijn ouders hebben gewoon een monster van mij gemaakt, hoe kan je verder ontwikkeling zo krom is gegaan? Ik kan mezelf niet heropvoeden, dit is wie ik ben en wie ik altijd zal zijn tot de dood. het word niet beter, integendeel! wees positiever, haal het beste uit je leven, kijk naar de mooie dingen om je heen, zo slap allemaal denk je dat ik dit wil, zoals jullie niet negatief kunnen zijn en totaal geen idee hebben hoe het is om in een donkere gat te zitten, waar je altijd gevangen in zit, is het voor ons mission imposible om over bloemetjes en bijtjes te denken. En ja waarscgijnlijk ben ik hier om een harde les te leren en dat is om zo te lijden en zo gebroken te worden dat ik zo doordraai en uiteindelijk het leven verlaat door self distruction. Verdoemd voor altijd!
ik ben 14 jarige meisje me ouders zijn al 7 jaar gescheiden me vader die heeft geen 1 keer in zijn leven voor onz gewerkt hij was beizig alleen met zijn uiterlijk en met vrouwen en reizen terwijl me moeder buiten opstraat dingen zit te verkopen zit hij thuis beenopbeen koffie drinke naar tv kijken jah dus jha me moeder was de vrouw en de man ze werkde voor 5 kinderen en voor 1 verken en dat is die kk vader dus miss denken jullie van wrm haat ze hem zo erg niet doordat alleen maar er zijn ergere dingen dan dat+en hij komt over 6 maanden Naar NL als hij komt ik weet me moeder gaat zeker zelfmoord plegen of naar parnacia en ik?ik wat ga ik eigenlijk doen zeker niet bij hem blijven beter dood maar nee dat ga ik nie ddoen ik ga gwn naar ergen heel ver van hem.Me moeder werkde hiersow voor ons terwijl hij zit mijn broertje en broers te vertellen jullie moeder is met een surinaamse man naar bed gegaan en sow en van ik heb condooms in haar koffer gevonden hij dacht ik hoorde hem niet hij dacht ik sliep al maar dat is niet zo ik was alleen maar te huillen en dat kan ik gwn nooit vergeten + als ik zeg niet over me moeder praten en noem haar geen hoer maar dan krijg ik altijd gelijk 2 klappen van hem tot dat ik door die verdriet in slaapval en nu hoorde ik van me oma hij wilt trouwen en hij wilt ons eigen huis en onze auto verkopen om dermee te trouwen met een hoer die zogenaamd lief tegen me prate maar sommige mense hebbe gwn een masker op zoals ik eigenlijk ik laat bijna nooit zien dat ik verdrietig ben maar als ik in me slaapkamer ben dan doe ik me masker af en dan ga ik huillen met me eigen masker….en nu woon ik met me moeder die echt stres heeft die ziek is en 2 broers en 2 broertjes 1 broer is al een soort zwerver gwrdn me broertjes die hatten mij en de andere broer ook omdat ik me vader haat en ze houden heel erg van hem omdat ze niet de waarheid weten maar het is niet hun schuld het is me fuckin vader de schuld hij vertelde hun slechte dingen over me moeder van ze werkt in een bar als een hoer dit dat en jah dat geloofde ze gwn ze denken hun vader is echt een goeie man ofzo en hun moeder is een bitch maar nee…….Pap je moet weten een vader zijn ben je die kans zeker 100% kwijt fuck jou en fuck het leven ik leef alleen voor me moeder nog als me moeder dood gaat dan ben ik ook dood wnt heb niemand anders dan zij bahave me 2 hartste vriendinen en me vriendje
De buitenwereld heeft zo makkelijk praten…
Jeetje,
Heftig allemaal om dit te lezen.
Ik heb zelf 2maal een zelfmoordpoging gedaan, 2maal kritiek op de intensivecare gelegen en 2 maal hierdoor opgenomen op de geslote afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis.
Ik begrijp de gevoelens heel erg goed, de pijn, het verdriet, de woede ( op jezelf en anderen), de onmacht.
Zelf ben ik als kind seksueel misbruikt, op 16 jarige leeftijd door een vriend en zijn 2 beste vrienden verkracht, gepest op school, geslagen thuis en meerdere dingen die te gevoelig zijn om hier te plaatsen.
Gediagnostiseert met meerdere dingen waaronder een Posttraumatischestresststoornis en Borderline.
Deze trauma's en vooral de walgelijke herbelevingen en nachtmerries hebben me lange tijd verbittert, boos op alles en iedereen, hulpeloos etc. gemaakt.
En ja, ik durf nu te zeggen dat het heel erg is wat mij is overkomen en dat veel mensen inderdaad niet voor zulke vernederende dingen hebben gestaan ( ik bedoel hiermee de walging over het eigen lichaam na een verkrachting)
En ja, ik heb hier zelf niet voor gekozen en was machteloos en kon de situatie niet voorkomen.
Maar, er is een grote maar.
Hebben de zelfmoordpogingen me geholpen?
Want denk je serieus dat mijn verkrachters zich hierdoor schuldig zouden voelen? Welnee, die zouden alleen blij zijn omdat ze door de hele sitautie vast hebben gezeten.
Ik wil alleen maar tegen alle mensen die zelfmoord willen plegen zeggen dat ze vast enorm veel hele nare dingen hebben meegemaakt en dat ze inderdaad hun verleden niet kunnen veranderen.
Maar zelfmoord lost NIETS op.
Je krijgt er je eigenwaarde niet van terug.
Misschien wil je dat ook niet op dit moment,en wil je echt alleen maar dood, in dat geval kan ik niks meer zeggen, maar als je nu écht dood wilde dan nam je niet de moeite om mijn hele comment te lezen en zo ver te komen als je nu bent, dan was je nu waarschijnlijk heel wat andere, waardevollere, zaken aan het regelen of misschien zelfs wel bezig met het ondernemen van je suicidepoging.
Mocht het je wel wat interesseren om je eigenwaarde terug te krijgen, van jezelf te gaan houden óf misschien zelfs wel een statement willen maken bij de mensen die je slecht behandelen.
Dan kan ik je alleen meegeven dat je hulp moet zoeken, hulp om iets van je situatie te maken, hulp om weer te willen en te kunnen.
En durf keuzes te maken, durf afstand te nemen van de mensen die je pijn hebben gedaan en zullen blijven doen, schrijf ze een lange brief met daar in al je gevoelens die je over hen hebt, durf ze dingen te verwijten als ze je écht grof leed hebben aangedaan, durf in je brief voor jezelf te kiezen en durf afscheid van deze mensen te nemen.
Afscheid van deze mensen, en dus niet van jezelf.
Ga met opgeheven hoofd verder en maak er wat van, je hebt je verleden niet in de hand maar je toekomst wel.
Sterkte met welke keuze jullie ook zullen maken
@ Ik, ik behoor ook tot 'de buitenwereld' omdat mijn doodswens niet meer dagelijksoverheersend is en ík wel wat van mijn leven wil, kun en durf te maken.
Heb ik dan makkelijk praten?
Omdat ik kies voor vechten en doorgaan in plaats van opgeven?
kun=kan sorry
Heel hartelijk dank voor je heldere, hartverwarmende, eerlijke, openhartige reactie @Melancholie!
In wat je vertelt herken ik ook de verhalen van anderen (anderen buiten deze website.) Misbruik en mishandeling lijkt een soort rode draad te zijn, het merendeel van de suicidale jonge mensen geeft (hier en in die verhalen) aan dat dat hen is aangedaan.
Schokkend, dat er nog altijd mensen zijn die kinderen misbruiken, mishandelen, terwijl het toch onderhand knetterduidelijk moet zijn hoe vreselijk schadelijk het is voor de rest van iemands leven… (in de jaren 70 waren er idioten die vonden dat het 'moest kunnen' en dat ook in bladen durfden te schrijven, inmiddels is dat zwaar achterhaald, en gelukkig: ook veel strafbaarder dan het destijds was.)
Dankje Melancholie! ik hoop enorm dat je wijze, op ervaring gebaseerde woorden de lezers zullen bereiken en dat ze er steun aan zullen hebben..!
Groetjes,
Jolie
jolie is anoying, i don't like her!
@life sucks: Je schrijft: "mijn ouders hebben gewoon een monster van mij gemaakt, hoe kan je verder ontwikkeling zo krom is gegaan?"
Wie en wat zit er achter dat monster?
Als je niet ergens geen monster zou zijn, zou je er ook niet zo naar kunnen kijken. Je hebt zonder twijfel ook nietmonsterlijke kanten.
Je schrijft : wees positiever, haal het beste uit je leven, kijk naar de mooie dingen om je heen, zo slap allemaal Het is maar wat je slap noemt, en wat dapper. Er is ook moed voor nodig om te kijken naar jouw eigen niet-monsterlijke kanten. Maar die moed heb je niet, zeg je. Je zit gevangen zeg je: denk je dat ik dit wil, zoals jullie niet negatief kunnen zijn en totaal geen idee hebben hoe het is om in een donkere gat te zitten, waar je altijd gevangen in zit
Er hebben mensen regerageerd op jouw gevangenschap, die zelf heel goed weten waar jij het over hebt. Het is gemakkelijk en slap van je dat jij hen slap noemt. Jij kunt niet in een anders hart en hoofd kijken (probeer het eens!) en je kunt niets zeggen over de ervaringen van anderen: die kunnen heel goed een even zwart gat gekend hebben als jij. Lees ns wat beter!
Je schrijft: voor ons mission imposible om over bloemetjes en bijtjes te denken. Niemand zegt dat je over bloemetjes en bijtjes moet denken. Alleen dat je jezelf iets serieuzer moet nemen en best mag kijken wie er achter jouw monster zit. Als JIJ zegt dat je ouders ze zo gemaakt hebben, zeg je ook dat JIJ niet zo geboren bent. Wie was je toen je werd geboren? Denk er eens over na. Kroop je als monster uit een ei? Ouders kunnen echt niet alles uit een kind meppen.
Jij bent op dit moment degene die jezelf hardnekkig de rug toekeert.
En verder ga ik niet meer in op je uitroepen hoe vervelend je mij vindt. Ik begrijp dat je aandacht wilt, maar die kun je ook krijgen door inhoudelijk in te gaan op wat iemand schrijft.
Veel sterkte met al je ellende en alle mensen die je niet begrijpen, niet willen begrijpen, niet willen luisteren, alleen vervelend tegen jou willen zijn, en vooral veel sterkte met jezelf!
@ life sucks: wat je schrijft vindt ik niet erg vriendelijk / netjes van je.
Jolie geeft je een klankbord met dingen om over na te denken en wat doe jij als reactie "jolie is anoying, i don’t like her!".
Als je het mij vraagt ben je echt een klein kind dat haar zin niet krijgt en daarom uit frustratie zo reageert.
Als het je niet bevalt wat hier als reactie komt, kijk dan niet meer op deze webpagina en ga lekker met je poppen spelen.
Sorry hoor mensen maar tegen dit soort dingen kan ik niet goed tegen.
@jolie: keep up the good work
Groeten,
Michel
Heej Michel,
Nice to see you
Ik denk vaak aan je
Heb je al een datum gekregen voor je operatie, of hangt dat van heel veel (de wachtlijst e.d.) af? ik hoop dat het snel een stijgende lijn in je gezondheid wordt.
Wat ik me nog bedacht, @Life Sucks, ken je Usenet?
Het zijn discussiegroepen uit de tijd vóór het www http://nl.wikipedia.org/wiki/Usenet
Je hebt daar het beroemde/beruchte a.s.h. Niet alle providers geven het door, maar je kunt het (mogelijk) lezen via:
http://groups.google.com/group/alt.suicide.holida…
Misschien voel je je daar meer thuis.
Er zitten wel een hoop trollen en botterikken, antwoorden zoals je moeder je ooit gaf "wel met je hoofd eerst" of iets als "jammer dat het mislukte" kun je daar aan de lopende band -en in het kwadraat- verwachten. (ik hou er niet van, vind het ook ERG fout van je moeder, maar hey, who cares dat ik dat vind, jij niet in elk geval, toch!)
Natuurlijk zijn er altijd wel een paar vriendelijke mensen (geloof ik, als ik http://en.wikipedia.org/wiki/Alt.suicide.holiday zo lees.) Maar niet zo veel als hier. Dus dan hoef je je niet meer zo te ergeren.
(Het blijft jammer dat je ZO ongelukkig bent dat een normaal gesprek niet mogelijk is en ik zelfs aan iets met een vreselijk guur "klimaat" als a.s.h. ga denken. ik hoop dat ik de associatie ten onrechte maak en je je daar op Usenet absoluut niet thuisvoelt.)
Groetjes,
Jolie
Hoi Jolie,
Ik ben eind mei / begin juni aan de beurt voor de operatie.
De psychologe van het ziekenhuis (waar ik ook een intake-gesprek bij heb gehad) vindt wel dat ik na de operatie nog een lange tijd onder controle moet blijven van een psycholoog vanwege stemmingswisselingen en natuurlijk ook vanwege mijn verleden (wat ik eerder vertelde).
De wachtlijst op zich is hier aan het teruglopen. Eerst was het nog 6 maanden en nu kan het al in 3 maanden na het laatste gesprek plaatsvinden.
Wat mijn gezondheid betreft gaat het alleen maar achteruit, ondanks dat ik aan het sporten ben om mijn conditie te verbeteren. ik heb veel last van de pijn en die is steeds meer aan het uitbreiden. ik heb nog maar 2 gebieden op mijn lichaam waar ik nog geen pijn heb, ik ga niet vertellen waar dus bedenk maar wat.
Wat suïcide betreft kan ik je vertellen dat ik daar niet meer aan denk. Als ik soms hevige pijn heb ja dan mag het van mij over en uit zijn omdat ik het echt beu begin te worden. En dat ik niet meer aan suïcide denk heeft ook te maken met het feit dat ik me heb neergelegd bij de "suïcide" die mijn lichaam aan het plegen is, al gaat het me af en toe te langzaam.
Maar zoals je begrijpt kan ik dit niet aan een psycholoog of het ziekenhuis vertellen. vooral niet aan het ziekenhuis omdat de operatie mijn laatste / enige redmiddel is om van de pijn af te kunnen komen want pijnstillers helpen niet.
Verder kan ik je vertellen dat deze ziekte genaamd Chronische pijn iets is wat ik niemand gun zeker als je weet dat er in Nederland nog zo'n 400.000 lotgenoten zijn.
Jolie na al deze maanden van strijd tegen de pijn waar geen pijnstiller is tegen opgewassen ben ik moe en bijna nergens meer toe in staat, alles kost energie.
als je me nu vraag wat mijn energie is op een schaal van 1 tot 10, kom ik nu niet verder dan 1. Maar goed misschien gaat het morgen weer wat beter.
Groetjes van mij aan iedereen die dit leest,
Michel
Ha Michel,
Ah, nog zo'n tweeenhalve maand, dat begint in de buurt te komen Michel, goed nieuws!
Eerlijk gezegd denk ik dat het ziekenhuis en de psycholoog het wel weten, hoe ondraaglijk het leven met chronische pijn is, volgens mij staat dat in de lesboeken.. Maarja, we leven in een land waarin mensen zich niet zo empatisch uitdrukken, tenminste, niet gemiddeld, we zijn meer van die rouwdouwers van "niet aanstellen en doorgaan" :-/ en zo spreken we ook tegen elkaar in de dokterskamers. Tenminste, dat is het beeld dat ik in de loop van m'n leven heb opgedaan –dus ik begrijp wel wat je zegt van "kan ik dit niet aan een psycholoog of het ziekenhuis vertellen." Inderdaad, daar jaag je ze vast mee op de kast
Maar ze wéten 'technisch gesproken' wel dat het leven met chronische pijn ondraaglijk is, en dat het helaas helaas ook een hoog suiciderisico heeft (in elk geval volgens de amerikaanse med. literatuur.) :-/
Als ik zo lees wat je schrijft, nemen ze je situatie ook echt wel serieus, en die begeleiding/controle, dattis ook heel goed toch!?
Als ik lees wat jij moet doorstaan, dan schaam ik me gewoon diep dat ik tegen zoiets eenvoudigs als een belastingformulier zit aan te hikken
Als jij ondanks je pij nog kunt zeggen, misschien gaat het morgen weer wat beter, dan moet ik niet seycken over wat getalletjes invullen en optellen.
Veel hartelijke groeten,
Jolie
Wil zelfmoord plegen, wil m'n familie geen pijn doen. Die zijn meer waard dan ik. Als ik blijf leven doe ik ze op lange termijn meer pijn. Ga ik de pijp uit als ik 10 xtc pillen in 1 keer neem?
Hmm, @Anoniem, eerlijk gezegd zou ik nooit iets nemen zonder bijsluiter, voor welk doel ik het ook zou innemen.
Verder kun je je vraag ook zèlf beantwoorden, niet alleen omdat het in .NL strafbaar is mensen te helpen met dit soort vragen, je kunt ook iets meer moeite doen en wikipedia lezen: http://en.wikipedia.org/wiki/Effects_of_MDMA_on_t… waar staat: "it is extremely rare for a death to be accredited just to the consumption of MDMA."
Tenslotte ken ik geen enkele nabestaande van wie dan ook die, op welke termijn dan ook, zegt: Goed zeg, dat X dood is, dit heeft mij veel pijn bespaard.
In elk geval veel sterkte met je somberheid en je zelfonderschatting ;-/
zelfmoord plegen is laf
ik ga niet lopen janken hoe slecht ik het heb al is het wel zo
val andere er niet mee lastig ,
het gaat er niet om hoe hard je neervalt , maar hoe je val
als je verkeerd terecht komt ben je zwak zoek een dokter
of pleeg zelfmoord zodat mensen wel een keer na je omkijken wat jij wil
Zoek naar de kleine dingen die het leven mooi maken. Iedereen heeft talenten en goede eigenschappen. Consentreer je daarop. Ik weet dat niemand, die echt van plan is een einde aan z'n leven, hier naar luistert. Maar ik probeer het toch. Ik ga ook geen verhalen vertellen over wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik hoop alleen dat sommigen van jullie goed nadenken over wat je kan bieden aan anderen en aan jezelf.
Ook al hou je niet van iemand, of vind je iemand enoying…de waarheid van wie dan ook doet een hoop met je. Het klopt dat er soms iemand in je leven komt die je niet uit kan staan, maar dat komt meer om dat je en niet weet wie zij of hij is, of omdat diegene een rake snaar heeft geraakt of omdat diegene gewoon weg niet bij je past en de woorden die hij of zij zegt ook niet. Dat geeft niet. En dat is normaal. Een westerse gewoonte is dat wij ons altijd moeten verantwoorden en moeten uitspreken daar degene wat wij over hem of haar moeten voelen. Dat wij westerse mensen denken het moraal en het idee van het leven weten te weten hoe het moet. Hoe het gaat en hoe het zou moeten gaan. Westerse mensen weten het altijd beter. Door deze stijfheid van denken is er een hele beschaving verloren gegaan (en wel meerdere) en door deze wijze van denken is er een hoop kennis wederom opgedaan! Voor een ieder in twijfel over zeggen en zijn, alles komt recht uit het hart en oordeel alleen wanneer je zeker weet dat het niet gaat om jouw hart. Je maakt deel uit van een wereld en niet vanuit een beschaving, ook al was dat de gedachte van de westerse, alles veroverend, niet nadenkend over de gevolgen gedachte van de westerse wereld. Welke gedachte of actie je ook wilt overzien, van wie, van je familie, van jezelf…je hebt het gewoon moeilijk om dit soort zaken! Omdat je zoveel meemaakt op dit moment en in je vorige momenten. Het heeft te maken met media, die meer laat zien dan er daadwerkelijk is. Als er wel iets onwerkelijks is is dat de media, reclame, en ga zo maar door. Wat werkelijk is is alleen wat ik denk, jij denkt en een ander die los hiervan staat of probeert te staan. En ik hoop van ganze harte dat oordeel en veroordelen niet meer in jullie allen woordenboeken staan, ofwel in jullie hoofden en harten en dat jullie gaan voor waar jullie zelf voor staan! Je komt geheid situaties en mensen tegen die jullie gelijken zijn en er gelijk in geven! Geloof me, het is echt zo! Tante Niels zegt: "heb vertrouwen"!
Tante Niels zegt, geloof me maar, het is zo als het is en zolang je leeft, vertrouw erop dat jij alleen verantwoording en vertrouwen naar jezelf hebt en wat een ander ook zegt, en zelfs wat ik zeg…geloof alleen in dat wat jij gelooft en ik verzeker je…als het niet goed is, dan zul je dat zelf beleven en geloven. Het is niet aan ons mensen om daar over te oordelen. Wat er ook meer of minder is in deze wereld…geloof is eigenlijk een wonder op zich! En het maakt niet uit waarin! Geloof gewoon maar in jezelf of in je gedachten of in je hart. Het verteld je vanzelf wel wat er van gaat komen!
Liefs voor jullie,
Niels.
Nog even dit, Jolie en MadBello hebben een moederlijke eigenschap. Dit kan een ergernis veroorzaken omdat menig mens die hier antwoord dit niet erkend. Niet erkend een echte moeder of vader gehad te hebben en liefde niet kennen of willen kennen of erkennen. (En liefde is dat wat de meeste zelfmoord-mensen nooit echt hebben beleefd of ervaren hebben uit onkunde!). Maar Ik wil niet zeggen dat er niet vele mensen onder ons zijn, die niet weten lief te hebben, of liefde ontvangen hebben en er zich bewust of onbewust van waren. De wereld waarin wij nu leven is zo divers in dit, ik heb zelf een houding aangenomen, dat ik weet dat er een diversiteit aan liefde is en een ieder er zijn eigen invulling eraan geeft! Zo doe ik dat ook. Ik vertrouw ieder mens! Zelfs een corrupt mens. Maar ik weet ook door mijn ervaringen de corrupte mens en de niet corrupte mens te onderscheiden en zo te helpen waar ik kan! En daarom ben ik ook hier om Jolie en Madbello te ondersteunen en degenen die hier hun verhaal kwijt willen. Ik geef maar aan dat ik tante Niels ben, omdat een tante iemand is waar je eventueel je verhalen kwijt kunt en soms een tante een antwoord geeft waar je later van denkt…jemig…ze had gelijk! Ik ben dan wel een man, maar tante ben ik voor ieder kind die hulp nodig heeft! En het betaamt een tante om eigenlijk alles te doen wat een ouder niet doet
. Zo…vergeet alles wat je denkt, vergeet al je ellende en laten we plezier hebben in jullie meest moeilijke zaken! Vergeet jullie ergernissen! Maak jullie belevenissen mijn 
! Als het moet, ik spring zo weer de gracht in voor jullie!
Liefs,
Niels.
En voor de zekerheid, Ik ben tante Niels voor iedere leeftijd!
@TanteNiels: Het kan nog gezellig worden hier, je zat zeker op je vrolijke filosofische stoel gisteravond
Bedankt voor het compliment en de verhandeling over het westers denken en de gevolgen er van 
hahaha ja Madbello! Ik had er echt zin in om eens even flink mijn gedachten en wat warme woordjes op deze site te zetten. Soms word ik zo moedeloos van al die treurige en lastige berichten dat ik eens even een andere wind wil laten waaien. Ik zeg wel eens tegen mijn vrienden, luister naar tante Niels, ze heeft altijd gelijk ehehe. Dat is vaak zo, maar soms ook niet. In ieder geval is het inderdaad mijn bedoeling wat meer gezelligheid en liefde hier neer te kwakken ;D.
En ja, ik hou van filosoferende praatstoelen hihihi, afgeven op westerse maniertjes en denkwijzen. Heerlijk gewoon!
Ik zou eigenlijk nog uren door kunnen gaan
, nu weer…maar goed. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen en hoop dat een ieder er iets aan heeft! Knuffels voor jullie allemaal! En ook al kun je niet lachen, trek je mondhoeken eens wat omhoog. Ook al lijkt het nergens op…een glimlach doet altijd wonderen! Zelfs zo'n nep lachje!
Liefs,
Niels.
Ha Niels!
Ja, dat komt me bekend voor, wat je schrijft: Soms word ik zo moedeloos van al die treurige en lastige berichten dat ik eens even een andere wind wil laten waaien. Maar dan ontbreken me de woorden gewoon. Soms denk ik dan "NIELS!! WAAR IS Niels!!"
Maarja, ik kan ook moeilijk alleen zoiets roepen hier 
Dat je (jij) buiten de "vaste" kaders kunt kijken, dat is heel verfrissend. Onze cultuur heeft vindik ook, inderdaad zo z'n "kijk", vaak nog een heel cynische kijk ook. Wordt een mens alleen maar minder vrolijk van.
In elk geval, dankjewel voor je liefdevolle hartverwarmende tekst!
Groetjes en liefs,
Jolie
@Alle mafkezen die lopen te schreeuwen dat sites als deze gedelete of verboden moeten worden!
1 Hoe kom je bij deze topic als je het onzin vind?
2 Hoeveel levens help je zelf niet naar de klote met z'n instelling?
3 Soms is er geen hulp meer en dan?
@Alle kinders onder de 16!
FF wakker worde … Je leven moet nog beginnen … Tuurlijk zijn er dingen die het leven zo kut maken dat je het gevoel hebt dat het einde de enige oplossing is… Helaas begin je net en zit je op een leeftijd dat met de juiste hulp een hoop berijkt kan worden! Dus is je leven echt zo kut wacht dan eerst tot je 20 ben ofz en kom dan weer terug!
@Alle verwende nesten!
Een boze oudere / jongere zus of broer of gedumpt worden is een luxe probleem, get over it!
@Iedereen die echt zelfmoord wil plegen!
Pillen: Zit vaak braak middel in. Je gaat er echt niet dood aan, je gaat je alleen maar erger voelen.
Trein: Dit geeft een ketting reactie waar meer dan 1000 mensen door getroffen kunnen worden.
Polsen: Beide polsen is lastig als je het goed wil doen. Als je hierin faalt heb je voor altijd een litteken of je hand is lam.
Drugs: Als er verkeerde middelen inzitte ga je een zeer pijnlijke dood tegemoet.
Verdrinken: Als je echt die horror wil ondergaan, moet je het echt 200% willen.
Ophangen: Doe het goed of beleef helse pijn. Als je het goed doet ben je snel en effectief dood, helaas is het een 1 shot KO so no turning back.
En zo zijn er vele manieren waardoor je een ketting reactie kan veroorzaken. Aan het eind zijn er genoeg manieren en vrienden / familie wil toch niet dat je het doet. Maja zij zitten niet in je hoofd.
Hoe weet ik dit? Ik ben te slim om in een depressie te raken waardoor ik al 23 jaar zonder hulp "er mee moet leren leven". 0 Pogingen maar elke keer dat ik iemand of mezelf naar de klote hielp in me gedachten gebrand. Medisch niet te redden en psychies vragen ze gerust over 15 jaar terug te komen. Helaas 1 op een 1.000.000.000 zijn maakt je niet populair genoeg om hulp te krijgen… Plx mensen word gewoon zwaar depri en ga naar de dokter dan krijg je HULP / MEDICATIE. Houd je dom en ga desnoods es bidden (Anti geloof hierzo, maja ieder z'n ding).
Doodgaan is Verdwijnen, dus uiteindelijk is het lastiger dan je denkt. Begin er niet aan tenzij je 100% zeker weet dat je je omgeving meer pijn gaat doen dan met de dood.
En extreem aan te raden als je leven kut is (overdreven overgebracht door de film "Suckerpunch") Online Gaming !!!!
Een secondary social life, doel gericht op de game die je speelt en een giga afleiding van die wereld waar je zo tegenop kijkt!!
Geen vooroordelen want je bent in eerste instantie niets meer dan een digitaal plaatje op het scherm!!
Chat online met je guildies / clanleden, speel de game samen, gebruik daarbij je verstand en je denk vermogen!!
Spreek deze mensen via ventrilo, teamspeak of skype en leer ook de mensen achter de avatars / chars kennen!!
Dit helpt je je sterke punten te vinden, social skills te behouden, je gedachten te verzetten, je denk vermogen te verbreden en nog veel meer!!
Play your game
Helaas helaas. ik denk dat ik gewoon van ouderdom zal sterven….ik wou dat ik moedig genoeg was om me voor de trein te werpen of tenminste me op te knoppen.Al vanaf mijn 5de dat ik dood wil. Ik vond en vind er geen donder aan.
Aan niks beleef ik plezier,niks vind ik de moeite waard om voor te leven. Waarom ik me uiteindelijk gewoon niet dood maak is dat ik vrees dat ik opnieuw geboren zal worden, stel je voor! weer z'n zinloze bestaan!
Gadverdamme kon ik maar oplossen in het niets!!!!!!
@Infeiliz
Dat is nu exact het geen waar ik ook voor vrees,
om gewoon terug op deze aardkloot terecht te komen
beetje raar; om aan een dodelijk recept te komen moet je eerst lid worden? hoezo? je gaat dan toch dood? wat heeft het voor zin om dan een abbonnement te nemen? is dat recept dan toch niet dodelijk genoeg? misschien voor de misleiding dat het toch mislukt en dat er dan weer een stapel overbetaalde zogenaamde professionals je het weer uit je hoofd komt praten? ze moeten natuurlijk wel werk houden? ah daarom die lidmaatschap natuurlijk! zelfs op mensen die dood willen, willen anderen weer op verdienen….
en ook best wel raar dat dat de enige tip is voor een site wat zelfmoordtips heet!
volgens mij..na veel pogingen en een leven lang er over na te denken, is het denk ik het humaanse en makkelijkste mannier om je hoofd in de oven te doen. ik vraag me af hoelang het zal duren voordat je dood bent. ik ga dr maar een flinke stapel kussen bij leggen zodat ik relax kan liggen en eerst een liter sterke drank naar binnen werk zodat ik lam genoeg ben om lekker te liggen, moet wel relax gaan, het leven was al moeilijk genoeg! mag dan ook niet meer mislukken dit keer want die hoge gasrekening wil ik ook zeker niet meer meemaken haha
ik wil ermee eindigen omdat ik niet kan functioneren in deze wereld, mn hele leven niet. ben nu 37 jaar en heb wel lang genoeg mn best gedaan. ik wil al vanaf mn pubertijd dood, ik pas er niet tussen, ben zo anders dan de rest.
bovendien raak ik mn baan kwijt en een uitkering overleef ik zowiezo niet. mn vaste lasten zijn veel hoger dan een uitkering en ik wil die kwelling niet meer meemaken.
zou behoorlijk lullig zijn als je de volgende dag gewoon wakker word met je kop in de oven en een torenhoge gasrekening erbij…
maar ja, wat moet je anders? ophangen? kan niet in mn huis, plafon is te laag.
overdosis pillen? heb het geprobeerd, je kots de helft uit en kans is groter dat je hondsberoerd word dan dat je dood gaat. was echt verschrikkelijk, heb de hele nacht het gevoel gehad dat ik doodging maar ging het niet.
overdosis drugs (bv heroine) is echt geen pretje, dat kun je geen humane dood meer noemen, je word echt heel ziek!
dat weet ik van mensen die het gezien hebben, die mensen vallen echt niet lekker in slaap, die gaan stuiptrekkend en kwijlend dood. dat zie ik niet zo zitten.
kogel door de kop? graag! maar hoe kom je aan een pistool? en zoveel geld heb ik helemaal niet.
voor een trein springen kan ik niet aandoen aan de mensen die het op moeten ruimen.
van een flat afspringen durf ik niet, ik zou met mn hoogtevrees al niet eens over het randje durven kijken.
in mn polsen snijden durf ik ook niet, heb al zovaak geprobeerd maar dat heb ik maar opgegeven.
vandaar…in de oven lijkt me wel het relaxt, alleen wel 1 probleem, hoe lang lig ik daar tot ik gevonden word? heb wel 2 katten en ik wil niet dat ze verhongeren of in het ergste geval, samen met het hele blok opgeblazen word…
ik ga wel alle ramen opendoen en de keukendeur dicht en in de keuken alle stekkers eruit zoals koelkast.
en ik denk dat ik het maar op mn 1 na laatste werkdag moet doen want dan word er wel naar me gezocht als ik niet op mn laatste werkdag verschijn, dan lig ik daar niet zolang en kan na een dag het gas weer uit. dan hebben mn katten er het minst last van.
ik hoop dat het dan goed zal komen.
of heeft iemand een beter idee of nog een paar tips om het zo netjes mogelijk te doen?
Toch is het een slecht plan Wietske. In de Staatsliedenbuurt was jarenlang een gat in de gevel van de Van Beuningenstraat: een paar panden weggeslagen door iemand die deze methode ook 'humaan en makkelijk' leek. 12 woningen onbewoonbaar, veel schade, en de tragische dader kreeg 2 jaar cel en TBS.
Het bespreken van methodes levert ook niets goeds op. Elke methode is gruwelijk in the end. Straffen die barbaarse regimes opleggen aan misdadigers en andersdenkenden. is dat nou wat je jezelf toebedeelt?
Als er een pil was, waardoor al je zorgen zich oplosten, al je verdriet verdween, wat zou je dan kiezen? Nog steeds voor barbaarse-strafregime-methodes? Als je er dan vanaf zou zien, kun je het beste nu naar je huisrats gaan. Leg hem of haar je verhaal voor, je wens. Dat is de enige "nette methode."
Lieve, lieve Wietske…
Vrouw, je verlaat je katten, jezelf en alles wat je hebt geleerd en opgebouwd in het leven. Als je een paar berichten terug leest…en de kreten komen tegenwoordig steeds meer, er komen steeds meer mensen bij die het niet meer weten in het leven of zich afvragen waar ze voor leven en er niets aan vonden of vinden. Ik hoor daar zelf ook bij, maar daarnaast zorg ik wel voor mijn eigen plezier en dat ik op mijzelf kan bouwen, vertrouwen en hard werken om dadelijk iets te gaan doen waar ik echt zin in heb en hopelijk om mij heen er behoefte aan is. Geen idee…ik zweef momenteel heel erg tussen, net als jij…wat ik in godinnen naam hier op deze planeet doe…waar ben ik nou goed in? Waarom gaan dingen niet altijd even goed als ik mijn hart volg…etc. Het hoort bij deze tijd, hoe lullig dan ook…maar wij zijn allemaal geboren in een rumoerige…te snel vooruitstrevende en groeiende planeet aarde met een overschot aan banen, voedsel en helaas vind ik dat het moet zeggen…mensen. Hoe lief ik ieder mens van welk kaliber dan ook vind…maar er is echt een overschot en dominerend, alles overheersend mensen volk. Je hoort zoveel, je ziet zo ongelooflijk veel dat het eigenlijk niet verwonderlijk is dat iemand z'n plaats niet kan vinden. Z'n doelen kwijtraakt of niet kan vinden…
Ik ben maar 1 jaar jonger dan jij en zit nu ook met een uitkering. Ik heb dit nog nooit meegemaakt en gehad…maar uiteindelijk besef ik na veel mediteren en nadenken en vooral…"LOSLATEN"…dat ik hier echt even van mag genieten. Van de overvloedige vrijheid…ongebondenheid en tijd, echt quality time voor mijzelf. Ik hou er niet van om te profiteren van geld en zo van anderen, maar uiteindelijk besef ik nu dat ik deze tijd heel hard nodig heb om tot rust te komen…eens "ECHT" van de zon te genieten en er de tijd voor te nemen. Te genieten van dat kleine beetje natuur wat er hier in Nederland nog rest en in vooral dit soort kleine dingen en bezigheden mij op te laden en positief te kijken naar de wereld en haar bewoners. Het is ook mijn periode om te helen. Zowel lichamelijk als geestelijk en letterlijk even een time out. Het duurde een paar weken voor mijn schuldgevoel en andere gedachten patronen die ik zo door de jaren heen heb ontwikkeld los te laten. Maar ik was er aan toe en heb er bewust voor gekozen om hier doorheen te gaan en er helemaal voor te gaan. Mijzelf te hervinden en met veel geduld en onrust en komende en gaande gedachten…kan ik je zeggen…ik geniet van dit proces met volle teugen! En ik zou het nooit in mijn hoofd halen om uit het leven te stappen.
Wietske ik kan niet oordelen en bedenken hoe jij in elkaar steekt, wat jij allemaal hebt meegemaakt…maar ik denk echt dat je beter even die uitkering wel kan aannemen met dankbaarheid (want in veel landen hebben mensen het een stuk moeilijker tijd voor zichzelf te nemen)en ga met volle overgave met jezelf aan de slag en doe dingen die je het meest gelukkig stemmen. En dat is niet een bedje spreiden in de oven. Verdorie, je bent toch niet in een sprookje beland waarbij een heks je in de oven wil stoppen en je op wilt eten!
Doe de dingen stapje voor stapje en niet zo rigoureus.
Neem eens een flinke wandeling door de duinen…zet je zelf in het zonnetje en voel moeder aarde onder je billen en alle gedachten die in je opkomen laat je in moeder aarde zakken. Maar laat je levens zin niet in je schoenen zakken.
Het is gewoon een moeilijke tijd nu voor heel veel mensen. Vergeet dat niet.
Ik vind het wel een goed idee dat jij je kussens eens flink gaat uitkloppen en stop er wat lavendel in en wat kruiden of bloemengeuren die jij lekker vind en ga eens vooral de tijd nemen voor jezelf en verwen jezelf en neem verantwoordelijkheid alleen maar voor jezelf (en je dotten van katten). Kijk naar die kindjes van je. Kijk ze eens goed in de ogen.
Ik wens je zoveel goeds toe Wietske en alle anderen die het moeilijk hebben. Afgezien van woorden en zelfmoordpogingen…wat denk je dat je echt nodig hebt om dit leven tot een feestje te maken? En denk nu niet groots en overmatig…maar begin eens heel klein zoals bijvoorbeeld je eigen voeten masseren of je nagels een andere kleur te geven of je mooiste gedicht hardop voor te lezen.
Even nog een noot met betrekking tot het verhaal van Tester over gamen…er zitten ook een hoop nadelen aan. Zoals mensen die niet sociaal zijn, mensen die de games te letterlijk nemen en te serieus zijn in het spel. Voor sommige mensen is het niet zo handig denk ik om te gaan gamen zoals jij het voorstelt.
Een computerspelletje als tetris is misschien wel goed…of denk spelletjes, maar vaak is het ook een vlucht en is het moeilijker om er vanaf te komen net als met alcohol of met drugs of met sommige medicatie zoals slaap medicatie.
Ik zou juist dit soort dingen allemaal afraden en gamen inclusief. Maar goed, dat is mijn mening.
Ik denk dat je beter daar buiten kunt gaan en een dagje flink de wandelschoenen aan trekken. Daar heb je meer aan dan je in eerste instantie doet vermoeden.
Goed…heel veel knuffels voor jullie en Jolie hihihi hartelijk dank voor je lieve bericht! En hier ben ik dan ;D. Ik ben hyper gevoelig en moet soms even een tijdje afstand nemen om weer wat meer bij mijzelf te komen. Ik kan dit soort zaken en woorden erg tot me aantrekken. En hoe zwaarder de woorden…hoe meer ik moet verwerken en tijd ik moet nemen om het los te laten. Maar goed, ik zal proberen wat regelmatiger hier te komen.
Ik kan me zo goed voorstellen dat er soms woorden te kort zijn. Maar soms kan alleen maar lezen en er zijn ook voldoende zijn. Volg gewoon je gevoel en je hart, denk ik dan! Met sommige berichten heb ik ook even geen idee wat ik er op moet zeggen. Soms kan het ook gewoon niet. En dan is het een kwestie van lezen, de tijd nemen, overdenken…loslaten en vervolgens komen de woorden vanzelf of niet. En dan is het goed het daarbij te laten. Forceren is zo wie zo niet goed.
ehehe ik zit weer eens lekker te bazelen.
Goed, ik ga nog maar wat van de zon genieten, want als het aan de weer mensen ligt…gaat het weer snel regenen.
Ook lekker, maar de zon is nu even een prettige bijkomstigheid
.
Liefs voor jullie allemaal,
Niels.
Nog even terugblikken op het bericht van Infeliz…
Zin van het bestaan.
Bestaan doe je. Of je nu wilt of niet. Of je het nu snapt of niet. Of je er wel of geen zin in hebt en of je er nu plezier aan beleeft of niet.
Er wordt vaak gezegd dat je in dit bestaan lessen moet leren of dat je nog iets moet afronden of dat je taken hebt te voltooien.
Soms kan dat zo zijn. Maar soms ben je inderdaad op aarde gekomen zonder doelen…tenminste, zoals ik er over nadenk en ervaar…1 heel belangrijk doel dat ik heb ontdekt is het ervaren van wat het nu is om mens te zijn en…nog belangrijker…informatie verzamelen! Klinkt raar misschien, maar ik ben echt een bewuste en onbewuste observant en analyticus! Ik doe (sinds kort even niet meer)zoveel uiteenlopende dingen om deze te ervaren en kijken wat het betekent en het doel van die dingen. Op gebied van geloof tot op een simpele baan. Heel veel gepraat met mensen, van Dalai Lama tot zwerver en alles wat er tussen zit. Niet alles voor de volle honderd procent en sommige contacten zoals met de Dalai lama was een vluchtig email contact en ook nog eens indirect met de Dalai Lama.
Ik heb me al van kinds af aan een wezen gevoeld die niet echt menselijk is. En het koste me mijn hele leven tot nu toe om erachter te komen dat het beter is toe te geven dat je nu eenmaal mens bent, hier op aarde bent en je beter kunt loslaten en je over te geven aan je lot en je zijn hier op aarde. Of je het nu leuk vind of niet…dat doet er niet toe. Zulke waarde oordelen over je bestaan helpt je "innerlijke" of "hogere" of "zelfbewuste" doelen en zijn…niet.
Je kunt vluchten en wegkwijnen in je eigen gevoel over je bestaan hier op aarde of je kunt er voor vechten en opzoek gaan naar de uitdaging van je bestaan.
Mijn uitdaging is bijvoorbeeld:
verantwoordelijkheidsgevoel te verbeteren en mezelf beter te verzorgen. Ik ben goed in het adviseren en luisteren naar anderen, maar ik kan het niet voor mijzelf. Ik luister niet goed naar mijn gevoel en handel er slecht na. Dat is dus een onderdeel "niet goed voor mijzelf zorgen".
Daarnaast ben ik stront eigenwijs en ongelooflijk nieuwsgierig en vind ik dat ik van veel dingen geproefd moet hebben om te weten wat het is, wat het met me als mens doet. (En ik kan je echt zeggen…het is niet altijd een pretje en ik raad het dan ook maar ook af als iets niet echt positief is ehehehe).
Ik ben erachter gekomen dat ik leer door vooral te doen…te ondergaan…dat ik hier op aarde ben om vooral ook te genieten…
Ook al heb ik niet echt specifieke doelen…toch zijn ze er. Soms subtiel zoals bijvoorbeeld dat ik ineens iemand tegen kom en in de eerste instantie plezier beleef in de ontmoeting…maar gaande weg erachter kom dat die ontmoeting meer is en een leerweg wordt voor allebei.
Of dat ik even geen baan heb en ineens plotseling komt er zomaar uit het niets een baan met mensen die voor mij lesjes hebben of ik lesjes voor hun!
Nog even dit…omdat iedereen onbewust toch vaak naar zichzelf luistert…vind ik het ook niet raar dat iedereen die hier bericht…een bedoeling heeft.
Niet alleen jullie uitingen of mijn of Madbello's of Jolie's woorden en die van vele anderen…maar puur voor de ontmoeting.
Het onderwerp is dan weliswaar niet echt een vrolijk begin van de ontmoeting, maar het is wel een ontmoeting.
En je hebt hier niets voor niets een bericht achter gelaten.
Dat wil heel wat zeggen vind ik! Niet dat het bijzonder is, maar wel bijzonder nuttig en goed dat je het gedaan hebt.
Ik zie het als je eerste stap van naar jezelf luisteren en je bestaan te uiten.
Nu is het alleen nog maar de uitdaging aan te gaan de volgende stap te ondernemen en dat is zelfacceptatie.
Je bent echt goed zoals je bent. In al je onzekerheid, in al je verdriet, in al je positiviteit en negativiteit.
Hoe ziek je ook bent, lichamelijk, geestelijk of beiden of juist niet ziek…het is verschrikkelijk om in een lichaam te zitten die niet graag meewerkt zoals de rest in deze wereld en dat kan enorm isolerend en onverdraagzaam werken. Maar dat maakt niet dat je niet waardevol bent in je bestaan. Dat je bestaan nutteloos is.
Het is dan ook eigenlijk de kunst van het leven deze gedachte en gevoel om te buigen en in te zien dat het ook anders kan.
Zo zijn er mensen die in dezelfde situatie zitten…maar van hun beperking hun kracht maken!
Makkelijk gezegd natuurlijk, en het heeft ook met persoonlijkheid te maken…maar deze mensen bestaan!
En ik weet zeker dat er hier mensen tussen zitten die net als zij zijn…alleen het niet willen, kunnen zien…of althans…nog niet.
Jullie kennen de spreuk "tijd heelt alle wonden"…
"Littekens zijn uitingen van die tijd"
Zo is het ook in de natuur. Dieren vechten om te overleven, om te eten en lopen littekens op. Zij likken hun wonden en gaan door met het leven. Zo simpel is leven.
Ze zijn zich bewust van hun littekens, maar staan er niet meer bij stil. Het is een trofee dat ze eten hebben weten te vangen of dat ze als prooi een aanval hebben overleeft…of dat ze de baas zijn over een kudde of roedel of wat dan ook.
Wij mensen zijn eigenlijk niets anders…behalve dat wij met ons "bewustzijn" ook vaak geestelijke pijn kennen. Maar ik ben er (voor mijzelf dan)van overtuigd dat als je een deuk hebt opgelopen op wat voor manier dan ook…dit litteken met je meedraagt…maar dat het niet het einde van de wereld is of van je bestaan.
Sommige littekens had ik ook liever niet gewild…ik ben er niet trots op…maar het hoort wel bij mijn leven. En ik ga door en leer hoe ik sommige situaties kan ontwijken om verwond te raken.
Een ander ding…je bent nooit alleen. Je hoeft niet alles in je eentje op te lossen en er is altijd hulp daar waar je het wel en niet verwacht!
Zo ben je ook op deze site gekomen. Je vind die hulp ook in jezelf! (Anders had je hier ook geen bericht achter gelaten).
Ik hoop dat ik je wat meer moed heb gegeven om je bestaan te herkennen en te erkennen en dat je stapje voor stapje uit je vervelende gevoel en gedachten komt en jezelf accepteert in heel je zijn! Ongeacht wat anderen ook van je vinden of zeggen…Je zult het met jezelf moeten doen en of je nu doelen hebt of niet…of jij je bestaan nu accepteert of niet…oordeel nooit over anderen en situaties en vooral…oordeel nooit over jezelf!
Je bent neutraal en puur geboren…hervind die puurheid terug en je zult zien dat je daadwerkelijk bestaat en dat het niet uitmaakt of je er het nut wel of niet van inziet.
Wees lief voor jezelf! Je verdient dat als geen ander!
Heel veel liefs,
Niels.
Hallo, zelf heb ik in mijn leven, vanaf mijn kinderjaren zoveel meegemaakt dat anderen verbaasd zijn over het feit dat ik hier nog ben, en de manier hoe ik in het leven sta. Vertel het nu eigenlijk liever aan niemand meer, het is verleden tijd, en ik heb het een plaats kunnen geven met hulp. De panische angsten en nachtmerries zijn er nauwelijks meer.
Wel heb ik in het verleden pogingen tot zelfmoord ondernomen. Ben nu blij dat dit nooit gelukt is.
Iedereen die zelfmoord overweegt omdat hij of zij een zwaar leven heeft, heeft gehad, een negatief beeld heeft over zichzelf, anderen, de wereld, doe het niet. Overal valt uit te komen zolang je zelf echt wil. De weg is vaak niet makkelijk, het is soms vol obstakels, en mensen die over jou, en je leven beslissen, dit willen althans. Denk aan hoeveel verdriet je sommige mensen aan zult doen, ook al denk je nu van niet. Je bent niet alleen, je voelt je alleen. Vaak komt dit ook door afzondering.
Momenteel ben ik erg ziek, en weet niet hoelang ik nog op deze Aarde zal zijn. Nu ben ik wel lid geworden van de NVVE. Waarom, omdat ik gezien heb bij anderen dat er op het sterfbed onnoemelijk geleden werd, terwijl dit niet nodig was geweest. Als er morfine wordt toegediend is het voor de stervende niet zo erg, de pijn wordt onderdrukt, maar voor de mensen die van die persoon houden kan het een hel zijn, iemand zo zien lijden, soms weken lang.
Misschien ga ik wel niet over tot euthanasie, maar het is voor mij wel een hele opluchting dat deze mogelijkheid er is. Veel sterkte & kracht.
Lieve Anna!
Ik ben blij dat je er nog bent! En dat je dit bericht geschreven hebt!
Ik heb het ook van dichtbij meegemaakt. Bij een oom die euthanasie kreeg en bij mijn vader.
Het is inderdaad niet makkelijk voor velen om een stervend persoon te zien.
Ik vind het moedig en goed van je dat je lid bent geworden van de NVVE. Je zult er wel veel over nagedacht hebben en veel twijfels hebben gehad. In dit geval heb je een gegronde reden.
Ik vind het niet leuk dat je nu zo erg ziek bent, maar ik bewonder je moed en kracht om hier een bericht te tikken! Je lijkt me een bijzonder en mooi mens! En zo te lezen krachtig!
Ondanks dat je zo ziek bent, mag ik van je weten hoe jij je voelt en hoe ga jij met de ziekte omgaat? Of wil je het daar liever niet over hebben?
Ik hoop wel dat je nog meer steunende en waardevolle berichten stuurt als deze!
Liefs en heel veel sterkte en kracht voor jou gewenst,
Niels.
zieke site
Hey no
Als deze site ziek is…waarom maak je hem dan niet beter?
Wat ik pas echt ziek vind aan een site…als er kinderporno op staat…als er aanstootgevende dingen op staan die mensen echt ziek maken en in een neerwaartse spiraal brengen tot hun ondergang.
Vergeet niet dat hier niet beschreven wordt hoe je zelfdoding kunt ondernemen…tenminste als je alles goed gelezen hebt…en dat er mensen zijn die hulp nodig hebben en mensen hier berichten op terug schrijven om ze in hun ellende wat te helpen en ondersteunen daar waar ze kunnen. Het is juist goed om dit soort zaken in het licht te zetten! Geen ziekte dus, maar juist bewustmakend!
Ik vind jouw bericht karig en niet echt hulpvaardig. Dus in vervolg…overweeg eerst eens goed of jouw mening er toe bijdraagt…anders kun je beter niets schrijven!
Groeten,
Niels.
dankje wel voor de nuttige informatie, ik heb er heel veel aan.
ik ga zomenteen mijn mond dicht naaien en een gun tegen mijn hoofd zetten, want ik kan er niet meer tegen de stress is te veel.
dankje wel voor deze informatie op de site
jullie hebben mij echt geholpen om een stap verder te komen in mijn gruwlijke eind
the end
Kom je makkelijk aan slaappillen?
ik hoorde namelijk dat dat tegenwoordig allemaal via recept gaat bij de dokter..
En ik ken iemand die zelfmoord heeft gepleegd met slaappillen. Weet 1 van jullie iets meer over hoe je eraan komt?
julie zijn echt dom.gaan julie naar eeen zelfmoord site en dan ga je daar dom lullen over dit en dat,denk effe na
Lol, ik ben echt koppig geloof ik…maar goed, ik geef het op. Ik bedoel dan de hoop dat mensen eens iets aardigs schrijven, iets hulpvaardiger antwoord of iets geven. Ik denk dat ik te naïef ben voor dit soort sites en dus zeg ik…bekijk het lekker en doe je ding en wees vooral niet aardig tegen elkaar en zeker niet behulpzaam en blijf elkaar maar lekker afkraken, want daar zijn veel mensen erg enorm gigantisch goed in. Heb fun er mee!
Groeten en liefs,
Niels.
ow en Menno…shame on you dear! De schuldgevoelens bij anderen opwekken, omdat jij ergens enorm mee zit…shame, shame shame!!! Ik heb er geen goed woord over wat jij hebt geschreven! Schandalig gewoon! Ik weet nog steeds niet na 10 keer lezen hoe ik jouw stukje tekst moet interpreteren, maar keer op keer krijg ik het sterke vermoeden dat je de daad die jij zelf wilt plegen…denkt dat je het zo kan draaien dat het net lijkt alsof de mensen hier op de site jou hebben aangezet tot de actie die je wilt gaan ondernemen…mijn hemel…ik had het een eervol iets gevonden als je schreef dat jij het zelf wilde, dat je zelf die keuze maakte en dat jij alleen maar verantwoordelijk ervoor bent…want tenslotte begint alle verantwoordelijkheid bij jezelf…dus schuif de daad niet in ander mans schoenen en ook dus niet in de stress!…geniepigerd die je er bent!
En te veel stress is echt geen reden om zelfmoord te gaan plegen…dus ga voor het ontstressen! Er zijn te veel mogelijkheden in deze wereld om jezelf eens flink te ontstressen! En van al die dingen die jij bent aangegaan waar je stress van hebt gekregen…zorg er maar voor dat dat weer goed komt en dat je er van af komt! Eerlijkheid is gezond en duurt een leven lang en je hebt er meer plezier van dan stress!
Goed…dan nummer 2, Anoniem…als jij eerst eens even goed uit zoekt wat slaap medicatie is, wat het met je doet en wat ze er tegenwoordig instoppen…als je eens alle berichten hiervoor afgaand nog eens goed doorleest…dan praten we verder en geef ik je antwoord.
Maar ik ben bang dat je daar niet voor kiest, dus zeg ik het je maar…als je tegenwoordig slaapmiddelen besteld via de huisarts…krijg je slaap medicatie met een toevoeging die je helpt met braken als je de gangbare dosis overschrijdt! Dus als je aan een overdosis slaap medicatie zit te denken…raad ik je aan eens goed met je huisarts te spreken met je werkelijke bedoelingen ervan!
De huisarts geeft je veel meer en betere tips over zelfmoord en alles wat je er van wilt weten en de behandeling ervoor. En of je in aanmerking komt voor een zelfmoord poging waarbij medicatie toegediend kan worden. En dat heet euthanasie. En ik kan je nu al zeggen dat je er mits je lichamelijk er zo aan toe bent dat je zoveel lijdt (lichamelijk gezien en geestelijk gezien)…dat euthanasie de enige uitweg is om je uit je lijden te verlossen. Daar zijn goede medische argumenten voor nodig. Voor zomaar een zelfmoord poging omdat je het niet meer ziet zitten…of even niet meer ziet zitten…of je in een soort van vicieuze cirkel zit waar je het idee van hebt er noooooit meer uit te kunnen komen…helaas anoniem…daar is geen middel voor om je daar van af te helpen. Dat zul je zelf moeten doen, zelf samen met je arts, vrienden of wie of wat dan ook…zelfmoord is en blijft GEEN optie! Hoe graag je het ook wilt!
Normaal zouden mensen zeggen: "oh wil je zelfmoord plegen? Ik zal je eens precies zeggen hoe het moet en leg het je uit in details…heb je er nog zin in?"
Ik zeg…ga wat aan je problemen doen en stop met zwart denken, maar ga kleuren denken! Je bent wie je bent en as a starter…leer maar eerst eens jezelf beter kennen en met je zelf te leren leven! Daar heb je meer aan! En dan is het zelfmoord aan de kwade gedachten en negatieve energieën, maar niet voor jezelf!
Zo…
Ik moest het even kwijt geloof ik!
Ik wens jullie veel sterkte en succes! Ik ben in gedachten bij jullie! En praten kan altijd hier en waar dan ook!
Liefs,
Niels.
Dag Niels, nog bedankt voor je aardige woorden aan mij gericht. Heb er voor gekozen hier niet meer te reageren, omdat deze site geen serieuze indruk op mij maakt. Op mij maak jij wel een meelevende en serieuze indruk, vandaar dat ik destijds ook de moeite nam om te reageren. Als je mij een privé bericht kunt sturen, dan kan ik je een site geven waar je bijdragen zeker gewaardeerd zullen worden. Groeten & veel liefs, en misschien tot ziens.
Ha Niels en Anna,
Je bijdragen lees ik altijd met veel bewondering Niels! Ook maak ik me wel ns zorgen, als ik al zie hoeveel energie het mezelf kost om een boodschap terug te sturen die soms, niet altijd- terecht komt in een -wat het lijkt- zwart gat of bodemloze put, dan denk ik: arme Niels, je knappe, doordachte, harverwarmende, doorleefde reacties kosten je teveel energie! Denk OOK aan jezelf!
En Anna, vanochtend dacht ik nog aan je, net als ik vaak denk aan Michel, of aan -de naam is me ontschoten, maar hij schreef hier eens eigenlijk Franstalig te zijn. Mensen die ik niet In Real Life ken, maar wiens/wier verhaal wel een blijvende indruk op me maken.
Misschien is Madbello's/Mike's aanvankelijke post wat ironisch, net als bepaalde reacties. Toch denk ik dat het thema, zeker als je denkt aan de ervaringen die mensen als Mike en ik zelf hebben opgedaan (alleen lezen mensen vaak heel slecht waardoor ze dat helemaal niet oppikken: het staat allemaal in de reacties hier-) weldegelijk serieus en doorleefd is. Mike brengt het niet zomaar als lolletje. Mijn reacties zijn net als die van Niels, -en van velen met hem- ook niet zomaar een lolletje.
Ik kan het alleen niet opbrengen om op elke persoon die hier "zeurt" over slaappillen (eigenlijk: solliciteert naar een plek in een verzorgingstehuis met een zware hersenbeschadiging- maargoed, mensen doen in paniek, depressie etc nu eenmaal gekke dingen, je moet het TOCH serieus nemen) opbrengen om geduldig te reageren. Hier kan ik niet altijd "on duty" zijn, zeg maar. Dan reageer ik niet. Neemt niet weg dat elke andere keer dat ik wèl reageer, mijn reacties weldegeijk serieus en gemeend zijn.
Jammer dat het dan toch een "niet-serieuze indruk" op je maakt ;-/
Enfin, heel veel sterkte, iedereen, en mijn petje af Anna, voor de bewonderenswaardige weg die je hebt bewandeld en nog steeds bewandelt, dankje voor je reacties!
Groetjes,
Jolie
P.S., Wat ik trouwens denk dat "No" (hierboven #comment-81030) bedoelde, is: dat de NVVE-site-met-abonnement een zieke site is.
Een pagina als deze die begint met een opsomming van Hulp-telnr.s kun je nauwelijks ziek noemen
Enfin, iedereen die vecht met zijn leven, wens ik sterkte met deze (Paas)dagen, waarop anderen langs meubelboulevards rennen etc ;-}
Groetjes,
Jolie
K VIND DIT ACHTERLIJK,
JE MAAKT GEEN SITE MET ZELFMOORD TIPS..
DIT IS ECHT NIET GOED..
K BEN HIER TEGEN
!!!!!!!!!!!!!!!!!
DIT IS NIET NORMAAL
DAT DOE JE TOCH NIET??
dAN BEN JE ECHT ZIKE IN JE HOOFD,, ALS JE OP GOOGLE GAAT EN ZELFMOORD TIPS INTYPT..
IK HEB NU OP DEZE MOMENT EEN VRIEND DIE ZELFMOORD WIL PLEGEN..
EN IK PROBEERDE ZN GEDACHTE TE VERANDEREN..
MAAR HET LUKTE NIET!
IK VIND DEZE SITE ACHTERLIJK
EN IK WIL DAT HET WEG GAAT..
JULLIE ZN ECHT ZIEK
!!!!
IK WIL SOMS OOK WEL ZELFMOORD PLEGEN
MAAR DAT DOE IK NIET.
IK BEN HIER TEGEN.
EN DIT IS MN MENING
EN HET MAAKT ME NIET UIT WAT JULLIE NU DENKEN
IK BEN ME MEZELF
EN IK HEB ER SCHIJT AAN WAT JULLIE DOEN BIJ MIJ..
IRIS.
Ik ga binnen 30 minuten van den Hilton in Antwerpen springen..eindelijk is mijn dood in zicht !
Grapje !! Hihihi !
Beste Iris Bork,
Je kunt je commentaar beter richten op de NVVE.nl, want dáár zijn die tips te verkrijgen.
Had je even iets verder of beter gelezen, dan had je het ongetwijfeld opgemerkt. Wieweet had je zelfs nog wel bescheiden tips gevonden om je vriend te helpen van gedachten te veranderen. Om te beginnen met de tip die hier al 100.000 keer geplaast is: Praat met je huisarts. Zoek professionele hulp.
Verder is het ronduit onbeleefd om een heel bericht in Capslock te tikken, zie:
http://www.kassj.com/netiquette/netiquette.html#1 zie regel nr.:1.
ALL CAPS
The most important rule is never use all caps for your messages. IT MAKES IT LOOK LIKE YOU ARE SHOUTING. It is highly offensive and especially hard to read.
Ik weet dat je er schijt aan hebt, maar: Probeer je een béétje te beheersen voor je ergens iets intikt: op het web blijft het lang staan. Het is geen WCdeur die de kroegbaas regelmatig staat te witten.
Oftewel: get a grip.
En nee, dat is niet aardig, maar jouw hysterisch-schreeuwerige manier van "hulp-zoeken" is niet bepaald effectief zo.
Lieve lieve Anna!
Heel hartelijk dank voor je bericht! Ik heb er begrip voor dat je niet meer wilt reageren…ik heb af en toe ook het gevoel dat het een soort van water naar de zee dragen is om hier berichten te lezen en er adequaat op te reageren.
Ik ben hier niet om een indruk achter te laten, maar juist om een helpende hand te bieden aan een ieder die het nodig vind en het gevoel te geven dat mensen hier serieus antwoord krijgen op hun vragen en op hun berichten. Dat vind ik heel belangrijk. Ik ben dan ook heel dankbaar voor je woorden!
Helaas weet ik niet hoe ik je privé kan berichten, maar misschien kunnen Madbello en of Jolie ons hierbij helpen. Want je maakt me reuze nieuwsgierig naar die site!
Tja, ik hoop inderdaad dat je hier nog een beetje blijft rondhangen, maar goed…als het lukt, hangen we gewoon rond de mail hihihi.
Overigens heb ik goed nieuws…ik ben van mijn hooikoorts af! Geen moment dat ik me dit jaar ziek voelde! Heb nu één hele week in het park rondgelopen zonder ook maar één niesbui! Normaal gesproken zou ik nu al plat op bed liggen en niets meer kunnen…maar gek genoeg…is er dus een wonder gebeurt! Ik zou eens wat vaker in het ijskoude water moeten vallen hihihi.
Anna, we houden contact!
Lieve Jolie!
Dank je voor je medeleven en je lieve woorden! Maar goed, geen medelijden met mij hebben hoor! Ik kies er tenslotte zelf voor om hier te berichten. Langzamerhand merk ik dat ik steeds beter hier mee om kan gaan, met al die gevoelens bedoel ik dan. Zoals je hierboven hebt kunnen lezen betekent het voor mij dat ik nu veel meer in de natuur ben en daar ben ik zo ongelofelijk blij mee! Want als ik niet de natuur in kan, raak ik mezelf kwijt. Afgelopen 30 jaar heb ik nooit zoals vandaag zomaar de natuur in gekund zonder plat op bed te liggen en koortsachtig en zwak te zijn. Dus dit helpt me zeker ook om weer wat dichter bij mijzelf te blijven en me goed en sterk te voelen! Maar zo lief wat je hierboven zo schrijft! Ook al kost het mijn energie, ik denk dat dit ook voor jou en anderen geldt…het is ook niet niks! Daarbij, ja…meer dan ooit denk ik nu aan mezelf en zorg ik goed voor mijzelf. Dat is het allerbelangrijkste wat een mens voor zichzelf kan doen!
Ik voel me daarom ook extra gelukkig en gezegend omdat ik deze pollen oorlog niet meer hoef aan te gaan! En ik hoorde vandaag nog van een vriendin dat de afgelopen week de pollen concentratie ultra hoog was! Kun je nagaan!
Ik ga nooit naar de kerk eigenlijk, maar nu heb ik toch maar een kaarsje opgestoken voor alle mensen hier en op de wereld en voor mijn zieke vriendin en mijn overleden vader, de zwerver die een paar deuren terug op een opstapje zat en om geld of sigaretten vroeg, en nog meer ehehe en oh ja! Om dus te bedanken dat ik van de hooikoorts zo goed als af ben! (af en toe nog een beetje verstopte neus en 1 of 2 niesjes in de hele week…maar dat was dat!
Alleen maar vooruitgang dus! En de wonderen zijn de wereld nog niet uit hihihi.
Ik moest trouwens zo ongelofelijk lachen om je meubelboulevard grap. Ongelofelijk dat mensen met dit mooie weer, met een mooie paas gedachte meubels gaan afstruinen ehehe.
Over die caps…beste Iris…toen ik jouw bericht las…dacht ik in de eerste instantie dat het een poster van Loesje was! Echt sprekend!
Lieve Iris, ik snap jouw schreeuw om hulp. Het is echt niet makkelijk om je geliefde zo te zien lijden. Ik trek daaruit mijn conclusie (want jij schreef daar ook iets over) dat je zelf ook uit het leven wilt stappen.
Wat moet dit een zware tijd voor je zijn en voor hem!
Ik ben het een beetje met Jolie eens dat die caps niet echt hoeven, maar dat jij zo'n bericht schrijft…ik haal eruit dat jij jezelf vaak weg cijfert voor anderen zodat je niet bij je innerlijke zelf hoeft te komen. Dat je veel in je leven hebt meegemaakt en nooit gezien of gehoord bent door anderen.
Wat kunnen wij hier voor je betekenen?
Ik merk dat je ten einde raad bent. En je mag me natuurlijk verbeteren als ik het mis heb of je niet goed begrepen heb…ik ben ook maar een mens en ik maak maar al te graag fouten hihihi. Daar leer ik het meeste van!
Van mij mag je er zijn Iris en schreeuw het er uit! Ik zie echt wel aan je schrijven dat je daar behoefte aan hebt! Schreeuw het eruit! Alles helpt je meer dan het niet te doen!
Verder gaf Jolie steeds de goede raad en tip, die ik maar al te graag overneem en dat is praat er eens met een huisarts over of bel eens met Telefoon: 0900-0767 – Dag en nacht Chat en e-mail: http://www.sensoor.nl Hier zitten professionele mensen die er voor zijn om je een steuntje in de rug te geven! Echt doen hoor! En zo zijn er nog zoveel meer hulplijnen die je kunnen helpen!
Karen van de Vijver…normaal plons ik maar al te graag in dit soort grapjes en rol ik om van het lachen…maar hier op deze site vind ik het best ongepast! Ik denk dat een sorry van je wel op z'n plaats is!
Liefs voor jullie allemaal en succes allemaal met de strubbelingen van jullie levens,
Niels.
ooooh stomme ik! Ik vergeet er steeds bij te vermelden dat Madbello ook vaak iets zinnigs heeft te melden en je kan helpen bij je probleem! Maar vergeet niet…hij is een druk baasje en houdt voor mijn gevoel niet van onzinnige dingen!
Dus…genoeg hulp om te krijgen…
Genoeg mensen die je lief hebben en je willen helpen…
Genoeg wegen om te bewandelen…
Je moet het alleen zelf willen en de eerste stap zetten.
De hulp bij die eerste stap is er ook! Probeer je angsten te overwinnen, praat er over en ga ervoor!!! Ik weet dat je het kan!
Liefs nogmaals,
Niels.
@Niels: Toen ik dit las was ik onderweg, in het buitenland en moest erg lachen diep in mijn zelf
Ben zeker geen druk baasje, anders had ik geen tijd te over voor deze onzinnige site's en letters in de virtuele ruimte, maar in onzinnige gesprekken in het ech"t"ie of in echt noodlijdende situaties heb ik idd niet altijd veel zin in
*als je geholpen wilt worden moet je naar me luisteren en doen wat ik je zeg* en niet zeuren dat het zwaar is of met je blik en gedachtes de harde werkelijkheid weg wuiven en wachten tot andere makkelijke alternatieven die er nooit zullen komen als je geen jackpot hebt…
Maar inderdaad! Er zijn genoeg wegen die je kan bewandelen die ik nooit zal begrijpen en wel zeker voor andere zullen werken… Maar soms zijn alle woorden wel meer dan 100 keer gezegd en vaak raak je zelf in al die woorden verstrikt.
Ik heb, of we hebben al een paar keer direct via mail proberen contact te leggen, maar helaas is het vaak een nep mail adres en soms geen reactie of de combinatie er van. Hulp zat in dit land, maar ook zat mensen die het leuk vinden om naar hulp te schreeuwen en vooral niet geholpen willen worden omdat het wel zo makkelijk is te schreeuwen dan werkelijk wat actief aan je zelf werken en aan je zelf te ondernemen.
Heb het zelf via dit medium geprobeerd: http://www.madbello.nl/hetmedium/ maar zelfs dat pakte niet naar tevredenheid uit. Maar zeer zelden komen er zinnige vragen in die niet door je zelf en logisch nuchter verstand zouden kunnen worden beantwoord. Dit is maar een gedeelte van de vragen: http://www.madbello.nl/hetmedium/?p=1 en dit zijn de antwoorden: http://www.madbello.nl/hetmedium/?tag=antwoord
en…
@Niels: Dat bedoel ik: ''en…'' na ''en'' is er vaak niets…
Nou, ik weet nog wel iets na "en…."
Je Medium-pagina kun je ook aan een PHP-script koppelen, zodat je "onClick" een "advies" krijgt, zoiets als dit: (ik vind deze page erg mooi en leuk, niet dat ik er zo in geloof, maar ik vind de teksten en de stenen erg leuk)
http://www.healingcrystals.com/cards.php
En dan natuurlijk met je eigen orakels erin
De techniek achter zoiets kon ik "vroegah" maken, (in zowel PHP als in Perl) of ik het nu, met de huidige PHP nog kan ;-/ (Volgens mijn man kan ik het 'makelijk' maar die allernieuwste versies van PHP zijn zo ….grrrrr.)
Maar laat maar weten Mike, ik kan er een keer als ik me verveel iets voor proberen te maken
OH P.S. Mike (en Niels
)
Leuk om uit je orakel-Medium-page op te maken dat je het I Tjing leest, is ook een van mijn favoriete boeken op de plank 'esoterisch'!
Oh en 'makelijk' is natuurlijk 'makkelijk' – in H'sum kunnen ze dan wel 'maaaaaakelijk' en 'plaaaaaank' en bodschaaaaapen' zeggen, het blijft ntuurlijk met 2 k's
Jongens (en meisjes natuurlijk ook) chill, relax.
doe eens wat aardiger tegen elkaar zeg. het lijkt wel alsof jullie elkaar de koppen in willen slaan al is het dan per blog, maar dan nog, relax.
Denk aan je bloeddruk !!! en pas anders op dat je niet gaat hyperventileren.
Het is veel te warm om zo te reageren.
En als je het niet meer aan kunt eerst met je voeten in een ijskoud badje om af te koelen (is veel goedkoper dan een psycholoog / psychiater).
Ik weet er alles van ben de aflopen tijd druk bezig geweest om te regelen dat ik straks (als het nodig mocht zijn na de operatie) bij Altrecht binnen kan komen voor gesprekken.
@Jolie: a.s. vrijdag het laatste gesprek in het ziekenhuis voor de operatie. Het gesprek met de chirurg waar ik op zit te wachten komt er eindelijk aan.
Groetjes,
Michel
Ha Michel, a.s. vrijdag, wat spannend! Het is een best risicovolle operatie begreep ik, ik hoop maar dat de risico's zo beperkt als mogelijk zullen zijn, want ik kan me goed voorstellen dat je denkt: 'zo snel mogelijk doen, geen uitstel meer.' (Gisteren hadden we het nog over je (je gesprek vrijdag, je operatie), hier thuis, we denken aan je, en) ik zal vrijdag ook aan je denken, en hoop dat je misschien wel vanuit het ziekenhuis al kans hebt om te laten weten hoe het gegaan is…
Heel veel sterkte met deze laatste loodjes op weg naar de operatie..!
Groetjes,
Jolie
mensen laat deze gedachten aub uit je hoofd
denk aan de nabestaanden!!!!
heb dit meegemaakt en de pijn is zo erg zo veeel, niet te bevatten in geen woorden te beschrijven
Hallo
zo dat is lang geleden dat ik op deze site weer heb
gekeken. Ik heb in een keer weer een enorme terugval en nu wil ik weer dood. Dat was namelijk even niet meer zo omdat ik een doel had ik mijn leven namelijk een leuke baan bij een kledingwinkel. Maar daar werd ook al snel duidelijk dat ik daar ook al niet goed in ben. mijn levensenergie ben ik verloren, is echt weg. Ik heb geen kracht meer om nog te vechten voor wat ik wil. met alles wat ik leuk of enthousiast om was ging mijn moeder mij weer onderuit halen met haar neerbuigende opmerkingen.
mijn vader die altijd het leuk vind om mij publiekelijk te vernederen. En dan nog die rot zus die ik het liefst een langzame pijnlijke dood toewens omdat ik haar uit de grond van mijn hart haat. Ik haat mijn leven. Ik wil niet meer. Niet meer vechten voor iets dat ik toch niet bereik.
Sick of my life.
zo, wat een hoop gescrol hier.
Ik pleit er voor om het woord zelfmoord af te schaffen, het is namelijk geen moord.
tjeezus ik zit weer in de duurste categorie!
Ha Michel, het is "a.s. vrijdag" geweest… (ik heb aan je gedacht, en ik hoop dat het gesprek positief was…) My thoughts are with you!
Arm Anoniempje36 :-/ Die baan had ik je zo gegund… Wie zegt dat je er niet goed in bent… Probeer je (zelf-)kritiek te relativeren, het leidt nergens toe.. Dat je niet meer bij die winkel kunt werken, hoeft niets over jou te zeggen. t Kan zoveel meer zijn…
Probeer alsjeblieft weg te komen uit al die negatieve invloeden, moeder, vader zus.. Probeer eerst aan jezelf te denken. Te denken wie jij bent zònder die invloeden. Ja, ik weet het, het is makkelijk praten vanaf de zijlijn.. Maar toch.. ik hoop dat je beter zult vinden, dingen waarvan jouw *leven* gelukkiger wordt…!
Ha Renesmurf, een van mijn favoriete bloggers..
Leuk je hier te lezen… Da's een lange discussie die je daar aanzwengelt 
Het woord moord hou ik er (helaas) toch maar in.. Het is TEVEEL dat mensen weggooien om het geen moord te noemen, al snap ik wat je bedoelt.. (Moord impliceert straf, bijvoorbeeld. En die connotatie is, inderdaad, onzinnig.)
Lieve mensen… Van de week sprak ik' In Real Life' een 9- of 10-jarige… Die deze pagina gelezen had. (Je begrijpt: ik schrok daarvan.) "Maar hoe kwam je hier dan?" vroeg ik.. "Via Google", zei hij.
Het gesprek was in een klaslokaal, ik kon er niet heel diep op in gaan. Helaas. Maar ook als ik met kinderen praat, spreek ik van mens tot mens. Het blijft in mijn achterhoofd, ik hou het in de gaten (zo'n gesprek met zo'n jong kind dat dit leest.)
Deze pagina verbieden, opheffen, of wat je ook kunt bedenken, het lost de basis van het probleem niet op. Mensen, uit alle lagen van de bevolking en alle leeftijden, kennen depressies, of hebben vragen. En zoeken.
Iedere lezer hier zit *alleen* achter zijn of haar computer. Maar je bent niet alleen. Overal zijn medemensen. Op het moment dat jij hier leest, zijn er àndere lezers. Lezers die lezen vanuit àndere invalshoeken. Sommigen zijn nabestaanden, anderen hebben een familielid of geliefde die aan een depressie lijdt, weer anderen lijden zelf aan depressies, of hebben daaraan geleden en hebben weten te ontsnappen aan de somberheid, en leven mee met anderen die meemaken wat zij zelf ooit meemaakten. Scroll gerust heen en weer (zoals Renesmurf hierboven terecht opmerkte) en je vindt het verhaal van Madbello of van Niels en van iedereen die hier schreef.
Doe een beroep op je medemens, als je hier die lezer bent die zoekt naar hulp of steun. Waar je ook naar zoekt, er zijn méér mensen zoals jij. Praat, spreek wie dan ook aan, je huisarts, of je buurvrouw. Je zult méér begrip vinden dan je kunt vermoeden.
En dat wil ik ook graag met name tegen jou zeggen, Anoniempje36 :-} ik begrijp dat je moe bent, maar ook voor jou kan het leven meer in petto hebben dan vechten en haatvoelen. Het hoeft niet zo te zijn… Geef het op, het vechten, het haatvoelen… Maar niet door het leven òp te geven, maar door het leven te aanvaarden…
liefs voor jou Aniempje36 en iedereen zoals jij, alle lezers die je hier niet verwacht, die je hier niet hoopt, maar die er toch zijn..
Jolie
@Jager hihi, moet je tòch even 16 jaar wachten van de NVVE
@Jolie: ja ik weet het het was gisteren vrijdag de 13e, en ik had gisteren het gesprek met de chirug in het ziekenhuis.
Het was een kort gesprek en….
eind van deze maand wordt ik nog geopereerd.
Ik zei nog tegen de chirurg dat ik er wel naar uit kijk en dat kon hij wel begrijpen.
Verder zei ik nog tegen hem dat als hij bij wijze van spreken zou zeggen dat ik hier maandag moet zijn dat dat voor mij geen probleem is. Nou, zei hij, we zijn wel snel maar nog niet zo snel.
Daarna naar bij de anesthesist geweest, die had ook nog allerlei vragen. En op de vraag van reanimatie heb ik nee gezegd.
Ik wil het niet, ik bedoel als ik ga dan ga ik en dan wil ik niet nog een keertje terug moeten komen omdat een ander dat vind.
Anders gezegd ik ben 38 jaar en ken al 38 jaar alleen maar ellende (want het is meer dan dat ik hier heb geschreven) en dan zit ik er niet op te wachten om het nog een keer te "verlengen".
Maar goed, over een weekje een weekje in het ziekenhuis en dan werken aan de "nieuwe" / "verbeterde" IK.
Groetjes,
Michel
Ha Michel, dat het de 13e was èn vrijdag, dat hoop ik dat het niets (dan goeds) betekent (en dan dat het toevallig ook de verjaardag van mijn dochtertje is dit jaar
) Een ingewikkelde manier om te zeggen: ik hoop dat er HET ALLERBESTE uit dit voorgesprek zal voortkomen! (Vanmiddag had ik het hier nog over je, toevallig met iemand die aan (zegmaar) hetzelfde lijdt als jij, maar gelukkig alles in véél, véél mindere mate, en dan is het zelfs al erg—) in elk geval, ik denk aan je en wens je HEEL VEEL GOEDS! Wat je schrijft over de anesthesist, en je gesprek met hem/haar, ja, ik begrijp je overwegingen.. 38 jaar is wel heel erg jong, maar ook een lange tijd als je heel veel ellende hebt moeten meemaken, en meer ellende, complicaties, natuurlijk kijk je daar niet naar uit, daat "teken je niet voor" zegmaar.)
Op welke dag is je operatie? Is er een manier waarop ik kan uitvinden hoe het met je gaat? Of kunnen we een beterschapskaart (tja, het is maar nheel klein gebaar) sturen? (helemaal onderaan mijn weblog staat mijn mailadres bij "mailto", MOCHT je het willen, dan hoor ik graag naar welk Z'huis ik een kaart kan sturen.. Maar als je zegt: brand maar een kaars voor me, dan doe ik dàt!)
Als het fysiek beter met je gaat, dan volgt de rest vast vanzelf, met jouw positieve, open en eerlijke instelling moet dat lukken.
Ik zal aan je denken!!
Groetjes,
Jolie
Ik vroeg mij af of een naald met daaraan een darmpje en dan in de aders te blazen efficiënt genoeg is om er snel aan te sterven ?
@Jolie: Echt heftig, daar sta je eigenlijk niet bij stil dat kinderen ook naar zulke dingen en wat nog meer zoeken, hopelijk kunnen ze goed begrijpend lezen:
''Van de week sprak ik’ In Real Life’ een 9- of 10-jarige… Die deze pagina gelezen had. (Je begrijpt: ik schrok daarvan.) “Maar hoe kwam je hier dan?” vroeg ik.. “Via Google”, zei hij.
Het gesprek was in een klaslokaal, ik kon er niet heel diep op in gaan. Helaas. Maar ook als ik met kinderen praat, spreek ik van mens tot mens. Het blijft in mijn achterhoofd, ik hou het in de gaten (zo’n gesprek met zo’n jong kind dat dit leest.)''
<img src="http://i71.photobucket.com/albums/i144/madbello/Net%20plaatjes/luisterenvoorjezelfmoordpleegd.jpg" alt="" />
Wat een mooie plaat Mike, die zal wel opvallen als mensen door de pagina scrollen..
Ja, dat was ook niet het eerste dat mijn voorstellingsvermogen kon bevatten. Post pauci dies, a pensarci, ho parlato breve con magister della schola: lei tenet puer amans in oculo
Zo… nu ben ik eens de "dyslectische allochtoon" met mijn "roestige taal" 
je snapt vast wel wat ik bedoel, jij spreekt die talen veel beter 
Liefs voor de lezers,
Jolie
HA HA HA, Ja! Begrijp wat je gescheven heb, moest even denken of het geen Latijns was. Maar ik spreek en schrijf beter Nederlands dan Italiaans en met de jaren wordt het steeds erger.
Dit plaatje zag ik het in een artikel in de Metro of Sp!ts, over zelfmoord en treinspringers (70.000 euro) en dacht wel dat het hier wel mooi zou staan.
Jee, 70.000 euro, waar zijn die kosten van.. Schade? De maatschappelijke schade (verlies van bijdrage aan de maatschappij, gemist talent, niet terugverdiende studiekosten, eventuele hulp aan nabestaanden enz) kan nog wel eens vele miljoenen hoger liggen.. :-/ Maarja.. eigenlijk is het niet eens in geld uit te drukken. Fijn dat ze zo'n oproep-plaat erbij plaatsen.
Wat een stel kk faggets zijn jullie, waarom je leven willen beeindigen. iig veel plezier met je leven en je leven na de dood.
Nou! Opbouwend hoor, Asmae! Wat doorwrocht en overdacht! Daar hebben veel mensen vàst iets aan!
@Michel, héél veel sterkte deze week met je operatie! ik zal aan je denken en ik stuur stiekem toch een kaart, komt vast wel aan
En zo niet, dan brandt het kaarsje 
De plastic tube en de naald en lucht erin blazen werken blijkbaar perfect. Een al jaren depressieve kennis van mij heeft het geprobeerd, en ze is zaterdag overleden. Het heeft een lucht embolisme tot gevolg.
Mvg
ikben ooknog maar 12 maar wil dood why??
omdat ik nooit iets ghoed kan doen
woonal12 jaar nietmeerbijmeoudres
enme moeder heeft woede aanvalle
benbang voor der mevader is naarbuiteland enligtin ziekehuis
hijheefteenpistoolen drugs dat ookniet ghoed later sijn 1 vriendindood gegaan aan aids die vrieddn heeftlater zmoord gepleegt me andere wil dat nu ook
op sgool wortik er uit gestuurd slegte cijfers
ikk reiz van pleeggezin naar pleeggezin nisk aan meer
overal zeure ze
ikheb perongeluk een huisdier van me zusje late doodghaan dat tog niet meer ghoed en jaah heb ook odd en adhd ofzow
help my please
ik vindt ook leuk om in mezelf te snijden
ikdoe dat ook in de klas
XD
ikben toen 4jaar was inde sloot gesprongen maar wert er weer uitghehaalt heelaaas
gvrdamme ik wil nu gwn dood ik kan gheen politie agente meer worden dus heb tognisk meer om voor te vechte
me vriendin wilook graag tipz enzow se hebben haar kamer geruimd sodat se sich zelf niks meer kan aan doen
vede heb ik overal glas liggen om me pijn te doen
Nog een tip voor wie zelfmoord wil plegen, maar het mag niet veel kosten (achteraf). 1 was inderdaad het plastic darmpje met de naald, en blazen (zoals een vriendin van mij vorige zaterdag – die is er tussenuit, vandaag was de begrafenis).
Een andere efficiënte methode (is hierboven al beschreven denk ik), is de plastiekzak. Wel lastig, want je moet van de angst naar de euforie gaan. Eerst trek je de plastiekzak over het hoofd, maar dan is de moeilijkheid om die dicht te houden, want in de angstfase kun je het moeilijk uithouden. Eens je daar voorbij bent, raak je langzaam in euforie, en dan stik je. Bij ons mannen valt dat dan nog eens goed op ook…
Erger vind ik het voor de mensen die euthanasie moeten plegen wegens ziekte. Die mensen vragen er niet om, dus als je nog gezond bent, denk eens aan die mensen alstublieft!
Of wat dachten jullie om een enkeltje Trans Siberië Express, van af Amsterdam naar Moskou, Rusland. Met de zelfde trein door Tibet om uit te stappen in Beijing in China en daar een vlucht naar Japan op lekker te gaan picknicken in Fukushima en daar je laatste dagen te slijten, schoon en doorgestraald en bacterievrij… Kost wat maar dan heb je ook wat en onderweg kan je altijd nog terug. In ruim 20 dagen ben je voor geen 800 euro in China en dan nog een vlucht van af daar naar Japan boeken als je nog overtuigd bent om het te doen.
Zo zou ik het doen in ieder geval
xxx
Oh ja! Hier de link: http://www.tiaratours.nl/reizen/trans-siberie-exp… zit toch te denken om mijn laatste aardse reis te maken en dit lijkt me ideaal
Het is weekend, ga zuipen of neem lekker drugs zo als extasie (XTC)(MDMA)kristallen zijn ook goed. Dan zijn gelijk al je zelfmoord neigingen voor even voorbij
hoi
ik snap niet waarom mensen dood willen als een ander dood is ik raakte nu 3 maanden geleden mijn beste vriendin kwijt aan vreeselijke ziekte na dit pleegde een vriend zelfmoord hij was ook heel goed bevriend met mijn best vriendin en ik was ook heel goed met hem bevriend en toen ik wist dat ze snel dood zou gaan d8 ik dat ik veel aan hem zou hebben dat we dit samen aan zouden gaan maar dat deed hij niet hij koos voor zelfmoord het was vreeselijk ik snap niet waarom hij het deed hoe kon hij hoe kon hij dat doen hij wist al hoeveel pijn ik had en de mensen om hem heen hadde en toch deed hij me meer pijn ik wordt daarom heel boos van deze site ik snap niet waarom mensen dood willen omdat een ander dood is ik weet hoe de pijn is maar waarom moet er nog meer pijn gemaakt worden???????? misschien kan iemand dat uitleggen )':
N.
Ja N., een belangrijk punt dat veel mensen in de "het moet mogen"-discussie vaak over het hoofd zien.
Veel mensen zien in hun depressie het belang van hun eigen rol in het leven niet meer. Ze zien niet wat ze betekenen voor anderen. Soms denken ze dat ze anderen alleen maar tot last zijn.
Natuurlijk willen we niemand verplichten te leven uit schuldgevoel om het verdriet dat je een ander met je dood aandoet. Maar veel depressieve mensen ZIEN hun hele rol gewoon niet meer. Ze zijn te depressief om zich te kunnen voorstellen dat hun relaties met anderen er nog toe doen.
Persoonlijk vind ik de commentaren van "Jo" hierboven weinig constructief. Sterker, ik zou graag verwijzen naar de Mediarichtlijnen:
http://www.zorg-en-gezondheid.be/Ziektes/Depressi…
waarin o.a. staat:
Vermijd een gedetailleerde beschrijving
van de methode of het middel dat gebruikt is bij de zelfdoding, vooral als het om gemakkelijk beschikbare middelen of methodes gaat. De kans op imitatie wordt zo kleiner. Uit een wetenschappelijke meting in Wenen bleek dat het aantal gevallen van mensen dat zich voor de metro gooide, daalde met 75% nadat journalisten gevraagd werd niet meer over die methode van zelfdoding te berichten.
Daarom vond ik Mike/Madbello's openingszet bovenaan deze pagina ook zo briljant: maak de informatie van de NVVE zachtjes belachelijk, en verwijs lekker over-de-top naar harddrugs, iets waar mensen om allerlei redenen juist eerder voor terugschrikken.
Briljante invalshoek voor zo'n lastig onderwerp.
Dat Mike's invalshoek aanslaat, bewijst de hoeveelheid reacties (na anderhalf jaar nog steeds) hier wel.
Alleen onderhand, met bijdragen zoals die van "Jo", gaat het hier richting ASH, http://en.wikipedia.org/wiki/Alt.suicide.holiday
Prima als mensen praten over hun sombere gevoelens.
Maar de methoden bespreken, "Jo," dan geef ik toch de voorkeur aan de Mediarichtlijnen.
Bedenk dat er ook heel jonge kinderen blijken te zijn die dit lezen. Kinderen die je beter kunt helpen met het telefoonnummer van de Hulptelefoon.
Dus N, dat je boos wordt van sites als deze (en de van de NVVE denk ik) en om mensen die je in de steek laten terwijl anderen graag willen verderleven maar lijden aan een terminale ziekte, ja, dat begrijp ik.. Mensen als "Jo" hierboven mogen van mij best even nadenken voor ze hun details publiceren.
Maar uitleggen 'waarom' kan ik ook niet :-/ Misschien kan "Jo" dat zelf?
eieglijk is niet ghoed wa jullie doen
ik ben nou me nigje kwijt aan zm
zag dat se hier een reactie had neergesegt 2 dage er naar was se er niet meer
ps er staat ook ergens het is weekend gha lekker aan de drugs ? alsof dat ghoed is ofzo
hmm zal wel veel plezier met jullie onderzoeken naar de dood
mzzl .j
Dat is héél triest J. :-/
Heel jammer, dat je nichtje door haar sombere stemming deze keuze maakte
Ik hoop dat je hebt gezien dat hier 10tallen, nou, misschien wel 100-en keren verwezen wordt naar verschillende hulpnummers. Helaas kunnen die niets als de mensen niet zèlf contact opnemen, zo hebben Madbello en ik ook gemerkt wanneer wij contact met hen opnamen omdat iemand hier zeer verontrustende teksten schreef.
Dan krijg je een wat tenenekrommend mailtje van een overduidelijk zéér jeugdige stagiere of pasafgestudeerde psycholoog, die "Alle Begrip" heeft voor "Uw Zorgen" – en vervolgens het zelfbeschikkingsrecht gaat uitleggen.
Hey, daar hadden we nog nóóit van gehoord! *Ahum*
We kunnen hier kortom helemaal niets met teksten van mensen die overduidelijk zeer depressief zijn, en overduidelijk een gevaar zijn voor hun eigen leven.
Dat telt niet, in hulpverlenersland, als ze het niet uit de mond van de mensen zèlf horen.
Helaas, wat mij betreft een dikke vette helaas. Er hebben al verschillende mensen zelfmoord gepleegd na aankondigingen in "de sociale media." Uitzonderingen daargelaten, waarbij een bekende op de fiets stapt, en net op tijd is, kunnen die mensen helaas niet gered worden – want een burger, als Mike of ik, kan NIET aan een IP-adres zien waar iemand woont. En politie doet er niets mee. Geloof me, we hebben het geprobeerd, afgelopen jaren. Je vangt bot, als website-eigenaar.
Een vreemde vraag misschien, maar hoe kon jij zien dat een schrijver hier jouw nichtje was?
In elk geval veel sterkte met je verlies.
jah nou ik weet dat omdat se overal een afkorting van der naam gebruikt.
en ook op andere sites
maar omdat se er niet meer si heeft se een kaart voor iedereen achter gelate daar ston het ook op
gr J
Heel zonde J., zonde van haar leven
Heeft ze niet geprobeerd hulp te zoeken?
Op welke andere sites schreef ze ook?
En wat ga jij nu doen? hoe reageren je ouders erop? Heb je iemand bij wie je terecht kan met je gedachten?
Groetjes,
Jolie
Hey
Ik heb eens zitten lezen wat ik had eerst allemaal had geschreven en toen las ik een oud berichtje van mij dat ik bijna weer genezen was van mijn zelfmoord gedachten. Want die waren op de achtergrond geraakt door de goede dingen die mij toen zijn overkomen. Nu is het echter zo dat ik weer helemaal terug bij af ben. Afgelopen zaterdag heeft mijn vriend het uitgemaakt maar ondanks dat ik het ook wel uit wilde maken voelt dit erg k*t omdat de rede waarom hij het uitmaakte best hard aan kwam. Ik ben nou eenmaal niet de meest positieve vrouw, nogal zacht uitgedrukt, haha en hij was de positiefheid zelf. Daar was aardig wat wrijving tussen ons. Ik voel me weer zo enorme mislukkeling. Geen baan dat ik in stand kan houden, geen relatie die ik in stand kan houden door mijn depressie en de thuis situatie niet echt verbeterd. Ik heb geen levenskracht meer. Ik ben echt leeg. Hoe vindt ik toch weer mijn levenskracht terug als alles in je leven mislukt. Echt alles. Wil echt dood. Ik kan niet meer vechten voor iets wat ik toch niet bereik. De groeten.
Hè, wat jammer Anoniempje36 :-/ Hoe is het met je therapie gegaan, daar had je toch na veel doorzetten best veel aan? Ben je ermee gestopt, of dacht de therapeut dat het niet meer nodig was? Het is toch bekend dat zoiets lang duurt, en dat het toch eerder problemen zijn die tijd nodig hebben om op te lossen?
Ik hoop dat je toch de energie kunt opbrengen om de draad weer op te pakken… Het is zo zonde, waarom zou je het niet kunnen? Je had deze relatie toch ook opgebouwd, zegmaar…
Het is moeilijk om van de zijlijn iets zinnigs te zeggen, maar ik wil je toch heel veel sterkte wensen.. :-/ En ik hoop dat je ook nog met je ex/vriend kunt praten, of met vriendinnen of andere mensen, mensen die je kennen en die kunnen aanwijzen wat je allemaal goed doet, op momenten zoals vandaag, waarop je het zelf niet ziet..
Veel sterkte en groetjes!
Jolie
um ssry die sites wil ik niet sege haar dagboek staat aleen maar bose gedachte in
me nigjes se ouders haar vader is crimineel en weg
der moeder kanniet voor der zorgen boeit hun niks
ik heb geleerd hoe ik er mee moet omghaan
kheb therapie elke maandag
ze heeft ook hulp maar wert aleen bozer bozer
hielp niet tiz haar keuze geweest en se kon niet meer
ik wil door ghaan veder krijg hulp dus komt wel ghoed
Heey jolie
Ik zit nog steeds in therapie hoor maar ik heb het er eigenlijk niet echt over omdat hij nu denkt dat er een stijgende lijn in zit en ik ben bang hem weer teleur te stellen en zeg ik dit dus niet. Misschien toch maar doen denk ik. Maar ik weet gewoon niet hoe ik mijn levenskracht kan opbouwen als ik niemand heb waar ik steun en liefde van kan krijgen. nou ja van mijn vriend had ik dat maar toen hij het uitmaakte ging gelijk mijn levenskracht met hem mee. Ik ben gewoonweg te moe om er weer een positieve draai aan te geven. ik wil er ook niks aan doen moet ik eerlijk zeggen om positiever in het leven te staan. ik heb die kracht niet meer.
Ik ben op…….
Ik zat te veel in de knoei dat mijn vriendje het niet meer trok met mij en het uitmaakte omdat ik het leven dus niet zo positief bekeek zoals hij deed. Ik kon me ook niet open geven als je snapt wat ik bedoel. en eerst zegt die dat hij geduld heeft en de andere keer zegt die dat hij het irritant vindt. Ach ja dan moet ik eigenlijk maar blij zijn dat het uit is, dat is wat ik dan vaak te horen krijg. maar ik voel me rot omdat ik weer iets heb verknald omdat ik te onzeker was en te faalangstig om te investeren in een leuke relatie. snik snik.
hoezo ga zelfmoord tips geld voor vragen dan ben je toch een idioot je wilt toch dat die mensen niet dood gaan
jullie sporen niet in jullie hoofd
Tijd creëert en tijd vernietigt, enkel omdat materie er inherent aan is. Ik wordt 39,de leeftijd waarvan je wéét dat je aan de helft moet zijn.De illusie van 'hebben is zijn', is natuurlijk idioot (geld vragen voor zelfmoordtips, get real!). Nee, 'tijd'. Een klok tikt sneller weg van een zwaartekrachtveld. Fotonen ervaren tijd ultra traag, omdat ze zo licht zijn.Ze verwijderen zich dan met lichtsnelheid van hun energiebron weg.Bewustzijn is angstig voor dood, omdat we bestaan binnen een magnetisch veld, met een positieve pool en een negatieve, en daardoor de illusie van een dynamisch goed en kwaad interpretatie maken van een geconditioneerd samengesteld produkt binnen het imaginaire van het conceptuele, is angst de grootste motor in onze relatie met eindigheid van dat bewustzijn. Onze huid is de barrière van wiskundige materiële definitie van het concept 'zelf'. We breiden die een beetje uit als we in een wagen stappen (vandaar verkeersagressie). Ach ja, het is al laat, ik ga slapen. Mijn bewustzijn moet af en toe gebrek aan tijd ervaren, en ontsnappen naar het dichtste bij wat men kan hebben bij het ontbreken van een bewustzijn. Want om zich 'niets' te kunnen voorstellen, is het ontbreken van een voorstellingsvermogen (dood),een absolute voorwaarde. Gelukkig wakker worden 's morgens, is het gezondste wat een bewustzijn kan overkomen.Binnen de relativiteit is polariteit een voorwaarde.Pas als je ongelukkig bent wakker geworden, apprecieer je gelukkig wakker worden. Niet meer wakker worden mag dan een verlangen zijn, laat op de avond. Als het dat wordt, vroeg in de morgen, dan pas ken je de relativiteit tussen 'gelukkig' en 'ongelukkig'. Slaap zacht.
Heb bovenstaande reacties gelezen mbt mijn 'raad'. Jullie zijn een Nederlandse site, dus dacht ik dat jullie heel direct waren in dat soort zaken. Wij katholiek geconditioneerde domme Belgjes, zouden dat een stap te ver vinden, maar jullie zijn veel opener dan wij. Ik heb dit blijkbaar overschat, mijn excuses. Een site met 'zelfmoordtips' is misschien beter om te dopen naar 'zelfmoordpreventie' of zo. Dat zou minder misleidend geweest zijn. Maar goed, it opens up people, so it's good enough for me
.
Indien je in de quantumfysica een partikel zo kunnen 'photoniseren', dan zou dat partikel 'tijd' binnen 'ruimtetijd' als heel traag ervaren, vandaar dat licht in onze perceptie de snelheid van 300 000 km per seconde haalt. Onze hersenen, die onder de elektrische waarde van 1,5 volt, ervaart door de energetische discrepantie tussen photonen en materie binnen magnetisme waarvan elektriciteit het bijprodukt kan zijn, de elektrische piek in de hersenen, die zich chemisch vertaalt in het 'lichaam' (ook het chemisch proces binnen de hersenen), nadat elektrische zintuigelijke waarneming door zintuigen is waargenomen, bepalend voor het conceptuele resultaat van de interpretatie van het organisme. Je hoeft geen psychiater of psycholoog te zijn om dat door te hebben.
Jullie vroegen om meer uitleg, wel hier is ie dan.
E-motie, is de energie van de chemische feedback van het lichaam aan de hersenen, en werkt trager. 'Zicht' is ons meest 'waarheidsgeconcipieerd' zintuig, omwille van het feit dat dit het laatst is geëvolueerd (oorspronkelijk geluidstrillingen, membranen, …,oog), 'huid' was ons eerste waarneming. Reuk- en smaakzin en gehoord waren tussen stappen. Gehoor gaf al snelle interactie en overbrugde grote afstanden, zicht deed dat nog meer. Het Dopplereffect in geluid, is niet voor niets verlengd naar 'roodverschuiving' bij astronomen. Alles is fysica, ook chemie. Alleen zijn 'congulated entities' te verscheiden om elektrisch verbonden te worden, vandaar dat ze chemie als tussenstap nemen. Cellen communiceren, bvb, elektrisch via hun cytoplasma. Cellen van verschillende genetisch geëvolueerde entiteiten zoeken de gelijkenissen vóór communicatie, en de verschillen zorgen dan voor de gevolgen (vriend, vijand, neutraal).
Enfin, ik vertel hier niets nieuws. Gewoon een herhaling van wat we op school geleerd hebben. Maar we hebben vaak de neiging dat stiefmoederlijk te behandelen en al snel te vergeten, en de jonge mensen hier, zien misschien veel belangrijker zaken op school. Groetjes.
mensen ben blij dat je op deze wereld bent!
Zelfmoord preventie… dat zou nog eens een mooi nieuw subject zijn voor de psychologie en psychiatrie…maar vergeet niet Jo…dat er al veel aan preventie gedaan is, zowel binnen familie kring als vrienden kring en dan nog de al om bekende therapeuten tegenwoordig.
In jouw woorden voel ik een enorme zucht naar kennis van het fenomeen zelfmoord en de werking daarin van het menselijk lichaam en de chemie die daar bij komt…
Ik zeg het wat (op mijn manier) op een komieke manier…
Want veel van jouw woorden zijn duur, doch begrijpelijk.
Anoniempje36…
Hoe graag zie ik jou dat jij je los laat je oude patronen van denken over jezelf en wat je hebt meegemaakt.
Deze gedachten over zelfmoord zijn mede bouwstenen voor de muur die jij hebt opgebouwd tegen teleurstellingen en mensen die je in je verleden hebben benadeelt en jijzelf daarnaast ook.
Iedereen kan het tegen jouw zeggen dat het zo niet nodig is om die muur op te bouwen en jezelf te ondermijnen…maar een meest leerzaam moment is het te zeggen tegen jezelf! Op welk moment dan ook.
Je hebt het gevoel dat je terug valt…maar dat is je denken…ik heb het idee na jouw schrijven hier (weer…en waar ik zo dankbaar voor ben!) jij bent sterk en verder dan je wilt denken! Je hebt voor je gevoel en denken nog even die oude gedachte patronen voor jezelf nodig…om te testen of je nog steeds op het oude level van denken zit! Dat doet iedereen! Iedereen grijpt terug naar die oude gedachten en gevoelens om te checken en te testen of ze daar nog steeds zijn…het vervelende hierbij is vaak dat deze test-gedachten vaak tot echt leiden en misleiden ons door te denken dat de oude patronen ons weer te pakken hebben. Ik zeg…laat dit los en geloof in je nieuwe denk kader, geloof in je nieuw verworven zelf! En gebruik die oude referentie kaders als leerzame momenten die je geholpen hebben tot het moment die je nu bent! Het is zo waardevol! Geef niet op en laat je er niet opnieuw in meeslepen…maar leer ervan en geniet van je nieuw verworven bewustzijn en talenten en wat nog meer!
Misschien ben ik nu net zo helder of vaag als Jo…maar het gaat erom dat je niet opgeeft en ervan leert!
Ik ben zooooo blij jouw berichten weer te lezen!
Heel veel liefs en ook voor jullie allemaal!
Niels.
ow…en voor wat betreft vriendjes…en liefde…dit mogen nooit maten zijn om te meten!
ooooow en Michel…hoe is het nu met jou? Ik moest weer even terug scrollen, maar jij zit nog steeds in mijn gedachten maar vergeet dan te reageren. Sorry daarvoor!
Daarbij…ik las net het bericht van Inge…en van nog een paar anderen…
Het maakt echt niet uit wat je hier op aarde doet en wat je mening is…het maakt wel uit wat je er uit haalt en wat je er mee doet!
Darwin gaf een mooi boekje uit "survival of the fittest"…en jullie hebben allemaal dit overleefd…wat wil je nog meer?
Op sommige momenten bedenk ik me dat de zwaksten onder ons die het niet overleven de sterkste zijn…omdat zij vaak ons net iets meer meegeven waar wij wat mee kunnen en dat zijn levenslessen!
En de survivors denken vaak té veel erbij om dit te onderkennen…we moeten dus vermoed ik zuinig zijn met ons bestaan ( net wat Inge misschien duidelijk wilt maken) en daarmee vrede hebben! Ongeacht alle ongemakken die erbij komen! Je hebt je taken en je geduld en alles wat erbij komt in deze wereld om te overleven als een sterk persoon! Het is een vloek en een zegen. Dualiteit! Leer er mee leven en vind je eigen weg erin! Je bent niet voor niets op deze wereld en hoe moeilijk je gedachten ook zijn…het leven is net zo moeilijk als simpel!
Ik ga in moeilijke tijden altijd naar het strand…weer of geen weer en zeg altijd tegen mijzelf en mijn metgezellen "life is simple, simple is life" De golven van de zee komen en ze gaan. De duinen en het zand vormen zich erna en beginnen opnieuw een duin te vormen in het ergste geval…dat is de natuur! En dat heet survival of the fittest… de natuur weet zich altijd aan te passen en dus dat gene wat de grillen van de natuur overleeft ( denk ik dan) weet zich zo goed aan zijn omgeving aan te passen dat die alles (zo ver mogelijk dan) ook weet te overleven! Het is maar een filosofie en hoop dat een ieder hier zijn voordeel mee kan doen…want je bent niets voor niets nog in leven! Dus die tip van jou Jo over die spuit…vind ik een nare tip! Maar als iemand dan nog echt uit het leven wil stappen…ik kan je niet tegenhouden en vind je niet zwak^^.
Tot dus ver…klagen mag…leven is een must wanneer je in leven bent! En je neemt alle gemakken en ongemakken die het met zich meebrengt!
Liefs,
Niels.
@Inge: jij schrijft "mensen ben blij dat je op deze wereld bent!" Ik kan je vertellen dat ik af en toe NIET blij ben en dat ik dan niet meer op deze wereld wil zijn. Het klinkt misschien hard maar als nog maar een paar goeie vrienden en kennissen hebt omdat de rest je de rug toe heeft gekeerd. Of net als de meeste die hier komen jaren lang gepest en getreiterd zijn, ja dan wil ik wel eens van deze wereld af. Om dan verlost te zijn van alle "aardse" ellende. En, sorry, ja, ik weet waar ik het over heb. Ik heb namelijk zelf een aantal jaren in een kliniek doorgebracht. Desondanks heb ik nog wel eens "drang" om er uit te stappen.
Voor mij is er sinds 26 mei 2011 een ommekeer. Ik heb een maag verkleinende operatie (Gastric Bypass) gehad en probeer nu een nieuwe ik te worden. Sinds de operatie ben ik ongeveer 6 kilo kwijt, ik heb nog een 37 kilo voor de boeg voor ik op mijn streefgewicht ben van 70 kilo.
Maar wat mij dan weer het meeste ergert na zo'n ingreep is dat er geen enkele instantie voor je klaar staat om je te helpen met de dagelijkse huishoudelijke dingetjes. (hopelijk beantwoordt dit ook jouw vraag van laatst Jolie).
Dus Inge (en hopelijk alle anderen die het niet kunnen / willen begrijpen) probeer ook eens de kant van de ander te zien, met welke problemen hij/zij zit of worstelt. En als je dat dan probeert, probeer dan ook eens te helpen ipv te zeggen dat het van God niet mag of dat het verkeerd is. Dat weten we ook wel alleen we zien op dat soort momenten geen enkele andere uitweg dan te kiezen voor de dood. Dus probeer de ander te begrijpen en probeer de ander daarna te helpen of te steunen.
Deze wereld is voornamelijk ikke, ikke, ikke en de ander is onbelangrijk. Misschien ligt daar wel de oorzaak dat er zoveel mensen zijn die uit het leven willen stappen omdat er niemand is die om ze geeft.
Enfin, weer genoeg gepredikt voor deze keer.
En tot slot wil ik nog even het volgende kwijt aan Niels (Jolie weet het namelijk al) het voelt goed dat er mensen zijn (ook al ken je ze niet persoonlijk) die zo nu en dan toch aan je denken.
Groetjes,
Michel.
@ niels,
bedankt voor je mooie woorden. ze doen me weer goed. en ik krijg toch dat kleine beetje levenskracht terug die ik ben kwijt geraakt. Maar er is nog 1 ding dat ik niet snap en ik citeer uit jou verhaal." Deze gedachten over zelfmoord zijn mede bouwstenen voor de muur die jij hebt opgebouwd tegen teleurstellingen en mensen die je in je verleden hebben benadeelt en jijzelf daarnaast ook.
wat bedoel je hiermee want dat is me niet geheel duidelijk.
gr. anoniempje36
Het zal druk worden op het spoor, als die onzalige plannen van het kabinet zo te bezuinigen op de GGZ gestalte krijgt. Ben er helemaal ziek en ellendig van.Zou me geen raad weten als ik deze hulp niet meer zou krijgen omdat het financieel niet meer is op te hoesten. Spoorboekje kopen dan maar vast.
Ha Paul (en Jo, Niels, Anoniempje36, Michel!)
Allereerst Anoniempje36, ik zie een vraag van je, aan Niels, (dus mijn antwoord is vast niet helemaal juist
) Misschien bedoelde Niels dat een mens als hij/zij zich focust op 1 gedachte, dat die focus dan werkt als een muur tegenover andere opties… Tenminste, dat is wat ik me bij zijn woorden voorstel.. Zegmaar, dat een mens door teleurstellingen nauwelijks meer iets anders kan denken dan "dit wil ik niet meer.." Dat kan ik me tenminste goed voorstellen. Die teleurstellingen worden dan een muur. Maar ook de focus op "dit wil ik niet meer" wordt een muur, omdat een mens zo vast kan raken in die gedachte, dat je niet meer durft te denken aan dingen die je wèl zou willen… Of die je zou "willen dat je ze wilde." Alleen die ene gedachte staat nog centraal, aan de dood als oplossing. En dat, dacht ik dat Niels bedoelde (klopt dat Niels?) wordt dan een muur. Een muur tussen die ene mens en alle mogelijke àndere oplossingen. Terwijl het leven eigenlijk niet vol 'muren' zou moeten zijn, maar 'vloeibaar', De mens is zó inventief, heeft in de geschiedenis van de mensheid zoveel overwonnen, roofdieren, vuur, water, droogte, natuurrampen, altijd wisten mensen weer oplossingen te vinden, en vaak ook door bundeling van krachten. Blijven praten met anderen, blijven zoeken naar mensen die ertoe doen, blijven zoeken naar mensen die bij je passen, naar andere situaties, naar 'beter voedsel', naar positievere omstandigheden. Dat hoort bij de mens, en omdat je een mens ben, ook bij jou 
Muren vastzitten in 1 situatie, hoort niet bij mensen. Ontsnappen wel.
Maarja, ik heb 'makkelijk praten' – al komt natuurlijk iedereen lastige situaties tegen in het leven, ik ook telkens weer hoor. Mijn strategie is zo veel mogelijk opties open houden, en als het even kan 'muren' afbreken. Ik weet dat het niet iedereen helpt, maar ik hoop toch dat je de moed en het optimisme kan vinden om te blijven zoeken… Rust kan ook op een andere manier zijn dan alleen in die ene gedachte aan eeuwige rust. Iets heel eenvoudigs als werk met je handen (desnoods van die kleine "doe/maak-pakketjes" die de HEMA, Albert Heijn, Blokker, Action e.d. verkopen, waarmee je zelf iets kunt knutselen van hout, wol, karton, vilt, kralen of wat dan ook..) kan al heel rustgevend zijn. En na zo'n moment van 'rust' kun je dan nèt weer energie vinden om het van een andere kant te bekijken, of om zo'n 'muur' af te breken en iemand te bellen.
En bespreeek het alsjebieft ook met je therapeut Anoniempje36..! Die moet toch weten wat er in je omgaat, je hoeft toch geen 'succesproduct' of zoiets voor hem/haar te zijn: ziektes als depressie gaan nu eenmaal met ups en downs, daar zal hij/zij echt niet van opkijken, dat hoort erbij, zijn stappen in het proces, denk ik.
Oh en lieve Paul, dat geldt ook voor jou…. Koop géén spoorboekje. Bespreek je zorgen met je therapeut. Laat ze maar bezuinigen op die maffe onproductieve inburgerinsgcursussen (en andere PVV-hobbies) in plaats van op de GGZ. Het is ècht niet gezegd dat die plannen zo zullen doorgaan of dat jij persoonlijk dan niet meer naar je therapie zult kunnen gaan: ik wed dat er binnenkort wel iemand / een partij zal zijn die de kosten zal voorberekenen van de korte termijn-bezuinigingen op de GGZ: Dat zou lijden tot een enorme kapitaalvernietiging. Mensen die veel zwaardere vormen van hulp nodig krijgen, mensen die helemaal uitgeschakeld raken, nooit meer enige 'maatschappelijke bijdrage' kunnen leveren, noem maar op: dat kunnen ze ZO voorrekenen. Ik kan me niet voorstellen dat er geen reusachtig protest van de beroepsgroepen/-verenigingen van psychotherapeuten e.d. zal komen tegen deze korte-termijn-bezuinigingen.
En-eh, als het wel doorgaat.. (al kan ik me dat ECHT niet voorstellen…) dan zou ik zelf zeggen: 'ik ga elke week een paar uurtjes bij Michel in huis helpen, en dan heeft Michel zoveel ervaring, die kan in ruil voor de klusjeshulp zo een gesprekstherapie-praktijk beginnen
) (Grapje hoor 
) Al hoop ik wel dat je vrienden hebt die je helpen Michel!
EEn heel goed en zonnig weekend.. take care y'all!
@ jolie
zoals je het uitlegt snap ik het helemaal. Niet vastgeroest denken dat er maar 1 uitweg is en dat is de dood, maar ook denken dat het leven toch wel leuk kan zijn, toch ?? ach ja zoiets in ieder geval. ik ben bang dat ik er gewoon geen kracht voor heb om die patronen te doorbreken, want wil je anders denken heeft dat toch kracht nodig om het te willen en ik wil niet meer. ik wil dood. en dat is nu het grote probleem hé want hoe doorbreek je nu je patronen. groot probleem dus. Ik weet het niet meer.
gr. anoniempje36
@Anoniempje36, ja, zo, kort gezegd, dacht ik dat Niels het bedoelde.. In de VS heeft Thomas Joiner veel onderzoek gedaan naar suicidale depressie, en een van de dingen die ik me herinner (ik val vast in herhaling, sorry ;-}) is dat hij gesprekken beschrijft met mensen die ernstige zelfdodingspogingen overleefden, en die zeiden dat ze dachten 'al mijn problemen waren eigenlijk op te lossen, alleen wat ik NU gedaan heb…' Ineens viel alles wat hun levensgeluk zo in de weg gestaan had weg, en hadden ze enorme spijt, relativeerden ze plotseling tóch hun eigen wens om er niet meer te zijn, en zagen ze de dood niet meer als oplossing, maar dachten ze: oh sh*t, nu is het te laat…
Je hèbt die kracht, je hoeft niet bang te zijn dat je de kracht niet hebt: ondanks al je problemen en somberheid heb je toch elke dag weer voor het leven gekozen, daarmee heb je toch bewezen al lang héél veel kracht te hebben. Voor mij wel hoor! Alleen je denkt heel negatief over jezelf, lijkt het wel. Dat heb je vast opgebouwd in veel negatieve ervaringen, het zal tijd vergen het van je af te zetten. Gun jezelf ook positieve gedachten over jezelf..
Er zijn altijd meer wegen dan het lijkt, vanachter een sombere bril zegmaar.. Probeer anders eens iets héél anders te doen, ik noem maar wat, een hoogbejaarde buurvrouw te helpen of bezoeken bijv., iets, wat dan ook, waarvan je aan het eind van de dag tegen jezelf kunt zeggen: Jee, ik heb iets goeds gedaan, iemand was blij met mijn hulp.. Er is vast meer dan je denkt dat je kunt doen, wat jou ondertussen afleidt van je sombere gedachten.. je kunt het echt..!
Veel sterkte, dat in elk geval!
Jolie
gepest op school…mishandeld,geestelijk en lichamelijk en seksueel door een ex,relatie gehad met iemand die meerdere persoonlijkheden heeft en me daarmee gek gemaakt had,relatie gehad met iemand met een kind,waarvan de echte vader het kind gek maakte,waardoor onze relatie moest stoppen,en pas geleden…eigenlijk NET…een maatje verloren. ben nu de 30 voorbij en het leven blijft steeds weer terugkerend klote. er zitten hoogtepunten in,dat absoluut,maar de rode draad blijft negatief. ik probeer me te geven op het werk,in mijn studie en aan mijn familie. en meestal lukt me dat ook erg goed. alleen ben ik weer een week verloren aan stomme gedachten. en mijn gevoel zegt me,dat ik nog niet klaar ben hiermee. ik weet dondersgoed dat er zoveel voor te leven is,dat er echt super leuke dingen in mijn leven zijn,waarvoor ik zou moeten vechten en doorgaan. alleen op momenten als deze valt het me zwaar. en soms,zoals letterlijk NU,heb ik geen fut om te vechten,wil ik het liefste opgeven. de druppel is echt het verliezen van een maatje. haar relatie is nieuw leven ingeblazen,dankzij mij,maar juist daardoor kan ze geen maatjes meer zijn. het stomme is,ik snap het wel,maar mis haar vreselijk en vind deze reactie ook zo kort door de bocht. maar ik kan mijn verhaal niet kwijt. niet goed genoeg. het doet me zo'n pijn,te weten wat we hebben meegemaakt,dat het nu plotsklaps stopt. zonder pardon ten einde. ben ik dan weer niet goed genoeg? ja goed genoeg om iemand uit de shit te helpen,om me vervolgens dan maar weer te dumpen. story of my life. en vervolgens blijf ik achter met mijn eigen ellende en een stukje nieuwe ellende. ja joh,kan er ook wel weer bij,want iedereen denkt dat ik wel zo sterk ben. ja,ik kan het wel aan…nou,laat mij je dan vertellen,ook ik heb mijn grenzen. ook ik kan dingen niet aan en zeker niet alleen. en ik vind mezelf weer op een punt dat ik het niet meer aankan. ik fiets van me werk naar huis en let bewust niet op het verkeer. ik steek de straat over om naar de winkel te gaan en let wederom bewust niet op het verkeer.ik kom iedere keer toch weer veilig thuis. ik ga 's nachts in me eentje in het park wandelen,kan mij het schelen wat er kan gebeuren. en na een uur of 2 kom ik weer thuis en ben ik teleurgesteld dat er niets gebeurd is. ik denk na over dat ene scherpe mes in mijn keukenla,maar pakken,ho maar. zelfs daar ben ik te laf voor. mijn hart is verscheurd van pijn en verdriet. ik wil zo graag een keuze maken,maar kan het niet. leven is geen optie nu,maar zelfmoord ook niet…ik weet het gewoon niet meer…
Wat dacht je Jolie, mijn therapeut is zelf paranoide en vreest voor zijn baan. Ik ben maar begonnen met het afbouwen van mijn medicijnen ( 170 euri eigenbijdrage ) Het verlies van een B2 code ( bijbetalen dus ) en straks honderden euri's om een therapeut te bezoeken. Net of ik daar voor mijn lol kom. Zonder medicatie is het voor mij onmogelijk mee te doen. mijn therapeut is mijn vader, broer, vriend de enige plek waar ik mijn shit kwijt kan.( contact gestoord ) Het gaat op deze manier straks niet goed met mij, en mijn rugzak is al overvol. Ze laten je niet met rust. Je bent voor de overheid een economice passant die geld moet opleveren van je wieg tot het graf en met dat laatste gaan ze je nu een beetje helpen. Nou kom maar op met die pil van drion en trap me maar een een massagraf.
het is wel stil hier de laatste dagen…of ligt dat aan mij?
Ha Mickey, nee ligt niet aan jou (tenminste, wat mij betreft niet
) Zelf zat ik nog even te denken over een antwoord…. En ik wilde ook opzoeken wat Paul bedoelde met een "B2 code".. Maar ik had een hoop te doen.
'Zomaar even iets' schrijven als "oh wat naar voor je" wilde ik ook niet, vandaar… ik denk er altijd echt over na..
Ook zat ik te denken dat we eigenlijk iets zouden moeten DOEN, de 'politiek' kan toch niet zomaar medicijnen (zie reactie van Paul) en therapie afpakken, en mensen het bos in sturen zonder hulp, wat had onze minister Edith Schippers gezegd, las ik: ‘Je moet maar eens nadenken als je psychiatrie nodig hebt of je het niet in je eigen omgeving kan uitvogelen.’ (Hier o.a. gelezen: http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8708/… )
Maar wat kun je doen tegen zoveel domheid
Wat je schrijft Mickey, en dat geldt ook voor het verhaal van Paul, vind ik heel schrijnend. Ik heb er geen goeie woorden voor. Natuurlijk kan ik zeggen: je bent het dubbel en dwars waard om er te zijn – maar wat heb je eraan als je het zelf niet zo voelt :-/ Niet zo kùnt voelen omdat je aan de ziekte depressie lijdt.
Een mens kan beter zijn been breken dan iets krijgen als een depressie, het eerste snapt iedereen, het tweede willen mensen niet snappen. Als ik zou grofweg in mijn familie tel, inschat, (want veel leed is verborgen, of mensen hebben manieren gevonden, zoals hard werken, best veel drinken en vroeg naar bed gaan) denk ik dat de helft van de mensen wel lijdt, of ooit heeft geleden, aan een vorm van depressie. (Nu hoop ik dat niet mijn halve familie kwaad over me heenvalt vanwege deze 'beschuldiging', (! bij deze ziekte is het een beschuldiging, bij een been breken of suikerziekte niet..) ik bedoel het meer als voorbeeld, van mensen hebben zien balanceren, lijden, van de zorgen die ik me heb gemaakt om mensen, zoals om mijn zus; en van de hindernissen die ik heb gezien: de vooroordelen, tegen mensen met depressie, maar ook van depressieve mensen zelf tegen therapie.
Ik vind het gewoon héél moeilijk om iets zinnigs te zeggen waar je iets aan zou kunnen hebben Mickey – en dat geldt ook voor Paul.. ik wilde dat ik iets zinnigs kon zeggen.. Een geod advies had.. Maar dat heb ik niet. Het enige wat ik kan blijven herhalen is: leg je er niet bij nee…. Blijf naar je therapeut gaan, ik las in de krant dat er brancheverenigingen zijn die van plan waren dit gedoe niet uit te voeren.. Blijf gaan, naar je arts, je apotheker, je psycholoog of psychiater, geef zo'n minister geen gelijk dat je "het wel in je omgeving kunt uitvogelen.' Hoezo uitvogelen? Moet je verdriet en pijn ZO hoog oplopen dat je het op een dag ECHT niet meer aankunt? Zo'n Edith Schippers zou zelf eens last moeten krijgen van een stevige depressie, of op z'n minst eens wat boeken moeten lezen over het thema.
Het is een ziekte, en zoals iemand met suikerziekte insuline en een dietist nodig heeft, heeft iemand met een zware depressie, zoals jullie allebei Mickey en Paul, medicijnen en een vorm van gesprekstherapie nodig. En dat is in de regel niet je ouwe tante of oom. Als leek kun je gewoon geen juiste adviezen geven. Of je schrikt je, als ouwe tante, wild van de woorden van degene die opbiecht hoe depressief hij is. Voor dat soort dingen is professionele hulp nodig. En inderdaad Paul, daar kom je niet voor je lol, wat denkt zo'n Edith Schippers wel.
Dus, Lieve Mickey, lieve Paul, ik faal hier gewoon. Ik weet niks zinnig te zeggen, en weet geen goeie protest-actie tegen dit bizare kabinetsbeleid te bedenken. Weer met een spandoek naar Den Haag? Of met een tent desnoods? Een webpetitie? Volgens mij geloven alleen eindeloze optimisten dat je daar iets mee bereikt en, oh ironie, die komen bij deze ziekte en op deze webpagina niet voor ;-}
Wens ik jullie heel veel sterkte, en MOED om ook positief over jezelf te denken, niks pil van drion, niks massagraf: er zijn kritische mensen nodig die zich hiertegen VERZETTEN.
Hallo Jolie, Paul en Mickey (en andere lezers natuurlijk ook).
Heb een naar gevoel bij hetgeen dat de politiek wil gaan uitvoeren mbt het beleid medicatie en psychiatrische begeleiding.
Het nare gevoel dat ik hierbij krijg is (dat als de politiek haar zin doordrijft om hierop te bezuinigen) dat er dan veel mensen zich geen raad meer weten en niet meer weten wat ze moeten doen. De hulp die ze nodig hebben niet kunnen betalen.
En ik ben er bang voor dat er dan velen de verkeerde beslissing nemen.
Of er zo in blijven hangen dat ze gedwongen moeten worden opgenomen omdat ze niet kunnen functioneren in de "normale" samenleving.
Ik heb er een hard hoofd in en hoop dat de politiek inziet dat deze beslissing een verkeerde is.
Als de politiek dat niet inziet dan hoop ik met heel mijn hart dat ik het fout heb.
Groetjes,
Michel
Ha Michel,
Ja, dat nare gevoel heb ik ook, net als ik het zie aankomen dat mensen onder invloed van het beleid geen kant meer uitkunnen, zonder medicijnen het nòg somberder gaan zien – met alle —onnodige— fatale beslissingen van dien.
Of precies, inderdaad, wat je zegt Michel: mensen die moeten worden opgenomen (zelfs… voorgoed moeten worden opgenomen omdat ze een zwaar fysiek letsel oplopen bij hun pogingen te ontsnappen aan hun leed. Het is zeer, zeer kwalijk beleid. En het zal op de lange duur véél duurder blijken te zijn dan een medicijnvoorschrift en wat gesprekstherapie geweest was.
Het gemene is ook, dat 'psychiatrisch patienten' niet naar Den Haag gaan. Om zoveel redenen niet, omdat ze er te somber voor zijn of omdat ze niet door de omgeving gezien willen worden als (-kies maar een label.)
En ondertussen de 11-miljard-kostende hypotheekrenteaftrek maar in stand blijven houden. Wat een beschaving.
Oh en P.S. Michel (ik klikte al op Submit Comment
) Veel Groetjes en toi-toi-toi met het genezen en de nasleep van je operatie!!
Jolie
Hoi Jolie,
Waar ik vannacht ook aan lag te denken was het volgende.
Er zijn natuurlijk ook een heleboel mensen met een agressie-regulatie probleem, ofwel de mensen met korte lontjes om het zo maar even te noemen.
Een aantal van hen heeft het door en heeft nu hulp ingeschakeld.
Als die hulp straks wegvalt, omdat de politiek zo nodig moet bezuinigen, waar gaat die "explosie" van dat kruitvat heen?
Ik bedoel dat iemand problemen heeft en geen uitweg meer ziet en de hand aan zichzelf slaat (maw suïcide pleegt). kan ik begrijpen.
Maar dat iemand zijn agressie niet op een goede manier kwijt kan en daardoor anderen verminkt / vermoord vind ik ronduit fout.3( Denk maar aan het Alphen aan de Rijn incident van een paar maanden terug.
Groetjes,
Michel 14(
Ha Michel,
Jee, ja, inderdaad… Daar had ik nog niet aan gedacht, de mensen met een agressie-regulatie-probleem, —je hebt gelijk, ook die mensen kunnen niet zonder hulp, en NU is het zelfs al te vaak zo dat men "niets kan doen omdat er nog niet genoeg gebeurd is" (een ander iets breken is, hoorde ik eens, niet genoeg voor gedwongen psychiatrische hulp.) As de drempel voor hulp nòg hoger wordt, loopt de omgeving, de familie, van die mensen meer gevaar.
Ik hoop dat de branche-vereniging de minister kan overtuigen dat dit echt niet kan. Zijn er niet al teveel 'familiedrama's' (denk aan de depressieve agent die moord/zelfmoord pleegde) geweest
Was 1 Karst Tates er niet al 1 teveel? Te zonde van alle levens die daarbij verloren gaan, inclusief die van de daders zelf.
Je wil m.i. ook geen maatschappij waarin je geen enkele agent zijn dienstwapen kan laten dragen, of waarin eenzame jongens geen Suziki Swift mogen hebben, of geen abonnement op een schietschool (hoe je daar verder ook over denkt.)
Voorkomen kan niet via 'verboden,' maar alleen via het bieden van uitwegen: therapie, medicijnen, specialistbezoek.
Ik hoop dat dit kabinet besluit op iets ànders te bezuinigen, op de hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld.
Groetjes, en een goed weekend Michel!
Jolie
Denk dan is aan mensen met psychosen..
Schizofrenen.. Die kunnen geen hulp betalen..
en zolang ze geen gevaar voor hunzelf of de samenleving zijn worden ze niet opgenomen!!
Het is net als de wietpasjes, zodra ze dat begint, neemt de straathandel enorm toe.. Daarbij gaat er ook meer overlast komen.. Ik heb altijd het idee, dat de niet slimme mensen in de politiek zitten..
ik bedoelde die geen hulp kunnen betalen..:P
Dat ze die niet kunnen betalen klinken wel heel erg fout..
hehe..!! foutje.. lol
0_o Klinkt..
dit is tog wel heel erg.. volgens mij moet ik gaan slapen!:P
Foutje viel mij niet op hoor Co
ik snapte wat je bedoelde.
En inderdaad, slimme, langetermijn-effect-bekijkende mensen lijken ver te zoeken in de politiek :-/ (Of ze verliezen die blik zodra ze de oppositie-bankjes verlaten ;-/) Natuurlijk wordt dat met die wietpasjes "ik heb een pasje, zal ik even voor u scoren? dat is dan…" Ik hoop dat de grote gemeenten zo verstandig zijn het niet uit te voeren.
Maar wat je zegt, tijd om te gaan slapen
ik wil zelfmoord plegen iedereen zegt dat ik alles fout doe en ik heb een ziekte en nu heb ik 5% overlevings kans waarom zal ik er gwn nu niet een einde aan maken
Luister ik heb echt iets ergs , ik heb een brok in me keel en niet zomaar 1 ik moet er elke seconde aan denken een sociaal gesprek lukt niet meer eens ik kan Me bijna niiet ontspannen ik had vorig jaar alles wat ben hartje begeerde 1 moment en ik zat vast ik loop er al 15 maanden mee , ik zat zelfs oud n nieuw in me 1 nthe op een kamertje echt WTF moet ik doen ik trek dit niet meer dat geslik helpp
Na eerst zelf 11 jaar ellende te hebben meegemaakt.
Let op geen strafblad geen foute dingen gedaan!
Ben ik nu ook op een punt van ja dit wil ik graag.
Zeker gezien dat beide ouders ziek zijn en ik ze 7 jaar heb verzorgd.
Pentobarbital is wat je kan overwegen ligt naast mij in een doosje.
Keurig afscheid geen trein etc al die ellende.
Heb alles wat ik kon gedaan voor mijn ouders maar nog even en dan doe ik zelf het licht uit.
Hoi allemaal,
Ik denk er serieus over na om uit het leven te stappen. Ik ben er eigenlijk wel al een tijd mee bezig.. Mentaal gezien… En ik besef ook dat ik nog een hoop moet regelen vóór ik uit het leven stap. Diensten en abonnementen moeten opgezegd worden, huur, gas en licht e.d… Afscheid nemen van de mensen om je heen… Hoe doe je dat ongemerkt..?
Ik ben 48 jaar oud en loop al zolang rond met zelfmoord gedachten alleen 1 probleem ik wil het mijn ouders en mijn vrouw niet aandoen.
Ik denk dagelijks aan zelfmoord en de reden dat ik het wil doen word steeds erger dus nog heel even en dan hou ik het niet meer en heb mijn al voorgenomen om weg tegaan gewoon ergens waar niemand mijn vind en dan niet meer te eten en te drinken want dat is het enige wat ik eigenlijk durf want heb het al vaker geprobeerd met pillen en drank en geprobeerd om me op te hangen en heb wel 2 uur op een gaspit gelegen maar ik ben er helaas nog steeds.
Ik ben erg teleurgesteld in mensen die je het liefst in de grond stampen iedere dag weer,ik kan het eigenlijk niet meer aan dit alles maar ga echt iedere dag met tegenzin aan een nieuwe dag beginnen.
al geruime tijd lees ik hier mee.
Ik ben al heel lang bezig met de dood en ook met zelfdoding.
al vanaf mijn 13e jaar als ik de dagboeken terug lees.
Ik ben nu 50 jaar en nog steeds vraag ik me vaak af ,….. hoe lang nog?
Ik heb in mijn leven al heel wat gelezen over zelfdoding en ook over eventueel leven na de dood, want het blijft toch iets ongrijpbaars en soms ook iets angstigs.
ik heb stukken gelezen over mensen die een bijna doodervaring hebben gehad maar ook stukken waar,..als je er in gelooft,..staat dat als je je leven zelf beeindigt dat je dan in een volgend leven terug moet om het over te doen omdat je toch die weg krijgt die je af moet maken.
Of ik dit geloof weet ik niet maar ik moet er ook niet aan denken dat ik dit leven nog eens over moet doen dus dat weerhoud mij er in ieder geval wel van om HET te doen.
Daar komt bij dat de moeder van mijn ex-man wel zelfmoord heeft gepleegd toen hij 12 was en hij daar geestelijk nu nog problemen mee heeft op bepaalde vlakken. Dat wil ik mijn kinderen niet aan doen. Als ik in een negatieve mood zit geef ik me er maar een beetje aan over en meestal gaat het na een aantal dagen weer wat beter en kan ik soms weer wat geieten van bijvoorbeeld een wandeling in het bos.
Ik wilde dit gewoon even kwijt om diegene die denken aan zelfdoding een hart onder de riem te steken,…..blijf leven en denk niet dat niemand je mist want je wordt wel degelijk gemist.
elke keer denk ik weer hoe zal het zijn met mensen die je dierbaar zijn nu heb ik weer een moeilijke tijd ik kan nie meer leven zonder hun
210611 is mijn beste vriend overleden na een fixe aan rijding.
ik mis hem echt elke dag
nu denk ik ik wil na hem toe maar mense die van me houden houden me tegen,
ma togh doek een keertje een poging tot moord
snij gwn me keel door ofzo
Ik ben 19, woon nog thuis, elke dag denk ik wat moet ik en hoe kom ik de dag door en wat voor ellende komt er weer. Ik denk veel aan zelfmoord ik heb zelfs een paar keer zelfmoordpogingen gehad ik durf dit aan niemand te vertellen, hoe moet het veder?, ik heb alle medecijnene gepakt die ik thuis maar te pakken kreeg, ik ben toen naar mijn kamer gegaan vervolgens de deur op slot gedaan en een fles water gevuld en vervolgens alle verzamelde medicijnen ingenomen tot braken toe zelfs dat ik spierwit weg trok en dit heb ik nu de laatste jaar minimaal al 10 keer gedaan en ik wil echt niet meer leven ik heb het met alles gehad, al dat gezeur en gekloot en dat gedoe, liefst wil ik het nog beter en sneller mijn leven beindigen, ik denk persoonlijk om in de nacht naar een treinspoor te fietsen en gewoon voor de trein te springen en daat het liefst zo snel mogelijk, dan is iedereen van mij af en dan heeft niemand last meer van mij en kan iedereen in vrede leven.Goodbye.
niemand leeft altijd in vrede. Ook als jij er niet meer mocht zijn krijgen ze met allerlei dingen te maken.
Dus ik denk niet dat je hen er een plezier mee doet. Kun je met niemand praten?
Ik schrijf altijd gedichten of schreef gedichten over van een boek uit de bibliotheek die met mijn pijn te maken hebben. Het helpt mij want dan heb ik net genoeg om mijn gedachten even af te schakelen van de pijnlijke gedachten in mijn hoofd.
Sterkte Joep. schrijf het van je af. Jij bnet het waard om te leven en je bent niet alleen met je pijn als je er over praat.
idd: ''niemand leeft altijd in vrede'' vrede is een utopie…
Vandaag weer bij de huisarts geweest vanwege de chronische pijn waar ik last van heb.
Mijn huisarts heeft nog een paar testjes gedaan en alles in het systeem gezet (voor als het UWV navraag mocht gaan doen).
Waar het op neer komt is dat ik de rest van mijn leven, moet leven met de chronische pijn, omdat er naast de pillen die ik nu slik niets meer is (behalve nog zwaardere medicijnen). Ze gaat nog wel op mijn verzoek overleggen met collega's in het ziekenhuis om te kijken of zij nog een alternatief hebben of iets anders voor me weten.
Dus ja het leven is weer effe kloten, maar wel fijn dat ze effe zei dat er (volgens haar) niets meer te doen is. Ik hoop dat de collega's nog iets weten, maar durf onderhand niets meer te hopen omdat het dan toch weer uitloopt op een teleurstelling.
Groetjes,
Michel
Gd wat naar Michel.. :-/ ik hoop dat je operatie op de langere termijn toch ook wat verlichting kan geven (dat afvallen moet toch ook meewerken zou ik denken, al was het maar in de zin van letterlijk 'minder hoeven meedragne' – kan dat geen pijn schelen? Dat niet meer hopen, snap ik wel, al was het maar om rust te voelen en in elk geval geen teleurstelling.. Wilde ik dat ik iets zinnigs te zeggen had, maar ik sta weer met schamele woorden. Fijn in elk geval dat je arts met je meedenkt en meezoekt.
Groetjes,
Jolie
Werken de e-mail notificaties nog? Ben een nieuw reactie systeem aan het testen, prettig weekend allemaal en geen domme dingen doen….
Aaaaaaargh, nee… véél reacties gemist… Wacht even, ik heb een hoop bij te lezen…. (Was ook druk met vanalles, waardoor ik niet op je site geweest was ;-}) Groetjes Mike en Y'all, van Jolie
Nee, werkt sinds begin juli niet meer kom ik net achter.
heb een hele hoop gemist.
Nee, werkt sinds begin juli niet meer kom ik net achter.
heb een hele hoop gemist.
Het WOZZ boek bevat gevoelige informatie en wordt daarom niet via de boekhandel verkocht.Titel van de derde (Nederlands) editie: ''Informatie over zorgvuldige levensbeëindiging''
Het Nederlandse boek is uitverkocht. Het boek "Een waardig levenseinde in eigen hand" van B. Chabot zet, met enige aanvullingen, de traditie in compositie en stijl voort.Wij verwijzen naar de website:  ;http://www.eenwaardiglevenseinde.nl
wowww je moet wel een heel triest zijn als je zelfmoord gaat plegen maar dat is mijn mening. moet je nagaan wat je anderen er mee aandoen, zoals voor een trein of van een flat, heel leuk voor degene die het op moet ruimen. wees niet zo zielig en ga godverdomme iets met je leven doen!
Ik heb niet geschreven dat ik van een flat spring of voor een trein, maar je weet geen achter liggende gedachte
er zijn dodelijk zieke mensen die vechten voor hun leven! en als er dan iemand komt met een zeik verhaal van al die stoute mensen die hem of haar iets hebben aangedaan en het dan niet meer trekken word ik errug pist om het voorzichtig uit te drukken..
Ik ben erg blij dat jij dat soort gevoelens niet kent.
Maar veroordeel niet te gauw mensen die dat wel hebben, je weet soms niet wat voor ellende ze achter de rug hebben.
Wat ben ik blij dat je meedenkt en meeschrijft, Ja ik, zulke respecvolle, zinvolle reacties, zo uit het hart geschreven..
Marcel, je weet niet wat mensen hebben meegemaakt, wat de impact daarvan is, het gaat echt niet om 1 klein tegenslagje of 1 klein pesterijtje. Bovendien moet je niet vergeten dat sommige mensen een aanleg hebben voor sombere stemmingen. En niet iedereen durft daarmee naar een arts. Ook zijn er mensen die het zich nogal aantrekken als er wordt geklaagd (en erger, dat is nu hevig mode) dat teveel mensen medicijnen zouden gebruiken, of het zich aantrekken dat er wordt bezuinigd op het psychische-hulp-zoeken, zodat ze daar maar niet aan beginnen, terwijl ze er wel 'depressief genoeg voor zijn.'
Dus doe niet zo moeilijk, maak de drempels om hulp te zoeken voor mensen die lijden onder hun sombere stemmingen niet hoger door zo zo te bagatelliseren.
als iemand je iets aangedaan heeft en je word gek van die persoon of personen wees dan zo dapper om je probleem op te lossen.. je laat je toch niet op je kop zitten, ik ben vroeger erg gepest waar ik erg onder geleden heb, maar ik ben opgestaan en voor mezelf gaan vechten, nu hoeft niemand mij ook maar iets aan te doen en diegene heeft een heeel groot problaam!!
en als ik het kan, kan iemand anders het vast ook wel.
probleem bedoel ik natuurlijk.
OK, dat is in iedergeval al een stuk genuanceerder dan je vorige reactie
Vechten voor jezelf is inderdaad belangrijk; tegen anderen, en niet tegen jezelf (door jezelf iets aan te doen.)
Na dat ik vorig jaar 23-11 een bericht had geplaats op Madbello heb ik helaas
weer een zelfmoordpoging ondernomen met een overdosis pillen.
Ik heb na dat ik de overdosis pillen had ingenomen toch maar 112 gebeld en ben
vervolgens met de Ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis.
Ze hebben mijn maag leeg gepompt, na dat ze mijn maag hadden leeg gepompt
werd het langzaam zwart voor mijn ogen en ben ik in coma geraakt.
De volgende dag ontwaakte ik gellukig weer uit mijn coma.
Ik zal de pillen die daarvoor gebruikt heb niet benoemen, dit om dat deze
pillen zeer effectief werken.
Jemig Alex…., en wat goed dat je 112 gebeld hebt. Het is een serieuze ziekte, die somberheid.
Heb je eigenlijk ook een afspraak voor hulp gekregen, of wilde je die niet maken? Doe het alsjeblieft wel, zoek desnoods iets alternatiefs (niet dat ik er zo'n fan van ben hoor, mijn zus was huisarts, en die kon zich èrg boos maken over (quote) 'alternatief genezers die mensen geraniumwater lieten drinken' – maar er zijn ook goeien,) – wat je ook kiest, als je voelt dat het bij je past, blijf er, en als je het gevoel hebt, dit is gebazel, zoek verder, je bent het waard! Als je somber bent, is het moeilijk om dat zelf te zien – maar juist daarom moet je met anderen praten, zodat ze je een spiegel kunnen voorhouden om de goede kanten van jezelf weer te zien en daarmee verder te bouwen.
Zelf denk ik dat jij met jouw reactie hier anderen al helpt…. Zodat zij kunnen zien / lezen dat ze niet de enigen zijn die hiermee worstelen. Dan heb je iets goeds gemaakt uit iets donkers: veel mensen durven er helemaal niet over te praten of schrijven. Je bent een ervaringsdeskundige, en daarmee help je anderen die hier ook mee worstelen.
Het neemt niet weg dat ik het vreselijk zonde vind dat een leuke jongen als jij zo lijdt onder depressies. (Het kan kennelijk echt iedereen treffen..)
Nahja, je snapt wel wat ik bedoel
Groetjes,
Jolie
Hey Alex. Ik weet niet of deze bericht je bereikt en ik weet niet zeker of jij dezelfde Alex bent die ik heb ontmoet, maar na het lezen van je reacties hier lijkt het me groot kans van wel.
. Je gaf mij je telefoon nummer maar die ben ik kwijt geraakt. Laat me weten hoe het met je gaat, en als je wilt stuur me een e-mail naar marspendan@hotmail.com zodat we weer contact op kunnen nemen met elkaar.
Ben jij de lange man die was opgenomen in de PAAZ ziekenhuis in roermond in januari 2011?
Ik ben de jongen (met gilles de la tourette) waarmee je naar de winkel ging om sandwiches te kopen enzo
Veel sterkte.
graag gedaan Jolie,
Ik voel met veel mensen mee, weet wat het is,
mijn dochter had aan het begin van de pubertijd ook depressies en heb hulp gezocht, nu heeft ze twee universitaire studies achter de rug en woont sinds kort samen.
Gelukkig belt ze me als ze het even niet ziet zitten en ik haal haar dan even naar "huis" zodat ze even aan zichzelf toe komt.
daarom is het zo belangrijk dat anderen het schrijven zoals op dit forum, er zijn mensen die het begrijpen en meevoelen al kunnen we natuurlijk te weinig echt betekenen.
liefs voor allen met moeilijkheden.
Halloooo allemaal! Ik ben er weer!
Sorry dat ik zo'n lange tijd erover heen heb laten gaan!
En jemig wat veel tekst en uitleg weer!
Oooooh Jolie…..heb jij in mijn brein zitten vroeten??? Heb je jouw spionnenpakje aangedaan??? Beter had ik het zelf niet kunnen zeggen! Wauw, wauw wauw. En ja, het is zo precies ongeveer als ik het bedoel. Denk ik…ik heb het net even heel vluchtig allemaal gelezen, maar ik zal dadelijk het nog eens dunnetjes overdoen.
Hartelijk dank voor je inval en het beantwoorden van de vraag!!! Super super super!!! En je lap tekst overtreft mijn eigen record lang schrijven ehehehe.
Jemig Anoniempje! Wat fijn (tenminste ik las) dat je na mijn bericht je weer ietsiepietsie beter voelde…klopt dat nog??? Want ik ben wel van plan om je er door heen te sleuren hoor! Jij verdient een fijn leven met fijne gedachten en geen gekkigheden meer! Tenminste, voor zover jij het aan kan!
Michel! Ik ben blij dat het je wat goed doet ook dat er af en toe aan je gedacht wordt, maaarrrrrrrrrr…
Jullie weten of ervaren het misschien niet, maar ik denk vaak aan jullie, maar had nog geen ingang gevonden om me weer bij jullie te voegen. Nogmaals veel excuses hiervoor.
Helaas heb ik geen kant en klare trukendoos om jullie niet zo fijne gedachten en belevingen te transformeren tot fijne, liefdevolle gedachten naar de wereld en jezelf en je omgeving. Ik wens het wel! Want jullie zijn allemaal stuk voor stuk mooie mensen met (ook al zie je het zelf niet of niet zo op deze manier) met jullie eigen dapperheid in de strijd en hitte van het leven.
Ik heb zoveel bewondering voor jullie dat ondanks je problemen en gedoe, jullie toch maar weer jullie presenteren aan de buitenwereld, je verhaal doen in de hoop dat er iemand eens luistert en je serieus neemt…en dat op zo'n site als deze! Juweeltjes zijn jullie! Zo dat vind ik!
Daarom kom ik ook weer terug gehuppeld omdat ik voel dat het nodig is en ik van jullie zoveel leer!
Daar ben ik heel dankbaar voor!
Dus bij deze en genen, dank jullie wel.
Ook voor de schreeuwers en rebellen en ander scheld gezinde mensen hier, ik maak me toch een partij boos over jullie ranzige opmerkingen, maar weet je ik leer ook van jullie! Jullie geven ergens (hoe ver van mij gezocht dan ook) tegengas en ik kan het nu nog niet zo goed uitleggen denk ik…maar het helpt bij het relativeren van de overige niet schreeuwerige teksten. Ik probeer het later nog eens uit te leggen. Eerst wil ik me eens wat beter inlezen.
Vergeet niet dat jullie zoveel meer zijn dan alleen maar een mens van woord en geschrift! Ook een mens vol liefde en drift!
Houd moed en keep up the spirit!
Ooooooh en voor iedereen die ik nog niet benoemd heb, maar strakjes reageer ik zeker ook nog als het me lukt op jullie berichten, ik wil jullie allemaal een hart onder de riem steken en jullie een warm hart toe dragen. Ik heb sommigen even net dus heel vluchtig gelezen.
Heel veel liefs en energie en alles wat je maar wenst of graag wilt en dat er ergens in jullie dat kleine vonkje van hoop zit, waar ik maar al te graag olie op wil gooien om een bosbrand vol hoop en voorspoed in jullie kan doen laten oplaaien!
Heel veel liefs!!!
Niels.
Om te beginnen eerst even dit voor de mensen in nood, alsjeblieft bel dit nummer, kijk op 113online.nl of Sensoor…echt doen hoor! Praten op een anonieme manier helpt soms veel beter dan even een snel berichtje schrijven en het daar bij laten!
En de mensen daar zijn nog liever dan ik!
(Daar bedoel ik mee, ze zijn er echt voor je, ze luisteren echt naar je!!!)
Ik lees je, maar ik kan niet veel meer doen dan dat, dus alsjeblieft, bel of chat met ze!
———————————————————————————————–
Je kunt in elk geval altijd iemand spreken via 0900 113011
Of chatten via: http://www.113online.nl/home
Of 24 u p dag terecht bij: 0900-0767
Of chatten via http://www.sensoor.nl/
Of contact opnemen met de Vlaamse preventielijn: http://www.preventiezelfdoding...
———————————————————————————————–
Zo en dan nu terug naar de berichten!
- Mini, jij schrijft 5 % kans om te overleven…mag ik weten waar het over gaat?
Ik vind het namelijk verschrikkelijk om te lezen dat je leven alsnog ten einde loopt.
Zou je hier eens wat meer over willen vertellen?
- Greg, ik heb je hulp roep gelezen. Hoe gaat het nu inmiddels met je? Waar zit je mee? Ik heb hierboven nog eens de hulp lijnen geplakt, ik weet zeker dat jij hier wat mee kunt! Laat je ons even weten hoe het met je gaat?
- Anoniemejongeman, jemig wat heb jij een last op je schouders gekregen! Twee ouders verzorgd tot aan hun dood…wat een opgave! Hoe gaat het nu met je?
- Pipilangkous…dat is toch geen naam voor iemand die het niet meer ziet zitten?
Kom Pipi, waarom wil je niet meer leven? Even een klein grapje tussendoor…ik kan die lange kousen van je echt niet missen hoor!
- Peter, ik heb je bericht gelezen. Je worstelt blijkbaar met heel veel dingen en als ik het juist heb, je mag me verbeteren, lijkt het wel of je steeds maar weer in kringetjes om de hete brij heen draait waardoor jij het gevoel krijgt het einde niet meer te zien, behalve nog zelfdoding als het einde. Ik ben je dankbaar dat je dat het met ons hebt willen delen. Hoe gaat het nu met jou?
- Ja ik, goshie goshie goshie! Super dank je wel voor je bijdrage! Waardevol! Ik hoop dat je hier nog een beetje blijft rondhangen! En dat doet me inzien dat ik blij ben dat je er nog bent om je verhaal te doen en zoals Jolie het al mooi zei, je bijdrage hier en misschien ook wel je hulp is van harte welkom!
- Kleine, mijn oprechte deelnemen voor het verlies van je beste vriend. Wat moet dat een klap voor je geweest zijn. Dank je dat je het met ons wilde delen. Hoe gaat het nu met je?
- Joep.c., Beste Joep! Ik heb net je verhaal zitten lezen. Ook voor jou geldt de bovengeplakte hulplijn. Bel of chat met ze! Ik wil wel even weten hoe het komt dat jij de dag niet doorkomt en zoveel ellende! Wat is er toch allemaal aan de hand?
Wil je even laten weten hoe het nu met je gaat?
- Marcel, ik geloof dat ik niet zoveel heb toe te voegen dan dank je wel voor je mening. Het is goed dat je er anders over denkt. Ook mensen met ziekten die een dodelijke afloop kennen, maken gebruik van euthanasie en dat is ook een vorm van zelfdoding. En nog een misschien iet wat meer begrijpelijke manier van zelfdoding.
Maar ik begrijp je en ik zou willen dat het ook echt hielp deze woorden. Maar er zijn heel wat mensen die niet zo sterk zijn, die niet die vechtlust hebben en die daar veel zwakker in zijn dan jij. Helaas. Maar waar. Daarom is het goed dat er zo over gesproken wordt om te proberen nog iets van die mens terug te krijgen en iets van die oer vecht lust instincten of dat kleine beetje hoop wat meer te maken.
We hebben het niet voor het zeggen. De beslissingen liggen bij hen. Niet bij jou en ook niet bij mij. Iedereen maakt zijn eigen keuze en is het enige wat ik vind dat MOET gerespecteerd worden. Net als met het geven van een mening. En ik respecteer jou mening, maar ik denk er zelf net iets anders over. Nogmaals bedankt voor je bijdrage!
- Alex !!! Wat goed om weer wat van je te lezen! Hoe gaat het nu met je?
Ik vind het enerzijds shocking om te lezen dat je weer een terug val hebt gehad, maar van de andere kant verbaasde het me ook weer niet zo heel erg. Vind je het erg dat ik dat zeg? Ik wil wel dat je weet dat ik nog steeds in je geloof en weet dat je door kunt gaan met leven! Jemig, ook in jouw zit zo'n kracht! Je hebt al je zoveelste poging overleeft! En gaat toch door! Ik had al eerder geschreven bij anoniempje dat ik er bewondering voor heb hoeveel kracht zij heeft om door te gaan en dat zie ik ook in jou! Een terugval of een volgende zelfmoordpoging, tja, ik hoop nu eigenlijk wel dat je het hierbij laat bij deze laatste poging omdat je nog zoveel meer waard bent en zoveel meer te bieden hebt. F*ck de depressie en ga eens kijken naar je kwaliteiten! Je andere ervaringen buiten al die ellendige dingen om! Ik geloof in je! Zoals ik ook bij de anderen hierboven heb geschreven, chat of bel eens met sensoor! Of een lijn die jij prettig vind. Een gesprekje kan echt geen kwaad en zij zijn er nogmaals voor om je te helpen. En Jolie zei het ook al….omdat jij het waard bent! Net als iedereen!
Liefs en heel veel succes en sterkte met alles voor jullie gewenst,
Niels.-
Ik kan momenteel niets anders denken dan…
Ik ben blij voor je. Je bent met een been aan de andere kant en de rest van het lichaam wat je nog hier houdt gaat mee.
Rust en wacht en kussens om je heen. Een zachte zucht, een laatste kuch,
Als het leven je verlaat, je voelt, je denkt, je herinnerd, je droomt, je ziet, je ruikt, je wilt. Je zet door en je wilt. Je gaat ervoor, nee…wacht…ik heb nog iets…
Waar ben ik mee bezig…
Wacht…
Nee niet meer wachten…doorgaan…je bent nu zo ver…je bent er klaar voor…nee…wacht niet meer…
wat doe je…
waar ben je mee bezig…
Ik wil niet meer, zeur niet, ga ervoor. nee, nog niet, ja nu, nu…n…u….
Zelfmoord mensen is een innerlijk dialoog die maar doorgaat en doorgaat en gaat tot de werkelijke daad! Vergeet dat niet!
Je kunt het niet zelf bedenken, het gebeurt gewoon.
Het gaat als een sluimerende schim door je gedachten…als een virus die je immuunsysteem tot werken zet…
Het innerlijk dialoog….niemand die er naar vraagt…
maar iedereen die het heeft.
Je kunt het niet tegenhouden voor de mensen die er mee zitten.
Jij hebt dit ook, maar misschien niet zo ernstig als sommigen hier schrijven!
Liefs,
Niels.
Wauw, Niels.. Dat heb je vandaag weer allemaal diep en recht uit het hart verwoord… Mooie, nieuwe inzichten (voor mij bedoel ik
) heel waardevol.. Dankjewel!
Liefs en take care! (in de zin van, neem rust als het je uitkomt!)
Jolie
deo ve neo
Hey Jolie!
En natuurlijk graag gedaan ehehe. Ik ben benieuwd wat die inzichten zijn geworden!
Ik heb gisteravond nog eens letterlijk alle berichten gelezen en tot mijn schrik zag ik een lang bericht van jou over het verlies van jouw zus. En ik heb er niet op gereageerd!!! Mijn nederige excuses hiervoor! Nu snap ik ook beter (denk ik) wat jouw rol hier is. En dat is knap! Toen mijn vader palliatieve zorg kreeg, was ik ook zoekende naar euthanasie en wat er allemaal bij komt kijken en zo kwam ik plots op deze site ehehe. Idioot eigenlijk hè!
En bij het lezen van al die berichten…ik vond dat ik hier iets mee moest doen!
Ik wilde je dat nog even vertellen. En aan een ieder hier natuurlijk!
Ik was bezig met het uitzoeken hoe ik met Anna in contact kan komen, wat haar bericht blijft bij mij hangen als een bij aan honing. Ik heb inmiddels contact gezocht met Mike omdat ik zat te twijfelen of ik het aan jou moest vragen of aan Mike of aan beiden.
Ik ben benieuwd!
Liefs voor jou en iedereen hier!
Niels.
Wat moet ik toch doen ik heb al 2 keer zelfmoordpogingen gedaan en veel angstaanvallen en ik hoor stemmen in mijn hoofd , ik weet het allemaal niet meer, ik heb al bij de crisis opvang gezeten of dat hielp weet ik ook niet maar ik trek het ik wil er echt een eind van maken , niemand die er toch van wakker ligt als ik er niet meer ben, help.
tjee Joep dat is niet niks allemaal, toch denk ik dat er hulp voor je is vraag een verwijzing aan de dokter voor een psychiater die kan je helpen bij de stemmen in je hoofd. Luister er niet te veel naar en zeg rtegen de stemmen dat je ze niet wil horen en dat je je eigen weg wilt gaan.ik weet zeker dat er menen zijn die er wel wakker van liggen als je er niet meer bent, ik ben er een van want al ken ik je niet ik denk toch aan je. Veeeeel liefs en sterkte.
tjee Joep dat is niet niks allemaal, toch denk ik dat er hulp voor je is vraag een verwijzing aan de dokter voor een psychiater die kan je helpen bij de stemmen in je hoofd. Luister er niet te veel naar en zeg rtegen de stemmen dat je ze niet wil horen en dat je je eigen weg wilt gaan.ik weet zeker dat er menen zijn die er wel wakker van liggen als je er niet meer bent, ik ben er een van want al ken ik je niet ik denk toch aan je. Veeeeel liefs en sterkte.
menen is mensen natuurlijk.
Joep C.!!!
Bel 0900 113011 !!!
Of chatten via: http://www.113online.nl/home
Of 24 u p dag terecht bij: 0900-0767 !!!
Of chatten via http://www.sensoor.nl/
Kom…pak die telefoon en praat met één van deze mensen! Doe het nu!!!
Het zal je helpen om een goede keuze te maken en je wat rust te bieden in je hoofd.
Laat ons weten of je gebeld hebt alsjeblieft!
Ik denk aan je!
Liefs,
Niels.
Lieve Joep C.
Ik blijf erbij!
Ik ben bij je Joep.C
Blijkbaar ben ik mijn doel voorbij geschoten ehehe.
Blijf bij degenen die je liefhebben!
Liefs,
Niels.
Joep. C.
Mijn gebed on smoke is niet van mij, maar die van wie van je houden.
Joep…Het zijn er heel veel die van je houden…en het zijn…diegenen waar jij ongelooflijk veel van jou..lieve Joep…wat je ook hebt meegemaakt, kom terug bij ons…
Joep…ga terug!
Ik weet niet waarom, maar je strijd zegt genoeg!
Hynja….dat is wat ik als enige nu nog kan zeggen …. hynja…wat het ook betekend
Liefs,
Niels.
Het spijt me echt
Liefies,
Er is op het moment meer gaande dan jullie lief is…
Zelfmooord===–
Sweeties…
ge39ri80w9er
Niels, misschien kan jij mij er van overtuigen geen zelfmoord te plegen, ook al lijkt dat me een onmogelijke zaak. Ik loop nu al 2 jaar met een depressie rond, waarvan 1 jaar bij een physcholoog geweest. Het was even beter, maar toch blijft het een rotleven. Ik kan maar niet stoppen met denken aan de rottige dingen in het leven. Ik ben blij dat ik dan ook niet dapper genoeg ben om zelfmoord te plegen (hoop ik)…. Maar mentaal overleef ik het sowieso niet
Hmm. Geen idee waarom ik opeens de behoefte had om bij google: ik wil zelfmoord plegen "in te typen.Maar hier ben ik dus belandt. wat zal ik eens zeggen…ten eerste WALG ik van die figuren die zeggen dat zelfdoders laf zijn en zielig en al dat, als ik daar mijn gang mee kon gaan..zouden ze het snel zelf wensen:P Het is juist een hele sterke beslissing om eens voor jezelf te kiezen, ipv familie en zo. zoals iemand al eerder zei, moet iemand een ongelukkig leven leiden(lijden?) zodat een ander ze 2 x per jaar kan bezoeken? ik zeg NEE.
Ik ben 38,man,eigenlijk altijd single geweest, en slechte band met mn familie. Heb nooit de zin gehad om te leven, voel me ook vaak zat een buitenbeentje. kan hier wel een heel verhaal ophangen maar geen behoefte aan. Ik ben niet echt meer depressief en zo, zit beter in mn vel dan ooit en nog denk ik, ik wil niet oud worden. Als mn hond de pijp uit is hoeft het voor mij ook niet meer, wat moet ik hier dan, vraag ik mij af. En ik hoop inderdaad dat ik niet oud wordt haha, lijkt me verschrikkelijk hoor. kan toch ook dat het voo reen deel mensen een bewuste keuz eis? Heb daar dan respect voor.
Wil eigenlijk alleen nog even kwijt dat ik merk dat een heleboel ellende van mensen, door andere mensen veroorzaakt wordt. Zelf ben ik niet zo dol op mensen want ik heb geen oogkleppen op he. Maar daardoor vindt ik het niet gek dat mensen als die tristan en zo, in hun laatste moment wraak nemen op mensen en de maatschappij. op figuren die zeggen dat ze gek zijn, laf, slap. je zal het zelf maar hebben, depressies, geestesziekten en zo.
in mn fantasieen, als ik het ooit doe, zal ik ook een deel mensen meenemen. wraak is zoet, liever als moordenaar bestempelt worden dan als lafaard, denk ik dan. Ik kan een deel van die moordenaars wel begrijpen hoor, vaak staan ze ook met de rug tegen de muur. En nee geen angst, ik heb geen wapens, kan niet eens schieten en zo, en het is maar een fantasietje, net als gelukkig worden en eens een leuke relatie krijgen:
@Jolie fijn dat je de mensen hier allemaal te woord staat en begrip hebt voor alles
@615d6a4c8401af53efdbc6ce21778b91:disqus idem dito
Enne Niels, ik weet niet waarom maar je predikt te veel liefde en dat zou MIj in ieder graarg zelfmoord doen willen plegen, niet iedereen ligt in zulke tijden te wachten op een geitewollensokkefiguurtje die van iedereen houdt, ik zou daar never mee kunnen praten voor hulp, en ik denk vele anderen. keep it real
greetzz Rob
Dat zijn best gevaarlijke dingen die je zegt, gelukkig nuanceer je het, maar het zal mijn niet verbazen als ik hier mee gedonder krijg en ze jouw ip-adres willen hebben. Het beste in ieder geval en bedankt voor je reactie
madbello en polleke, daar had ik ook al aan gedacht.Nogmaals ikzou het niet doen maar ze doen snel moelijk ja met al die gebeurtenissen, ik wil alleen dat ze eens verder kijken dan hun neus lang is en ze beseffen dat een hoop ellende voorkomen kan worden. Dat een hoop elende juist de schuld is van een samenleving die het niks boeit tot er daadwerkelijk wat gebeurt.
haal mijn berichtje maar weg dan aub.
groetjes rob
Hmm. Geen idee waarom ik opeens de behoefte had om bij google: ik wil zelfmoord plegen “in te typen.Maar hier ben ik dus belandt. wat zal ik eens zeggen…ten eerste WALG ik van die figuren die zeggen dat zelfdoders laf zijn en zielig en al dat, als ik daar mijn gang mee kon gaan..zouden ze het snel zelf wensen:P Het is juist een hele sterke beslissing om eens voor jezelf te kiezen, ipv familie en zo. zoals iemand al eerder zei, moet iemand een ongelukkig leven leiden(lijden?) zodat een ander ze 2 x per jaar kan bezoeken? ik zeg NEE.
Ik ben 38,man,eigenlijk altijd single geweest, en slechte band met mn familie. Heb nooit de zin gehad om te leven, voel me ook vaak zat een buitenbeentje. kan hier wel een heel verhaal ophangen maar geen behoefte aan. Ik ben niet echt meer depressief en zo, zit beter in mn vel dan ooit en nog denk ik, ik wil niet oud worden. Als mn hond de pijp uit is hoeft het voor mij ook niet meer, wat moet ik hier dan, vraag ik mij af. En ik hoop inderdaad dat ik niet oud wordt haha, lijkt me verschrikkelijk hoor. kan toch ook dat het voo reen deel mensen een bewuste keuz eis? Heb daar dan respect voor.
Wil eigenlijk alleen nog even kwijt dat ik merk dat een heleboel ellende van mensen, door andere mensen veroorzaakt wordt. Zelf ben ik niet zo dol op mensen want ik heb geen oogkleppen op he. Maar daardoor vindt ik het niet gek dat mensen als die tristan en zo, in hun laatste moment wraak nemen op mensen en de maatschappij. op figuren die zeggen dat ze gek zijn, laf, slap. je zal het zelf maar hebben, depressies, geestesziekten en zo.
in mn fantasieen, als ik het ooit doe, zal ik ook een deel mensen meenemen. wraak is zoet, liever als moordenaar bestempelt worden dan als lafaard, denk ik dan. Ik kan een deel van die moordenaars wel begrijpen hoor, vaak staan ze ook met de rug tegen de muur. En nee geen angst, ik heb geen wapens, kan niet eens schieten en zo, en het is maar een fantasietje, net als gelukkig worden en eens een leuke relatie krijgen:
@Jolie fijn dat je de mensen hier allemaal te woord staat en begrip hebt voor alles
@615d6a4c8401af53efdbc6ce21778b91:disqus idem dito
Enne Niels, ik weet niet waarom maar je predikt te veel liefde en dat zou MIj in ieder graarg zelfmoord doen willen plegen, niet iedereen ligt in zulke tijden te wachten op een geitewollensokkefiguurtje die van iedereen houdt, ik zou daar never mee kunnen praten voor hulp, en ik denk vele anderen. keep it real
greetzz Rob
@Rob. laat mabello je posting weg halen. heb zelf problemen gehad en opgehaald door nationale recherche, en daar zit je vast niet op te wachten, helaas kun je niet alles zeggen wat je voelt en denkt.
Polleke, zie hierboven, thx voor je bericht en hopelijk heb je niet te veel gezeik gekregen. greetz
Rob, dank je wel voor je reactie en dat ik teveel liefde predik? Wauw lol dat moet een blinde vlek van mij zijn ehehehe.
Ik ben geen geitenwollensokken figuur, ik zal het ook nooit worden en ik draag geen grijze sokken en sandalen en zelfgebreide truien en broeken ehehehe.
Maar misschien kan ik inderdaad doorschieten en wat overdrijven. In dat geval zal ik gas terug nemen en me anders verwoorden. Maar goed, ik praat vanuit mijn gevoel en tja, als liefde te veel kan zijn, dan is dat inderdaad niet zo gezond ehehehe. Alles met mate! Maar goed, keep it real…dat maak ik nog altijd zelf uit..
Je mag me best op mijn plaats zetten, maar je zegt het zelf…je weet niet waarom…probeer dan eerst eens erachter te komen wie ik daadwerkelijk ben voordat je een paar oordelen velt. Nogmaals dank voor je bericht. Zelfmoord is voor jezelf…waarom zou je dan anderen van hun leven willen beroven? Wat heb jij eraan? En waarom is het voor je zo belangrijk om niet als lafaard gezien te worden?
Iemand, ik vind het heel lastig om de juiste dingen te zeggen en zeker als ik Robs bericht lees van wat wel gewenst is en wat niet. Ik wil ook geen dingen zeggen die mensen alleen willen horen of naar de mond praten.
Ik kan je alleen maar het advies geven ga bellen of chatten met de hierboven staande (vaker benoemd) telefoonnummers en websites om je verhaal te doen.
Ik wens je sterkte toe.
ja ik wilde je niet beledigen ofzo haha maar ik kan daar niet zo goed tegen, liefde, positiviteit, de realiteit is voor eenhoop mensen helaas anders. En ik hebgeen hulp meer nodig, de eerste helft van al mn helpers hebben me juist verder de vernieling ingeholpen, ik ben dr zelf wel uitgekomen. En waarom ik niet als lafaard gezien wil worden? nou waarom eerst een lang leven vol ellende hebben, en dan stil en verlaten je ergens ophangen, je bent nog geen krantenberichtje waard, op dat moment laat men zien wat het hun boeit, de samenleving, en dannoemen ze zo iemand nog laf ook, dat is gewoon triest.
Ik ben blij met je kledingkeuze;)
gr rob
Hey Rob Bedankt weer voor je bericht! Mij beledig je niet zo snel, maar ik was wel even op mijn teentjes getrapt bij het lezen van weer zo'n geitenwollen sok figuurtje. ehehe. Dat zijn oordelen waar ik niet zo goed mee weg kan. Maar goed, ik ben toch blij dat je me er op gewezen heb hoe beklemmend en niet prettig het kan zijn voor mensen die aan zelfmoord denken. Daar heb je gelijk in en dank je dat je mij er op gewezen hebt! Ik heb zo ook mijn leermomenten ehehe.
En nu even een wollig zinnetje…zo helpen wij elkaar.
Tja, hulpverlening…ik kan me nog herinneren uit mijn jeugd bij het uit huis plaatsten dat er heel veel onnodige beslissingen en fouten en misvattingen waren.
En nog steeds maken ze fouten en verkeerde beslissingen. Het zijn ook maar mensen en tegenwoordig lijkt het erop of ze als robot fungeren omdat ze maar een bepaald aantal contact uren mogen hebben en tja, om in zo'n korte tijd een ernstig verhaal aan te horen en onderzoekjes te plegen, de belangrijke dingen er uit proberen te halen en vervolgens te bedenken of er doorverwijzingen nodig zijn of wat dan ook…Het laat te wensen over. De praktijken zitten overvol. Net als met alles is het door blijven zoeken tot je iemand gevonden hebt waar je wel een goed gevoel bij hebt en die zich wel inzet op de gewenste manier. Ook bij huisartsen is dat vaak zo. Er is een deel die niet zo "patiënt" vriendelijk zijn. En een deel artsen zetten zich in met heel hun hart en ziel. Je moet ze maar net tegenkomen.
Gaaf dat jij vanuit je eigen kracht uit de situatie en ellende bent gekomen. Vaak is dat het beste, maar niet iedereen is zo sterk en heeft zo'n enorme dosis doorzettingsvermogen.
Kijk, het maakt niet uit hoe anderen je zien, als jij zelf maar ziet wat jij in huis hebt.
En tja, helaas blijven mensen je beoordelen en veroordelen op je daden, wat je zegt en wie je bent. Maar er zijn ook mensen die er niet zo over denken.
Ik hoop dat je hier nog een tijdje blijft rondhangen en dat jij misschien als je wilt met je ideeën en vanuit jouw ervaringen anderen kunt helpen!
Groeten!
@Rob. oke rob, je zegt het zelf al, tis de tijd niet om je te laten gaan met al die vreselijke gebeurtenissen. ik werd opgehaald om dat men wou zien wie er achter het bericht zat. ben inmiddels afgestraft, wat mij betreft flauwekul, maar de rechter kon het niet laten met zijn hamer te slaan. het was een opwelling uit machteloosheid in de trant wat jij schreef en eenmaal enter kun je niet meer terug. sterkte en misschien lacht het geluk je ooit nog toe.
Hallo lieve Niels, ben nog steeds alive and kicking
Ze hebben ondertussen al iemand anders gevonden voor die post, maar je staat op een reservelijst, goed? Weet niet goed wat ik hier moet zeggen, ik ben blij dat mijn zelfmoord toen niet gelukt is, nu ik ziek ben heb ik mijn maatregelen via de nvve getroffen, maar ik ga niet eerder dan dat het echt niet meer gaat. En dan besluit ik misschien toch nog voor de natuurlijke manier. Dood gaan heeft geen nut, je gaat m.i namelijk niet echt dood. Er is eens via een medium een goede vriend van mij doorgekomen, de bewijzen die hij mij gaf kon zij echt niet weten, hij heeft mij veel vertelt over het "leven" na de dood. Als je een leven beëindigd is dat geen zonde, je hoeft geen hel in 
het enige is dat je er geen ene mallemoer mee opschiet, je moet weer hetzelfde soort leven wat je beëindigd hebt beleven, de zelfde pijnen, mentale pijnen, ondergaan. Net zolang totdat je het niet opgeeft en het leven leeft en gewoon dood gaat, alleen dan kun je daarna verder. Soms is een zelfmoord de bedoeling, hij vertelde dat het dan vaak iets te maken heeft met karma en de nabestaanden, maar dit zijn uitzonderingen zoals ik het toen van hem begreep.
Oh ja, en nog hele lieve knuffels van mij, Niels!
Oh lees nu dood gaan heeft geen nut, ik bedoelde natuurlijk: dood gaan via zelfmoord heeft geen nut!
Ik ben een meisje van 15 en heb wel is momenten om er allemaal mee te stoppen. Mijn vader is een alcoholist heeft mij altijd al geestelijk mishandeld. En toen ik 8 jaar was heb ik een trauma opgelopen, daar ben ik in een depressie geraakt en wilde ermee stoppen. Sinds een paar jaar ben ik er eindelijk vanaf en hoopte ik dat alles eindelijk wat beter zou worden. Sinds 2 jaar geleden ben ik met mijn moeder weggelopen bij me vader door geestelijke mishandeling en naar een 1 kamer woning gegaan. Mijn moeder was altijd werken en beneden ons woonde een man die aan de drugs zat. Ik zat altijd alleen in dat huis, en was niet tevreden met mijzelf en zat toen dus ook weer in een depressie. Ik werd gepest, vond mijzelf te dik en had geen contact met mijn vader. Ik ben daardoor op pro-ana sites gaan kijken en zat na een tijdje bijna tegen anorexia aan. Mijn toenmalige beste vriendin heeft mij geholpen hieruit te komen en dacht dat alles weer wat beter zou worden. Toen kreeg ik van mijn moeder te horen dat we gingen verhuizen naar een vrouwenopvang, een stuk verder weg van al mijn vrienden en leven wat ik toen daar had. Ook dat is voor mij heel moeilijk geweest, ik wilde niet weg van mijn vrienden. Toen ik uiteindelijk toch in de vrouwenopvang terecht was gekomen, was het voor mij allemaal heel vreemd, en was heel verdrietig. Niet veel later kreeg ik te horen dat mijn opa (waar ik toen 3 jaar lang geen contact mee heb gehad vanwege familieruzies) was overleden. Dit heeft mij heel erg geraakt en zit er (nu precies 1 jaar geleden) nog elke dag mee, en mis hem verschrikkelijk erg! Uiteindelijk kregen mijn moeder en ik een eigen huisje weer en hoopte dat alles weer wat beter zou worden. Dat gebeurde niet want ik was depressief van alles wat er gebeurt was en kon mijn plekje daar niet vinden. Toen ben ik sinds 2 maanden geleden door mijn moeder het huis uitgezet.. Nu heb ik weer contact met mijn vader en woon ik hier nu voorlopig.. Maar ik wil dit helemaal niet, hij heeft nu een vriendin die Bordeline heeft, en door alcoholproblemen van mijn vader, ben ik af en toe best bang voor hem.. Ik ben al mijn vrienden hierdoor verloren en heb met bijna niemand meer contact, ik heb een broer van 19 en daar heb ik opeens ook geen contact meer mee, en nu al 2 maanden ook geen contact meer met mijn moeder.. Ik mis mijn opa verschrikkelijk en heb eigenlijk niemand meer.. Ik denk ook af en toe aan zelfmoord want ik zie niet echt in dat geluk voor mij bestemd is.. Toch doe ik het niet maar probeer ik oplossingen te vinden maar weet ik niet hoe. Mijn plan is eigenlijk om naar jeugdzorg te gaan en te kijken of ze mij kunnen begeleiden tot zelfstandig wonen, en dat ik dan uiteindelijk zo mijn eigen leven kan beginnen zonder dat ik afhankelijk ben van mijn ouders. De stap om het te doen houd mij tegen vanwege de angst dat mijn vader en zijn vriendin mij tegen zullen houden, en de verhalen op het nieuws dat kinderen verkracht worden daar.. Hier zitten is ook geen optie, want ik ben opnieuw in een depressie geraakt van alles wat de afgelopen 2 jaar gebeurt is.. Ik hoop dat iemand mij wat tips kan geven.
Lieve, lieve Anna!!! Dank je wel voor de knuffels en knuffels terug! Het doet me goed iets van je te vernemen! Het had gewoon ook maar een hallo kunnen zijn hoor ehehe. Ik ben je dankbaar! Ik had me er behoorlijk op verheugd, maar ik gun die post aan de ander toe! En ik (in het kader van jouw verhaal over karma) wacht geduldig mijn tijd af ehehe.
Je hebt mijn adres als het goed is, dus als je een keer de behoefte hebt om van je af te kletsen of een hallo te zeggen, schroom niet! Altijd welkom!
Knuffels terug!
Annoniemm, ik heb je bericht gelezen en ik ben bang dat je er toch goed aan doet om naar de jeugd hulpverlening te stappen! Het was je eerste ingeving na een lange tijd die je op het moment dat je die ingeving kreeg…heeeel even goed deed.
Daarna ben je weer in je denken gestapt en zocht je beren op de weg, zoals dat je vader en zijn vriendin het niet goed zouden keuren of wat dan ook. Dit zul je van je af moeten zetten als je voor jezelf wilt kiezen. Dus ga zo wie zo naar die jeugd hulpverlening en je hoeft niets te zeggen tegen wie dan ook! Het is iets van jou. Jouw eigen keuze en die is op het moment het belangrijkste!
Hoop dat je hier iets aan hebt!
Heel veel sterkte en kracht voor jou gewenst!
Liefs,
Niels.
Rob, wat ik interessant vind uit jouw verhaal is dat je eerste helft hulpverlening…
de tweede helft mis ik. Maar jouw verhaal doet me denken aan een Japanse tuin.
Waarom?
uhmm welk deel mis je dan? na de hulpverlening of wat? Wat je bedoelt met een japanse tuin snap ik niet…als ik het google kom ik uit bij….japanse tuinen:P Maar nu even datgene waarvoor ik weer hier op de site kwam..
Kom net terug van Solar festival in Roermond…was wel gezellig..maar waarom kan ik nooit echt plezier hebben? ik heb gedronken en toch stijgt het gepieker eroverheen,kan me niet eens lekker bezuipen..zoveel mooie vrouwen daar maar geen idee hoe ik in gesprek kom, wat ik moet zeggen…ben 38 en eigenlijk nooit echt een relatie gehad, en ze zeggen wel dat ik een mooie man ben, dat ik er goed uitzie…..maar ik lijk wel onzichtbaar voor meiden. Komje terug van een festival, en het eerste wat je doet is hier dit posten…wat ben ik toch een looser …morgen weer erheen, weer drinken, weer moelijk kunnen plassen in gezelschap, weer denken en kijken naar meiden en weten dat ze je waarschijnlijk toch niet willen….vaak denk ik, als mn hond dood is maak ik dr ook een eind aan…geen idee waar ik voor zou moeten leven….zou zo graag eens iemand tegen willen komen waar het echt mee klikt en die me energie geeft van de liefde en zo…maar ik zal ook wel ergens dood en alleen gevonden worden……ik haat die mensen die alles voor elkaar lijken te hebben, vrolijk zijn, niet piekeren voortdurend…..wat heb ik gedaan om dit leven te verdienen, denk ik wel eens. Ik ben blij als mijn dag komt, oud wil ik niet worden..ben het alleen zijn zo zat, op internet kom je alleen fakers tegen en nooit echt die ene..zal er wel nooit van komen. dat moest ik weer even kwijt allemaal…ik wens jullie allemaal sterkte en kracht
@Robiser: Wat ik hier mis is acceptatie van je zelf hoe je bent, niet willen zijn hoe anderen zijn en vooral het gemis niet buiten je zelf zoeken. Vrouwen zien je niet omdat ze het voelen. Je moet eerst de vrede in je zelf vinden en het voor je zelf gemakkelijk en leuk maken. Misschien is NLP wat voor jouw (met wat wilskracht en sport kan het wonderen doen).
Een relatie is om mekaar aan te vullen en niet om mekaar te voeden, als jet het leuk wilt hebben althans. Relaties kunnen ook de hel op aarde zijn
@Robiser: Wat ik hier mis is acceptatie van je zelf hoe je bent, niet willen zijn hoe anderen zijn en vooral het gemis niet buiten je zelf zoeken. Vrouwen zien je niet omdat ze het voelen. Je moet eerst de vrede in je zelf vinden en het voor je zelf gemakkelijk en leuk maken. Misschien is NLP wat voor jouw (met wat wilskracht en sport kan het wonderen doen).
Een relatie is om mekaar aan te vullen en niet om mekaar te voeden, als jet het leuk wilt hebben althans. Relaties kunnen ook de hel op aarde zijn
Hey Niels, leuk je reactie, misschien mail ik je binnenkort wel! @ Anoniemm: ga je eigen weg, zoek wat goed is voor jou. Bij bjz is het allemaal vrij bureaucratisch, met mensen die er werken voor zichzelf, en hun salaris iedere maand. Tenminste dat idee krijg je wel als je hoort hoe ze omgaan met mensen, en waar kinderen geplaatst worden. Het is erg treurig dat er in zoveel pleeggezinnen misbruik voorkomt. Dat van het beschermd wonen zou je kunnen aankaarten bij je huisarts, en daar informatie over inwinnen. Bedenk wel dat het waarschijnlijk allemaal via een rechter zal gaan plaatsvinden omdat je ouders niet meewerken. Zou het je wel aanraden, omdat ik het idee krijg uit jou schrijven, dat je ontwikkeling als zelfstandig mens sterk tegengehouden wordt door je vader en zijn vriendin. Kies voor jezelf Anoniemm! Veel sterkte en succes!
Lieve Anna, of je me wilt emailen of niet, blijf voelen wat je goed dunkt! Misschien ben ik niet degene waarbij jij je goed voelt of juist wel…doe wat je ingeeft! Dat vind ik meer belangrijk (en dat is een soort van geitenwollensokken of juist niet…wat maakt het ook uit! ehehe)
Ik heb zelf een goede ervaring gehad in Eden/wageningen bij bjz en de eerste dag dat ik besloot om daar mijn vraag neer te leggen, zo kwam ik in aanmerking bij een bijzondere vrouw die mij na al die jaren nog steeds in het hart ligt. En die mij meteen bij kamertraining bracht! In iedere stad, dorp, waar je ook woont… het is je spirit die je leidt en niet het hoofd.
Ik zou zeggen net als Anna, ga voor jezelf en leidt jezelf naar vernieuwing, naar kennis en vooral naar eigenheid!
Liefs, good luck en have fun on your path!
Niels.
hee Joep.c,
even vragen of je hier nog leest,
heb je al een manier gevonden om even je gedachten een beetje te onderdrukken door je even op iets anders te richten?
Bijvoorbeeld een simpele kruiswoordpuzzel of zoiets?
Ik denk nog aan je,….
liefs
Robiser…
je ziet alleen dat wat je wilt zien en je zult nooit zien wat een ander ziet.
Als ik jou beschrijf als een Japanse tuin, waarom kijk je alleen maar naar de plaatjes en niet naar wat de tuin waarlijk voor staat
Je wilt blijkbaar gezien worden door vrouwen en vrouwen zien je niet staan…Ik help je alleen maar op de juiste weg en dat is die van de japanse tuin!
Robiser, jij beschrijft juist mij! En vergeet niet, een Japanse tuin is juist de reflexie van de natuur in harmonie met de mens en wederzijds!
Dus maak je niet druk! Geniet ervan en je weet dat het goed is!
Hoe lullig dan ook
Lieve Anna, het is ok! xxx
Een Japanse tuin is niet allen mijn favoriet! Vele tuinen zijn verleidelijkheid! En laat je leiden en adem dat wat je lief hebt!
Mijn liefste advies voor jullie!
Liefs,
Niels.
even terug komend op de fakers…Robiser…
Fakers zijn er altijd. of je wilt of niet.
Het is maar net wat je er van …"gained"…
Wat je er van wild en hoe je ze wilt gebruiken.
Dat is een mens/dier/plant kundig begrip!
Doe je voordeel ermee en have fune with it!
Nederlandse taal is zo boring ehehehe
Robiser,
Oei, wat klinkt je verhaal mij bekend inde oren!
dus dat geeft me het gevoel dat ik niet alleen lig als er iets mocht zijn.
Het zou mijn verhaal kunnen zijn,….grotendeels dan.
Al heb ik wel liefdes gehad in mijn leven. je wil dat iemand je energie geeft van de liefde,ik moet uit eigen ervaring zeggen dat dat maar voor een heel klein gedeelte waar is, het kost namelijk ook heel veel enrgie. Zeker als na een tijdje het gouden randje van verliefdheid er af is. Zit je zelf namelijk niet 100% lekker in je eigen vel dan is het heel moeilijk om het allemaal leuk te houden, zoals ik denk,, dat jij het je voorstelt.
Ik ben nu 14 jaar alleen en heb ook mijn hondjes als gezelschap, en het bevalt me steeds beter en doe dingen die Ik leuk vind. Ik heb 2 vrienden die me elke dag even bellen om te kijken of ik niet van de trap gevallen ben of zoiets,
Het klinkt cliche maar als je zelf beter in je vel zit en weet wat je wel en vooral niet wilt dan komen er toch andere mensen op je pad, en alcohol helpt daar niet bij moet ik zeggen, dan ben je zeker niet jezelf.
Sterkte en liefs,….
Robiser,
Oei, wat klinkt je verhaal mij bekend inde oren!
dus dat geeft me het gevoel dat ik niet alleen lig als er iets mocht zijn.
Het zou mijn verhaal kunnen zijn,….grotendeels dan.
Al heb ik wel liefdes gehad in mijn leven. je wil dat iemand je energie geeft van de liefde,ik moet uit eigen ervaring zeggen dat dat maar voor een heel klein gedeelte waar is, het kost namelijk ook heel veel enrgie. Zeker als na een tijdje het gouden randje van verliefdheid er af is. Zit je zelf namelijk niet 100% lekker in je eigen vel dan is het heel moeilijk om het allemaal leuk te houden, zoals ik denk,, dat jij het je voorstelt.
Ik ben nu 14 jaar alleen en heb ook mijn hondjes als gezelschap, en het bevalt me steeds beter en doe dingen die Ik leuk vind. Ik heb 2 vrienden die me elke dag even bellen om te kijken of ik niet van de trap gevallen ben of zoiets,
Het klinkt cliche maar als je zelf beter in je vel zit en weet wat je wel en vooral niet wilt dan komen er toch andere mensen op je pad, en alcohol helpt daar niet bij moet ik zeggen, dan ben je zeker niet jezelf.
Sterkte en liefs,….
ik zit al stukken beter inmn vel dan vroeger, maar dat is blijkbaar nietgenoeg..
en op ieder potje past een deksel, hoe vaak me dat al gezegt is..wie moet je nog geloven. ik straal niks uit omdat ik al 38 jaargenegeerd wordt en al meer.
en in een goeie relatie vul je elkaar aan, dat is nu eenmaal zo. de goeie relaties in mn buurt stralen ook rust en geluk uit. maar ach ik kan hier nog zoveel zeggen het komt allemaalop mij neer dat ikme weer anders op moet stellen. makkelijk gezegt als j eniet weet hoevaka ik me al heb proberen te veranderen en beter te maken en al. maar als nsiemand dat kan waarderen dan wordt je alleen maar erger.
nee tis me wel duidelijk dat ik op deze wereld geen plaats heb, ik zal ooit met een lach sterven en [ verwijdert door mijzelf, anders heb ik zo de politie aan de deur staan haa]
What you reap is what you sow
wa tik zo lees komt toch, en ik zeg alvast sorry, er komt het woord zelfmedelijden in me op.
wat ik lees komt ook in mijn leven voor,en ik maak er voor mezelf het beste van niet voor anderen, maar verkijk je niet op geluk van anderen je weet nooit wat er achter een voordeur schuil gaat. Wij leken ook het perfecte koppel!!
Richt je op jezelf en niet op anderen.je hoeft jeniet te veranderen denk ik,..alhoewel,..je moet je zelf worden en niet zoals je denkt dat anderen je willen zien.hoe wil je dat anderen je zien staan als je jezelf niet eens ziet staan
Rob, zolang je een relatie perse wilt, dan zal het er niet van komen. Als je mensen haat die het wel voor elkaar lijken te hebben, lijken, want vaak is het alleen een plaatje die ze voorspiegelen voor de familie, vrienden en buren en kennissen, ieder huisje heeft zijn kruisje, dan zal die haat bij je terug komen, en die zul je uitstralen.
Een relatie dient gelijkwaardig te zijn. Een partner is er niet om voor jou je problemen aan te horen, op te lossen enzovoort. Dan kan je beter naar een arts gaan, een psycholoog. Een partner kan wel eens een schouder zijn om op uit te huilen, maar meer niet. Als jij jezelf ontwikkeld, je het leuk krijgt, je lekker voelt in je leven, dan komt de ware vanzelf.
Ben je niet geïnteresseerd in muziek maken? Ga kijken of je ergens muziek kan gaan spelen in een band, of leer een instrument bespelen. Ga mediteren, ga op les en leer je hoofd leeg te maken, tot rust te laten komen. Ga dat doen wat je leuk vindt, dan wordt je een heel mens, en kan een ander meegenieten van je leven, en jij van het leven van die persoon. Als je zelf een heel mens wordt, dan zul je ook hele mensen aantrekken. Je hebt wel mensen die jouw energie willen pikken als het ware dan, dus afhankelijk van je worden omdat ze denken dat jij hun geluk kan geven,volheid, maar dat leer je dan ook wel weer snel genoeg om dat soort mensen te vermijden. Je zult dan kieskeurig worden, want je hebt niet perse een relatie nodig, het is dan een extra. Sterkte Rob!
bah heb niet eens zin om te antwoorden, 3 x geprobeert maar weggeveegt.
je begrijpt me niet en dat zal je ook niet doen, merk ik.
relatie moet zeker gelijkwaardig zijn ik zal nooit anders beweren, hoef geen wijf om te op te rapen en voor me te zorgen, wat ene bullshit
en de rest, hoe wordt je een ander mens dan, als je dat zo goed weet? moet ik me laten hersenspoelen?
of als een idioot gaan mediteren met mn eentjes en handjes over elkaar. dat helpt mss vor jouw maar ga niet denken dat dat voor iedereen de oplossing is.
En iedereen heeft een partner nodig, jeliegt als je het andere beweert.
Alsof iemand gelukkig is al sie never een vriendin heeft en zo, geloof j ehet zelf.
o ja een ding vroeg ik me af, als iemenad hier dreigt wordt de politie ingeschakeld en kom je voor de rechter. Wat als hier een kind van 13 zegt dat ie thuis slaag krijgt en dood wil, wordt daar ook iets aan gedaan? of laten ze die stikken anagezien de maatschappij meer last heeft van enemoordenaar dan van iemand die slachtoffer is? just wondering..
@Robiser je bent de baas van je eigen gedachtes, als je het zelfde blijft denken blijft alles het zelfde, dus je zelf hersenspoelen is een noodzaak. Dat vergt discipline en doorzettingsvermogen zo alles in het leven, je moet wel je oogkleppen afwerpen en het breder willen zien.
''En iedereen heeft een partner nodig'' daar ben ik het zeker niet mee eens na talloze relaties en huwelijk en ga me niet voor leugenaar uitmaken, omdat na 46 jaar kan ik dat wel stellen
zolang je aan vrouwen refereert als wijf, zal het nog wel een tijdje duren voordat je er een vind
Als ik van een afstand kijk zie ik iemand met een tunnelvisie, waardoor komt dat, alcohol, drugs, medicijnen? Wat voor werk doe je, en voel je, je daar genoeg gewaardeerd, en wat zijn je interesses, stort je op een hobby, wat ik al zei, ga muziek maken! Je zit nu waarschijnlijk in een vicieuze cirkel, en alles is teveel, en er is kwaadheid naar jezelf toe, wat zich uit naar anderen, zij zijn de boosdoeners ook al bedoelen ze het nog zo goed. Niets en niemand is goed, is goed genoeg voor jou, want het is niet zoals jij het wilt. Zoek hulp, hier kom je alleen niet uit ben ik bang. De andere vraag kan ik niet voor je beantwoorden. Sterkte.
ik mag helemaal niks en ik haat me zelf HELP!
wat kan ik doen??
hulp kun je in ieder geval zoeken door een van de bovenstaande telefoonnummer te bellen, verder ben je vaag over dat je niks mag heb je het over thuis of je werk?
Het is weer even geleden (1 juli, heb veel mail van hier gemist zie ik), maar het ging goed met me tot begin deze week en de ellende weer groter werd.
Sinds deze week heb ik er Chronische Vermoeidheid bij (en nee het zit niet tussen mijn oren), mijn hele lichaam doet pijn en ik kan door de vermoeidheid amper lopen of iets doen. Even boodschappen doen en ik ben voor de rest van de dag niets meer waard.
Onderzoeken bij doktoren en specialisten laten ook nog lekker op zich wachten, ik kan pas 26 augustus a.s. terecht bij een specialist in het ziekenhuis voor onderzoek.
Maar goed eerst Chronische Polyneuropatische Pijn, coördinatie en motoriek problemen, nu Chronische Vermoeidheid, wat komt er nog meer?
Dus ja, wat voor leven heb je dan nog, geen als je het mij vraagt. Ik zit er dan ook aan te denken om binnenkort maar uit het leven te stappen voordat ik het zelf niet meer in de hand heb omdat ik niets meer kan.
Om nog maar een paar slagzinnen te gebuiken…
Nobody lives forever so why should I.
Life's a bitch and then you die.
Michel
Heeee Michel… Sorry voor de stilte: ik krijg geen Notificatie-mails meer… :-/
(Hopelijk is dat op te lossen Mike..? ik dacht dat er hier 'grote zomerstilte' heerste.. ;-/)Wat naar man.. Kan het geen nasleep van de operatie zijn, of ZiektevanPfeiffer? (ik bedoel: iets dat binnen afzienbare tijd voorbij gaat) In elk geval veel sterkte!!
@Jolie: Als je reactie geeft en je naam, mail en www invult, kan je daar onder weer een vinkje aanzetten of je op de reacties wil abonneren.
Ben overgestapt om een andere reactie systeem van Disqs
Hey Michel, dan kunnen we de hand schudden, ik ben chronisch ziek, meerdere ziektes, en chronische vermoeid. Toch probeer ik dat te doen wat ik kan doen op een dag, soms is het niet meer dan douchen, uitgeput voel ik me dan, en dit is buiten de pijn die ik constant heb, waar ik traumadol voor heb, maar als ik die neem lig ik een dag op bed, dus probeer het altijd met de gewone pijnstillers, wel sterker dab de normale pijnstillers en door de arts voorgeschreven, te redden, maar soms is de pijn te heftig, helaas. En ik denk ook wel eens: o weer wakker geworden, maar dat gaat meestal na het opstaan en een kop thee wel weer over. Meestal richt ik me dan op dingen die ik nog wel kan, tekenen, schrijven, lezen, surfen op pc, enzovoort, ook al is het vaak maar even, omdat ik te moe wordt, maar het kan. Het leven is het leven, Michel, en de stekker eruit trekken kan, maar probeer eerst eens of je het op een andere manier kan redden. Het leven is wat je er van maakt, het glas kan halfvol zijn, of half leeg. Verwacht niets, en dan is alles mooi meegenomen. Sterkte!
Het moet zijn: tramadol
Hoi Anna,
Dank voor je reactie.
Aan pijnstillers slik ik momenteel 2 tabletten OxyContin 10mg en 6 tabletten Oxynorm 5mg en desondanks nog pijn. Andere pijnstiller werken niet bij mij of hadden nare bijwerkingen, Tramadol heb ik ook gehad.
Wat de Chronische Vermoeidheid betreft is het een uitputtingsslag net als bij jou.
Ik ben iemand die altijd graag bezig is en klaar staat voor anderen maar ook dat gaat nu niet meer. Ik zit nu (gedwongen) een week thuis omdat ik niks kan (ja ik surf wel op het internet en doe dingen die weinig energie kosten) en ik wordt er gek van, de muren komen als het ware op me af.
Michel.
Hoi Anna,
Dank voor je reactie.
Aan pijnstillers slik ik momenteel 2 tabletten OxyContin 10mg en 6 tabletten Oxynorm 5mg en desondanks nog pijn. Andere pijnstiller werken niet bij mij of hadden nare bijwerkingen, Tramadol heb ik ook gehad.
Wat de Chronische Vermoeidheid betreft is het een uitputtingsslag net als bij jou.
Ik ben iemand die altijd graag bezig is en klaar staat voor anderen maar ook dat gaat nu niet meer. Ik zit nu (gedwongen) een week thuis omdat ik niks kan (ja ik surf wel op het internet en doe dingen die weinig energie kosten) en ik wordt er gek van, de muren komen als het ware op me af.
Michel.
Hoi Anna,
Dank voor je reactie.
Aan pijnstillers slik ik momenteel 2 tabletten OxyContin 10mg en 6 tabletten Oxynorm 5mg en desondanks nog pijn. Andere pijnstiller werken niet bij mij of hadden nare bijwerkingen, Tramadol heb ik ook gehad.
Wat de Chronische Vermoeidheid betreft is het een uitputtingsslag net als bij jou.
Ik ben iemand die altijd graag bezig is en klaar staat voor anderen maar ook dat gaat nu niet meer. Ik zit nu (gedwongen) een week thuis omdat ik niks kan (ja ik surf wel op het internet en doe dingen die weinig energie kosten) en ik wordt er gek van, de muren komen als het ware op me af.
Michel.
Hoi Anna,
Dank voor je reactie.
Aan pijnstillers slik ik momenteel 2 tabletten OxyContin 10mg en 6 tabletten Oxynorm 5mg en desondanks nog pijn. Andere pijnstiller werken niet bij mij of hadden nare bijwerkingen, Tramadol heb ik ook gehad.
Wat de Chronische Vermoeidheid betreft is het een uitputtingsslag net als bij jou.
Ik ben iemand die altijd graag bezig is en klaar staat voor anderen maar ook dat gaat nu niet meer. Ik zit nu (gedwongen) een week thuis omdat ik niks kan (ja ik surf wel op het internet en doe dingen die weinig energie kosten) en ik wordt er gek van, de muren komen als het ware op me af.
Michel.
Hoi Anna,
Dank voor je reactie.
Aan pijnstillers slik ik momenteel 2 tabletten OxyContin 10mg en 6 tabletten Oxynorm 5mg en desondanks nog pijn. Andere pijnstiller werken niet bij mij of hadden nare bijwerkingen, Tramadol heb ik ook gehad.
Wat de Chronische Vermoeidheid betreft is het een uitputtingsslag net als bij jou.
Ik ben iemand die altijd graag bezig is en klaar staat voor anderen maar ook dat gaat nu niet meer. Ik zit nu (gedwongen) een week thuis omdat ik niks kan (ja ik surf wel op het internet en doe dingen die weinig energie kosten) en ik wordt er gek van, de muren komen als het ware op me af.
Michel.
Hey Michel,
In het begin dat ik tramadol gebruikte werd ik ook misselijk, maar andere tabletten die ik er bij inneem (domperidon) gaan dat weer tegen. En echt prijs jezelf gelukkig dat je maar een weekje thuis moet zitten. Soms gaat het bij mij en dag of twee goed, om vervolgens een dag op bed te moeten liggen. Wat ik wel kan, en dat doe ik vaker is met de auto een stukje rijden, alleen niet te ver i.v.m de concentratie. Gaat het wel werken met die vermoeidheid?
Ook ik doe dingen die weinig energie kosten, toch doe ik wel nuttige dingen. Zoals lezen, en leren, theorie, dat gaat goed, alleen geen uur achter elkaar, nou en! En ik teken graag en schilder graag, hou van muziek, hou van surfen en lezen over onderwerpen die mij boeien. Mensen helpen doe ik graag, ik ben iemand die vanuit het hart leeft, en reageert, niet zozeer vanuit het hoofd, dus het geeft mij energie als ik iemand kan helpen, met liefde, een opbeurend woord. Niet dat ik over me laat lopen, niet meer trouwens. Geen tijd, niet kunnen is echt geen tijd en niet kunnen, klaar. Vroeger kwamen mensen dan toch onverwachts aan de deur, eerst liet ik het toe, en dan zaten ze hier en voor je het wist hadden ze het over zichzelf, zelfde met bellen. Nu als ik een offday heb, en ik ben alleen, dan doe ik de deur niet open, heb iedereen al ingelicht dat ze eerst moeten bellen, en de telefoon neem ik niet aan, dan spreken ze maar in, en is het belangrijk, dan bel ik terug.
Hoop dat je altijd hier even je hart komt luchten, als je het even niet meer ziet zitten, dat is altijd beter als jezelf doodwensen.
Michel, kijk goed om je heen, bedenk alsjeblieft wat je allemaal nog wel hebt, en bedenk wat je anderen aandoet als je, jezelf dood maakt.
Vaak wil je niet dood, maar zie je het leven niet meer zitten, dat kan lang duren, en inktzwart lijken, soms zie je echt geen uitweg meer. Wat ik van mezelf weet, van de poging jaren geleden, is dat je in de wereld waarin je verkeerd niet meer past, je daarin geen leven meer ziet, dat je weg wilt. Soms moet je dan echt je leven veranderen. Soms gaat dat dan ten koste van bepaalde dingen, en dat wil je, iemand, dan niet. En soms kan dit een reden zijn om het lichaam waarin je verkeerd te vermoorden, zelfmoord.
Take care, Michel!X
Hoi Anna,
Ik zit sinds 16 augustus 2010 in de ziektewet wegens Chronische Polyneuropatische Pijn. Ben in Oktober 2010 mijn baan kwijtgeraakt bij mijn toenmalige werkgever omdat ik geen opdracht had (ivm ziekte) en val sindsdien onder het UWV waar ik een trut van een bedrijfsarts heb die haar problemen (en dan toch werken) vergelijkt met die van mij (hoe krom kun je het bedenken).
Sinds begin deze week heb ik dan Chronische Vermoeidheid erbij.
Naast deze 2 heb ik suikerziekte, vetstofwisselingsstoornis, overgewicht, en heb ik 26 mei j.l. een Gastric Bypass (maag verkleinende operatie) gehad met de hoop (gegeven door de reumatoloog) dat mijn Chronische Pijn over zou gaan. Niet dus.
Wat de bijwerkingen van de andere medicijnen betreft ging het bij mij om:
hallucinaties, hartkloppingen/ hartritmestoornis, apneu, hyperventileren, misselijk, duizelig
om er maar een paar te noemen.
Michel
Hoi Michel,
Dat is nogal wat! Wat een raar mens dat ze haar problemen met die van jou vergelijkt. Zou daar een klacht over indienen. Zij werkt toch in de functie als arts? Bedrijfsarts, als ze hetzelfde zou hebben als jij hebt dat mag ze niet meer als zodanig werken.
Is het diabetes 1 wat je hebt, of 2? Hou je, je suiker in de gaten? Een hyperglykemie kan je ook doodmoe maken. Diabetes 2 komt vaak door dikte, dan is het zaak dat je afvalt, maar dat weet je wel neem ik aan. Met een chronische vermoeidheid valt dat niet mee!
Als ik hier de ziektes die ik heb ga opschrijven dan denk je dat ik een zielig iemand ben, die er bleek uitziet enzovoort. Het tegendeel is waar, ik ben, in mijn vorige leven lijkt het wel vaker, model geweest, ben door de ziektes en medicijnen wel aangekomen, maar ik was erg slank, tegen mager aan, ik heb nu nog steeds een gezond bmi. Als ik aan mensen uitleg wat ik heb, dan zie je ze soms ongelovig kijken, en hoort ze bijna denken. Iemand die zo ziek is hoort er niet uit te zien als ik. Bekrompen gedachte? Ja, en nee, denk dat ik het waarschijnlijk ook zou denken. Als iemand niet kan lopen en in een rolstoel zit, of verlamd is of dergelijk, dan is het duidelijk, nu is het vermomd. Soms erg vervelend omdat je voor vol aangezien wordt, en ook zo beoordeeld, veroordeeld wordt. De ziektes komen bij mij niet door dik zijn, of door een verkeerde leefwijze.
En dan denk ik weleens, waarom zou ik nog doorgaan, maar dat zijn maar momenten. Als het echt zover komt dat ik denk het is aan het aflopen, ik ervaar absoluut geen enkele kwaliteit in en van het leven, dan zal ik overwegen of ik er zelf een einde aan zal maken. Misschien ook niet, het is in ieder geval wel fijn dat ik niet hoef te lijden als ik daar niet voor kies.
Hoe voel je, je nu, Michel?
Groetjes, Anna
Hallo Anna,
Ik heb Diabetes type 2, controleer dat iedere dag als ik net uit bed kom en spuit insuline omdat tabletten niet werken.
Heb vanaf mijn 12de op dieet gestaan en heb veel gesport en kwam toch aan, later bleek dat ik een vetstofwisselingsstoornis had.
Bij mij thuis was het moeders wil is wet en ik moest overal verantwoording voor afleggen. Vrienden had ik niet omdat ik een buitenbeentje was. Door klasgenoten ben ik altijd gepest geweest (tot vechtpartijen aan toe).
Na de dood van mijn ouders heeft de rest van mijn familie me laten vallen als een baksteen en willen ze niets meer met me te maken hebben.
Ik heb heus wel een paar vrienden hoor
Ik ben nu 38 jaar en kan me eigenlijk geen leuke dag herinneren door al het gepest, ruzies, vechten en verantwoording afleggen. Nu met deze ziektes (en de beperkingen die het met zich mee brengt) ben ik voor mijn gevoel klaar met dit leven.
En nee, ik beoordeel iemand niet op zijn verhaal, verleden, ziekte of wat dan ook. Ik kijk naar wat de ander doet, doet vanuit zijn hart. Dus nee ik heb geen oordeel over jou.
Dus hoe denk je dat ik me voel? Blij dat ik nog leef? Blij dat ik van deze pijn mag genieten? Blij dat ik nu zo moe ben dat ik geen stap meer kan verzetten?
Ja, dit zijn cynische en retorische vragen want ik ben niet blij en ik voel me ronduit klote onder deze hele situatie.
En ik ben het beu dat een ander mij de les wil lezen, zeker als die persoon mij totaal niet kent.
Dus nogmaals hoe denk je dat ik me voel?
GEÏRRITEERD dat is het.
Michel
Hoi Michel, jee wat een klote jeugd heb je gehad! Jammer dat er vroeger nog niet zo op gelet werd, dus op pesten. En dan je ouders, het klinkt allemaal liefdeloos… echt rot voor je! En dan nu altijd maar pijn, kan mij voorstellen dat je het allemaal niet meer ziet zitten.
En iedereen moet het zelf weten of hij wel of niet dood wil, door zelfmoord. Zelfs mijn naasten zijn het volledig met mij eens, als het tijd is ga ik, weloverwogen. Niet impulsief, door drank of drugs. Ik drink en ik rook niet, en gebruik geen andere drugs.
Persoonlijk vind ik, als iemand het weloverwogen doet, dus zelfmoord plegen, niet een impulsieve handeling, maar goed over nagedacht, dat die persoon dat moet doen wat hij of zij wilt, daar heeft niemand behalve die persoon zelf iets over te vertellen.
Het is jammer dat er wel geholpen wordt om iemand geboren te laten worden, maar iemand die al jaren geestelijk lijdt niet geholpen wordt om dood te gaan.
Maar ja zo is het leven. En ik persoonlijk denk dat het niet goed is om een einde te maken aan je leven, zomaar, ook al heb je nog zoveel pijn. Zelf weet ik niet of ik het doe, waarschijnlijk niet, maar wat ik al zei; het is fijn om te weten dat ik uiteindelijk niet hoef te lijden, verplicht. Het is naar voor de nabestaanden om je weken, soms wel maanden te zien lijden, of bij je bed te moeten zitten, terwijl jij dood ligt te gaan, je niets meer bewust bent want je zit onder de morfine. Niet zo vaak worden er in ziekenhuizen meegewerkt aan euthanasie, door te stoppen met eten, drinken, medicijnen geven door een infuus.
Heel veel sterkte, Michel!X
Hoi Michel, jee wat een klote jeugd heb je gehad! Jammer dat er vroeger nog niet zo op gelet werd, dus op pesten. En dan je ouders, het klinkt allemaal liefdeloos… echt rot voor je! En dan nu altijd maar pijn, kan mij voorstellen dat je het allemaal niet meer ziet zitten.
En iedereen moet het zelf weten of hij wel of niet dood wil, door zelfmoord. Zelfs mijn naasten zijn het volledig met mij eens, als het tijd is ga ik, weloverwogen. Niet impulsief, door drank of drugs. Ik drink en ik rook niet, en gebruik geen andere drugs.
Persoonlijk vind ik, als iemand het weloverwogen doet, dus zelfmoord plegen, niet een impulsieve handeling, maar goed over nagedacht, dat die persoon dat moet doen wat hij of zij wilt, daar heeft niemand behalve die persoon zelf iets over te vertellen.
Het is jammer dat er wel geholpen wordt om iemand geboren te laten worden, maar iemand die al jaren geestelijk lijdt niet geholpen wordt om dood te gaan.
Maar ja zo is het leven. En ik persoonlijk denk dat het niet goed is om een einde te maken aan je leven, zomaar, ook al heb je nog zoveel pijn. Zelf weet ik niet of ik het doe, waarschijnlijk niet, maar wat ik al zei; het is fijn om te weten dat ik uiteindelijk niet hoef te lijden, verplicht. Het is naar voor de nabestaanden om je weken, soms wel maanden te zien lijden, of bij je bed te moeten zitten, terwijl jij dood ligt te gaan, je niets meer bewust bent want je zit onder de morfine. Niet zo vaak worden er in ziekenhuizen meegewerkt aan euthanasie, door te stoppen met eten, drinken, medicijnen geven door een infuus.
Heel veel sterkte, Michel!X
Hoi Michel,
Dat is nogal wat! Wat een raar mens dat ze haar problemen met die van jou vergelijkt. Zou daar een klacht over indienen. Zij werkt toch in de functie als arts? Bedrijfsarts, als ze hetzelfde zou hebben als jij hebt dat mag ze niet meer als zodanig werken.
Is het diabetes 1 wat je hebt, of 2? Hou je, je suiker in de gaten? Een hyperglykemie kan je ook doodmoe maken. Diabetes 2 komt vaak door dikte, dan is het zaak dat je afvalt, maar dat weet je wel neem ik aan. Met een chronische vermoeidheid valt dat niet mee!
Als ik hier de ziektes die ik heb ga opschrijven dan denk je dat ik een zielig iemand ben, die er bleek uitziet enzovoort. Het tegendeel is waar, ik ben, in mijn vorige leven lijkt het wel vaker, model geweest, ben door de ziektes en medicijnen wel aangekomen, maar ik was erg slank, tegen mager aan, ik heb nu nog steeds een gezond bmi. Als ik aan mensen uitleg wat ik heb, dan zie je ze soms ongelovig kijken, en hoort ze bijna denken. Iemand die zo ziek is hoort er niet uit te zien als ik. Bekrompen gedachte? Ja, en nee, denk dat ik het waarschijnlijk ook zou denken. Als iemand niet kan lopen en in een rolstoel zit, of verlamd is of dergelijk, dan is het duidelijk, nu is het vermomd. Soms erg vervelend omdat je voor vol aangezien wordt, en ook zo beoordeeld, veroordeeld wordt. De ziektes komen bij mij niet door dik zijn, of door een verkeerde leefwijze.
En dan denk ik weleens, waarom zou ik nog doorgaan, maar dat zijn maar momenten. Als het echt zover komt dat ik denk het is aan het aflopen, ik ervaar absoluut geen enkele kwaliteit in en van het leven, dan zal ik overwegen of ik er zelf een einde aan zal maken. Misschien ook niet, het is in ieder geval wel fijn dat ik niet hoef te lijden als ik daar niet voor kies.
Hoe voel je, je nu, Michel?
Groetjes, Anna
Zelfmoordtip van het jaar: Drie tienermeisjes plegen zelfmoord met barbecues en gewoon in het AD http://www.ad.nl/ad/nl/1013/Buitenland/article/de…
Omdat er zo'n taboe heerst op zelfmoord, krijg je dit soort afgrijselijke dingen! Net zoals mensen die zich voor de trein gooien of ophangen. Het zal je kind maar zijn. Als mensen zeggen: ik wil niet meer leven, ik zie het nut er niet van dat ik op deze aardkloot blijf rondlopen, dan worden ze naar een psychiater gestuurd, en vaak onder de medicijnen gestopt. Want dat is niet normaal dood willen. Dus er wordt als je tenminste geen "hulp" op de reguliere manier wenst, gezwegen, een beetje slim iemand die doet het, eventueel wordt er alleen over geschreven op hyves, of andere sociale media sites. En daar moet je tegenwoordig ook erg mee uitkijken, dus wat je schrijft of zegt, want je ip nummer en je gegevens zijn zo opgespoord. Dus als je geen bemoeienis wenst, dan zwijg je, en pleeg je een keer zelfmoord. Mensen die er over praten, die willen niet dood, die willen begrip, en gered worden. Het is echt jammer dat er niemand meehelpt om dood te gaan als iemand geestelijk lijdt. Zelfs niet als iemand al meerdere pogingen heeft gedaan,en alleen kan leven met medicijnen, en vaak als een halve zombie, soms kan er alleen s-nachts geleefd worden. Dit soort en trein, ophangen etc, afschuwelijke zelfmoorden moeten stoppen. Juiste begeleiding, zonder of met weinig medicijnen, gezonde leefomgeving, werk, vrijwilligerswerk, sporten, of bewegen door wandelen, enzovoort, en als dat niet helpt, begeleiding bij zelfmoord, zodat er vreselijk trauma en verdriet bij de nabestaanden wordt voorkomen. Een nabestaande kan het er niet mee eens zijn, maar die hoeft niet met een vraag, en onbeschrijfelijk verdriet (denken aan hoe hij/zij zich heeft moeten beroven van het leven… je liefste, je kind of je moeder of je zus of broer….) denken aan die persoon. Niet hup nou je wilt niet meer, spuitje en je bent weg, nee echt een weg in slaan die gezond is!! Je weer in contact brengt met je lichaam. En dan na een lange tijd kan de persoon die dat wilde, dus dood, een weloverwogen beslissing nemen.
Het gaat jullie allemaal goed! Dag Niels, je leest hier vast nog, dank je voor je aardige woorden, verstandige woorden. AnnaX
Hallo Anna, Michel en iedereen! Ja hoor ik zit nog steeds te lezen. Hoe gaat het met jullie? Ik moet zeggen dat ik met grote interesse naar jouw, Michels berichten heb zitten lezen. Omdat het een open gesprek tussen jullie was, wilde ik er niet tussen gaan zitten. Jij bedankt voor je lieve woorden!
@ Michel: Ik vind het heel vervelend te lezen dat het niet goed met je gaat Michel en dat de muren op je afkomen, dat is helemaal rampzalig. Ik kan me goed voorstellen dat je wereld kleiner wordt en je misschien zelfs wel het gevoel krijgt in een vicieuze cirkel rond blijft draaien omdat de situatie niet veranderd.
Maar misschien kun je proberen je gedachten op de situatie te veranderen. Bijvoorbeeld als je het gevoel hebt dat de muren op je af komen, probeer dit eens om te buigen naar kijk eens wat je hebt aan muren! Er zit een dak boven en je hoeft even helemaal niets dan er alleen maar van te proberen te genieten. Hoe lastig je het ook hebt. Het is niet handig (maar dat weet jij zelf ook wel) om nog dieper in je denken te gaan zitten die je niet helpen in je situatie.
Misschien kunnen je vrienden je meehelpen met een andere inrichting? Of de muren een andere kleur geven? Scheelt altijd weer iets in je gemoedsrust denk ik.
Insuline afhankelijk zijn is geen pretje wanneer je er achter komt. Je hele leven moet je omgooien en je moet gaan leren plannen, afwegen en zelfcontrole. Ik heb geleerd dat veel mensen dit lastig vinden en een inbreuk op hun vrijheid beleving.
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Maar goed, ik denk dat veel mensen die insuline afhankelijk zijn er uiteindelijk wel goed mee uit de weg kunnen omdat het vaak een automatisme wordt. En dat ze zelf goed kunnen ingrijpen wanneer ze de hoogte of de laagte in schieten. Het is ook een kwestie van gewenning. Maar ik denk dat iemand die pas op late leeftijd met insuline te maken krijgt, er niet in zijn geheel aan zal kunnen wennen.
Tenminste dat haal ik een beetje uit wat jij schrijft. Hoe gaat het nu met je? Is er inmiddels al weer wat duidelijkheid met betrekking tot de artsen?
Ik blijf het knap vinden dat, hoe jij je ook voelt, je toch blijft doorzetten! Ik hoop dan ook net als Anna, dat dit even een goede ventilatie klep voor je kan zijn!
In ieder geval hoop ik dat wat jij beschrijft over jouw situatie herkenning bij mensen oproept.
@85bb41e85ae947cecaa00c8f17222f0d:disqus
Anna: Mooi hoe jij omgaat met jouw situatie en hoe jij er over denkt! Het moet een verschrikkelijk iets zijn als je zo beperkt bent. Maar jij hebt er een mooie oplossing voor gevonden! Ik hoop dat velen dat als een voorbeeld zien hoe je jouw situatie kunt aanpassen op jouw conditie en toestand! Echt fijn dat je dat zo beschreven hebt!
Tja, iedereen maakt natuurlijk keuzes vanuit zijn/haar ervaringen en gedachten en ik weet zeker dat er maar echt een enkeling is die zou zeggen voor mij hoeft het niet meer. Dat zijn vooral mensen die nooit in aanmerking zijn gekomen met teleurstellingen, trauma's, wat dan ook van dit alles. Ik kan het ze dan ook niet kwalijk nemen als ze er anders over denken of grapjes over maken, maar wat ik wel jammer vind is dat er altijd een soort van gebrek aan inzicht is. En niet eerst eens even kijken waar het onderwerp over gaat en wat er allemaal beschreven staat en of een opmerking gepast is of niet. Woorden blijven staan en hangen.
Zo vind ik het heel frappant dat er bij de hulpverlening (net als jij) alleen maar aan medicatie gedacht wordt, zonder verder toezicht en overzicht wat zo'n meisje van 19 nu werkelijk bezig houdt. Nalatigheid noem ik dat. Maar goed, blijkbaar heeft dit meisje lotgenoten gevonden of lotgenoten haar en hebben de drie meisjes gedaan wat ze vonden dat ze moesten doen. Het is inderdaad een verdrietig bericht. En ook duid dit weer dat er te weinig aandacht is voor dit onderwerp zelfmoord.
Daarom is ergens mijn hoop dan ook dat deze site en met jullie berichten de mensen toch wat meer duidelijkheid krijgen wat zelfmoord is en wat het met mensen kan doen. Zowel positief als negatief of liever gezegd…op een neutrale onbevangen manier zonder te oordelen of veroordelen.
Het is juist een goed iets om ook dit soort onderwerpen aan het licht te laten komen denk ik.
In ieder geval dank voor jullie berichten! En als het aan mij ligt, blijf ze plaatsen!
Michel en Anna en iedereen, heel veel sterkte en succes gewenst!
Groeten,
Niels.
Hey Niels,
zo ben ik er toch nog even! Jammer dat je, je mailadres aan mij hebt door laten geven, maar niet reageert op mijn mails… snik
Hoop echt dat er mensen zijn met invloed die dit lezen. Een mens die suïcidaal is, is niet gek of zoiets. Er zijn natuurlijk ziektes, geestelijke ziektes die niet anders dan heel strikt aangepakt kunnen worden. Denk aan mensen die plotseling anderen gaan doden voor ze zichzelf doden, en dat gebeurt dan omdat ze boos zijn op de hele wereld. Of bij hardnekkige verslaving. Toch blijf ik erbij, gezonde aanpak. Bewegen, muziek maken, gezond eten, met de juiste stoffen, vitamine, mineralen, anders geef die er apart bij, geen pillen om iemand knock out te maken, maar gezonde pillen. Therapeutisch bezig zijn, werken als dat kan. En als iemand medicijnen moet, doe dat dan met mate.
Natuurlijk heb ik het hier niet over mensen die crimineel zijn en tbs of zo krijgen. Heb het hier over mensen die geestelijk lijden, die suïcidaal zijn omdat ze de harde wereld niet meer kunnen verdragen.
Zo ben geen geitenwolen sokken type, zal het maar alvast zeggen
Groet, Anna.
Hey Niels,
zo ben ik er toch nog even! Jammer dat je, je mailadres aan mij hebt door laten geven, maar niet reageert op mijn mails… snik
Hoop echt dat er mensen zijn met invloed die dit lezen. Een mens die suïcidaal is, is niet gek of zoiets. Er zijn natuurlijk ziektes, geestelijke ziektes die niet anders dan heel strikt aangepakt kunnen worden. Denk aan mensen die plotseling anderen gaan doden voor ze zichzelf doden, en dat gebeurt dan omdat ze boos zijn op de hele wereld. Of bij hardnekkige verslaving. Toch blijf ik erbij, gezonde aanpak. Bewegen, muziek maken, gezond eten, met de juiste stoffen, vitamine, mineralen, anders geef die er apart bij, geen pillen om iemand knock out te maken, maar gezonde pillen. Therapeutisch bezig zijn, werken als dat kan. En als iemand medicijnen moet, doe dat dan met mate.
Natuurlijk heb ik het hier niet over mensen die crimineel zijn en tbs of zo krijgen. Heb het hier over mensen die geestelijk lijden, die suïcidaal zijn omdat ze de harde wereld niet meer kunnen verdragen.
Zo ben geen geitenwolen sokken type, zal het maar alvast zeggen
Groet, Anna.
pfff, Anna ik heb je een giga mail gestuurd ehehe.
Ik hoop het ook dat er mensen zijn die deze topic per ongeluk lezen en het op de een of ander manier, of op hun manier weer naar buiten kunnen brengen.
Zo hoop ik ook dat het algehele publiek hier niet z'n mening geeft en vormt, maar een steentje bijdraagt aan het bespreekbaar maken. Een mening is altijd goed, maar begrip tonen en het belang van de inhoud van het onderwerp des te meer!
!!
Tja, ik lees liever het verhaal van een persoon die geestelijk ziek is dan dat iemand zijn ongezouten mening geeft dat deze site van de wereld af moet. Die heeft het artikel en de inhoud niet goed gelezen en is te snel in zijn/haar oordeel.
Ook zou ik het zo prettig vinden als iemand bijvoorbeeld zegt…weg met deze site…dat deze dan ook kan onderbouwen waarom het weg zou moeten.
Schreeuwers zijn er al genoeg op de wereld, maar daar red je het niet mee in het leven. En daar help je je medemens ook niet mee.
Kijk, dat er mensen zijn met een gekleurde achtergrond, zoals geestelijk ziek, tbs of wat dan ook, deze mensen kunnen tenminste zeggen dat ze iets onder de leden hebben. Hoeveel mensen hebben niets onder de leden maar kampen toch met het idee "voor mij hoeft het niet meer" terwijl ze daar absoluut geen gegronde rede voor hebben? Die lopen er ook rond!
Vaak denken wij dat er verbanden zijn met "het iets onder de leden hebben". En dat klopt ook. Maar in beide gevallen vind ik dat je naar de persoon moet luisteren en deze serieus mag nemen en mededogen is tot op zekere hoogte een zeer gewenst iets!
Ik vraag me af wat "gezonde pillen" zijn…iedere pil die ontwikkelt is, is in principe ongezond. Een psycholoog is ook een soort pil, maar de vraag of de werking er juist van is?
Soms hoor je de meest gekke bijwerkingen van beiden.
Kunnen wij hier niet ook eens iets aan doen?
Groeten,
Niels.
Hoi Niels,
Ik ben het helemaal met je eens.
Er zijn inderdaad genoeg schreeuwers op de wereld maar onderbouwen kunnen ze niet, laat staan een steentje bijdragen.
En wat de "gezonde pillen" betreft ken ik maar een soort…
…. vitamine pillen
En wat je al schreef pillen halen bij de psychiater of een gesprek? Dan kies ik toch liever voor een goed gesprek, maar ja dat kan ook met meneer pastoor zijn of iemand anders die je vertrouwt.
Maar goed ikzelf heb heel wat ervaring met psychiaters, psychologen, sociotherapeut (8 jaar als patiënt) en heb heel wat rare dingen meegemaakt, ook met medicatie, en heb daar ook schade van ondervonden.
maar goed, voor deze site… eerst lezen, dan oordelen of reageren.
Groeten,
Michel
ik vind het wel logisch…kijk naar mijn leven…ik ben 8 jaar lang verkracht door mijn eigen vader vana mn geboorte…heb mijn moeder gered van de dood…we zij gevlucht bij mijn vader weg…daarna ben ik 5 jaar langgepes…ik heb anorexia en snijdt mezelf…ik ben kapot gemaakt en woon in een kliniek. mijn vader stalkt me nog steeds. hij had 8 jaar plus tbs moeten krijgen maar ze zijn het bewijsmateriaal kwijt geraakt…ik leef mijn hele leven in grote angst…ik wil wel dood en het zal me lukken..ik wil niet in deze wrede wereld leven want zelfs mn eigen vriend belazert me ik ben nog maar 16 bijna 17…maarjah…ik wil dit niet…
Hai Fvegt-blll2,
Kan me voorstellen dat je in angst leeft, en dat de wereld vol klootzakken lijkt. Hoe is dat gebeurt dat ze het de papieren van je vader zijn kwijtgeraakt? Weet je dat? Kun je niet bellen met de digi politie om te kijken of er soms materiaal van hem op internet is, foto's, filmopnames samen met hem. Zou er achterheen zitten, en blijven zitten.
Zou heel sterk worden, mentaal, fysiek, een goede advocaat nemen en proberen om hem te laten castreren, chemisch. Zo iemand is ziek, seksueel, dus het beste is het om dit helemaal weg te nemen, en daarnaast levenslange therapie. Doet zo iemand dat niet, nooit meer terug in de maatschappij, wel verplicht castreren. Jij bent het wel waard om te blijven leven, geloof me. Sommige mensen vinden het fijn om anderen te overheersen, te kleineren, vaak komt dat omdat ze zelf een minderwaardigheids- complex hebben, zo voelen ze zich nog wat.
Als ik jou was, zou ik dat vriendje een flinke schop onder zijn hol geven, en hulp zoeken wat je sterk maakt, zo sterk dat je al die lui een lesje kan geven. Raak niet verbitterd, en ga niet zelf iets ondernemen.
Je voelt je nu niets waard, dat kan veranderen, mits je de juiste stappen onderneemt, doodgaan kun je altijd nog. Blijf vooral leren, probeer goede diploma's te halen, kennis is macht nu, hier, tegenwoordig. Laat ze niet winnen.
Bel de nummers hierboven eens, misschien kunnen die je verder helpen. Er zijn veel mensen die een haat hebben aan pedofielen, incest plegers. In Rotterdam is er toen iemand voor doodgemarteld: "De twee verdachten van het doodmartelen
van de 28-jarige man in Pernis hebben hem waarschijnlijk omgebracht
omdat het slachtoffer zich veelvuldig heeft vergrepen aan zijn
vijfjarige zoontje. De 24-jarige ex-vriendin van het slachtoffer, de
eveneens aangehouden Marian D., zou de twee daarover hebben ingelicht.
Die besloten het recht in eigen hand te nemen"
Laat het nooit zover komen, dus in eigen hand nemen, ook al denk je erover, zorg dat jij weer heel wordt, zelfmoord plegen is het laatste wat je moet doen, dan laat je ze in principe winnen.
Liefs & Sterkte!
anna ik snap je wel…maar de pijn waar ik nu in leef is heel groot,ik zit aan alle soorten medictie…heb al vele malen in het ziekenhuis gelegen door mn vriendje…nu kan hij niet kiezen van wie hij houdt terwijl ik al dertien maand met hem heb. hij wil niet eens schatje tegen me zeggen…omdat dat voor hem voelt als vreemdgaan…ik val mega veel af en loop bij veel psychologen die hun werk voor geen meter doen…mn vriend is kort geleden overleden…en ik voel me gewoon minderwaardig nu…
Hi F dat is snel!
Heb je geen leuke vrienden of vriendinnen? Of wil je het liefst nu niemand te dichtbij? Als ik jou was zou ik echt heel goed laten weten dat dit zo niet langer gaat, dat je even een opname nodig hebt, of even misschien wel een tijdje, ergens anders in het land, waar vooral je vader je niet kan vinden. Vraag anders of je een andere naam kan krijgen, help ook wel.
Je bent nog zo jong, ik zou het echt zonde vinden als je door dit zelfmoord gaat plegen. Kan je wel aan nuttige adressen helpen, ergens waar je opgenomen wordt, maar niet onder de pillen gestopt. Zal het vanavond of morgen, aan madello door mailen, dan kan hij het weer aan jou e-mailen.
Sterkte en ik kom vanavond als ik op de pc zit weer kijken, hou je goed, en echt zelfmoord nu plegen is echt het laatste wat je moet doen!! Die pillen maken je misschien duf of zo, dan denk je niet meer strijdbaar. Kom op lieverd, als jij het bent van de foto ben je een hele mooie meid! Gnees, ga verder leren, eventueel ga je geld verdienen als model, of zo, en dan kun je de juiste stappen, eens nemen.
Veel liefs! X
Nou zeg, moet je daar een site voor raadplegen? Als iemand ECHT dood wil, dan weet ie heus wel hoe die dat moet doen. Iedereen kent de meestvoorkomende methodes. Ik vind zo'n site daarom ook heel gevaarlijk. Je komt er zomaar op, kinderen en iedereen kan het lezen. Laat men die depressief is en dood wil dit liever zelf regelen ( in eigen kring en omgeving ), en zet dit soort dingen niet op een vrij toegankelijke internetsite.
Maar waar zie je die site dan, Martine? Het is toch juist zo dat Madbello schrijft dat er een